ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
25/12/2008
Ό Θεός έγινε άνθρωπος, για να γίνει ό άνθρωπος τέκνο του Θεού.
(Εβραίους 1/1-12) (Λουκά 2/1-20)
1-Ενα γεγονός που άλλαξε το πρόσωπο του κόσμου
- Με τα Χριστούγεννα συμπληρώνεται η περίοδος της αναμονής της γεννήσης του Χριστού, πρώτης φάσης για το Λείτουργικο Έτος.
- Ό ευαγγελιστής Λουκάς έγραψε ότι «Ο Γιός Του Υψίστου» θα γεννηθεί με ταπεινό τρόπο στην Βηθλεέμ, δηλαδύ στον οίκον του άρτου. .
- Ό Εμμανουήλ κατεβένει στο χαμηλώτερο επίπεδο, γενόμενος άνθρωπος για την σωτηρία ολόκληρης της ανθρωπότητας.
2- Ενα βρέφος μέσα στη φάτνη.
- Ό Άγγελος αγγέλλει στους ποιμένες, την γέννηση ενός βρέφους, μέσα στην ταπεινή Του φάτνη.
- Αυτός εμφανίζεται ακριβώς όπως τα δικά μας βρέφη, αλλά με μιάν Θεική όψη.
- Στην πραγματικότητα, αυτό το βρέφος, Ό Εμμανουήλ είναι η παρουσία του Θεού μέσα στον δικόν του λαόν.
3- Ενα βρέφος το όποιο είναι Ό Μεσίας, Ό Λυτρωτής
- Ό λαος ανέμενε την λύτρωση άπο ενα βασιλιά εκλεκτόν του Θεού, ή μέσω ενός απεσταλμένου από Αυτόν.
- Ιδού η αναμονή ολοκληρώνεται στο πρόσωπο του Ιησού: Ό Θεός σώζει ; Το Θείο Βρέφος.
- Ό Θεός έγινε άνθρωπος, για να γίνει ό άνθρωπος τέκνο του Θεού.
- Ό Ιησούς με την Ενσάρκωση είναι το ίδιο με την Απολύτρωση.
Πώς μπορούμε να ζήσουμε σήμερα αυτόν τον Λόγον;
- Τα Χριστούγεννα ό Ιησούς έρχεται σε μας, και κρούει την πορτά μας, γινόμενος ενα με μας. Είμαστε έτοιμοι εμείς, να Του ανοίξουμε την πόρτα της καρδιάς μας, να Τον καλωσορίσουμε;
- Ό Ιησούς προσφέρει τον εαυτό Του μέσα από τους φτωχούς. Θέλουμε να Τον υπηρετήσουμε δια της αγάπη μας προς τον πλησίον;
- Ό Ιησούς κατεβένει στο χαμηλώτερο επίπεδο για να μας μεταφέρει την Σωτηρία. Είμαστε έτοιμοι και εμείς να κατεβούμε σ’αύτο το ταπεινό-χαμηλό επίπεδο, γινόμενοι βρέφη, για να πορευθούμε στην Βασιλεία Του Θεού;
Έλα Κύριε και άνοιξε τις καρδιές μας για να Σε καλωσορίσουμε. Βοήθισέ μας να αποφυγούμε τους πειρασμούς, και να αποκαταστησούμε την εμπιστοσύνη Σου δια της Άγαπη Σου. Δίδαξέ μας να υπηρετούμε τον πλησίο μας με ταπεινωσύνη. Άμην
______________________________________________
Thursday, December 25, 2008
Tuesday, December 23, 2008
Κυριακή της Γενεαλογίας του Ιησού
Κυριακή της Γενεαλογίας του Ιησού
21/12/2008
Έγραψε το όνομα Tου στο βιβλίο της ανθρώπινης υπηκοότητας
Ρωμαίους 1/1-12 Ματθαίου 8/1-17
Εισαγωγή
Μέσον του Ιωσήφ του δικαίου, ο οποίος είχε υιοθετήσει τον Ιησού σύμφωνα με το νόμο, ο Ιησούς ανήκει στη γενεά του Αβραάμ. Αυτός είναι ο Γιός της μεγάλης υπόσχεσης. Ανήκει και στο Βασιλέα Δαυίδ και είναι κληρονόμος του και κληρονόμος του βασιλικού του θρόνου. Μέσον της Αειπαρθένου Μαρίας ο Ιησούς ανήκει σε όλη την ανθρώπινη οικογένεια. Αυτός είναι ο Γιός του Θεού που έγινε ο γιός του ανθρώπου.
Σχετικά με την Επιστολή (Ρωμαίους 1/1-12)
Ο Απόστολος Παύλος επιμένει πάνω στην δωρεάν εκλογή του Θεού και το Σωτήριό του Σχέδιο και πάνω στο Μεσία που γεννήθηκε από τη βασιλική γενεά του Δαυίδ. Αυτός είναι ο ιστορικός γιός του ανθρώπου πάνω στη γη μας, και συγχρόνως ο Γιός του Θεού σ’ολόκληρη τη Θεία του ζωή με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα. Ο Απόστολος Παύλος επιμένει επίσης πάνω στην ενότητα της Παλαιάς και της Νέας Διαθήκης στον Ιησού Χριστό και στην Παγκόσμια σωτηρία που έγινε διαμέσου του θανάτου και της Ανάστασης του Χριστού.
Σχετικά με το Ευαγγέλιο (Ματθαίου 8/1-17)
Η γενεαλογία ήταν μεγάλης σημασίας στη διοργάνωση του λαού του Νόμου, διοργάνωση η οποία οικοδομήθηκε πάνω στις δώδεκα φυλές, σύμφωνα με τα θρησκευτικά και πολιτικά δικαιώματα και με τις υποχρεώσεις που είχεν η καθεμιά απ’αυτές. Για το σκοπό αυτό ο Ματθαίος αρχίζει το ευαγγέλιο με την ανθρώπινη γενεαλογία του Ιησού, ικανοποιημένος από την Ιστορία του Ισραήλ, ενώ προετοιμάζει τη γέννησή του. Ο Ιησούς είναι ο γιος του Βασιλιά Δαυίδ και κληρονόμος του θρόνου του, και είναι ο Γιος του Αβραάμ, ο Γιος της Υπόσχεσης, και σ’Αυτόν ευλογούνται όλοι οι λαοί. Αντίθετα ο Λουκάς προσθέτει στη γενεαλογία ολόκληρη την ανθρωπότητα μέχρι τον Αδάμ. Ο Ματθαίος αναφέρει 4 γυναίκες ξένες στη γενεαλογία του Ιησού: τη Θάμαρ την Χαναναία, την Ραχάβ από την Ιεριχώ, την Ρουθ από τη Μοάβ, την Βεθσαβά την Χετταία. Μερικές απ’αυτές ήταν αμαρτωλές, ο Θεός όμως τις θέλησε μητέρες του εκλεκτού λαού του για να αποδείξει ότι η γενεαλογία του Ιησού δεν περιορίζεται στον ισραηλιτικό λαό μονάχα και ότι η αποστολή του δεν είναι μόνο για το λαό αυτό. Ο Ματθαίος χωρίζει την γενεαλογία του Ιησού σε τρία μέρη και το καθένα απ’αυτά περιέχει 14 ονόματα ή γενεές. Παραλείπει μερικά ονόματα ή προσθέτει άλλα για να επιτύχει τον αριθμό 14 (7x2) τρείς φορές, για να αναφέρει (6) εβδομάδες οι οποίες στα αποκαλυπτικά βιβλία συμβολίζουν τον ερχομό του Μεσία στη συμπλήρωση του καιρού δηλαδή στην (7) εβδομάδα, την τελευταία της ανθρώπινης ιστορίας. Στο τέλος ο Ματθαίος επιμένει πάνω στην παρθενία της Παρθένου Μαρίας γιατί είναι απ’αυτήν και όχι από τον Ιωσήφ που γεννήθηκε ο Ιησούς, ο «ονομαζόμενος Χριστός».
Ας προσευχηθούμε
Κύριε Ιησού, με την συμμετοχή σου στην ανθρώπινη οικογένεια, ενώθηκες με όλη την ανθρωπότητα και με κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, για να τον κάνεις συμμέτοχο της θείας σου ζωής. Έλαβες την ανθρώπινη μας φύση για να μας κάνεις να γευτούμε την θεία σου φύση για να μπορούμε να δούμε και να μοιραστούμε μαζί σου την ουράνια μακαριότητα σου.
‘Έγινες άνθρωπος για να οικοδομήσεις τον άνθρωπο. Έγραψες το όνομα σου στο βιβλίο της ανθρώπινης υπηκοότητας για να γράψεις τα ονόματα μας στο βιβλίο της αιώνιας ζωής.
Κάνε μας Κύριε να καταλάβουμε την μεγαλειότητα της ένωσης μας μαζί Σου, μολονότι πολύ απασχολημένοι στο να ιδρύσουμε αυτή την ανθρώπινη πόλη, να μπορούμε ν’ αντικατοπτρίζουμε σε αυτή τις αξίες της ουράνιας βασιλείας ώστε η πόλη αυτή να είναι άξια του δημιουργού και σωτήρα της.
Φώτισε τους εκκλησιαστικούς μας ποιμένες ώστε να μπορούν να τελούν επάξια όλα τα μυστήρια και κάθε τέλεση της θείας λειτουργίας ούτως ώστε κάθε πιστός να μπορεί να συμμετέχει συνειδητά και ενεργά σε κάθε τελετή από την οποία να μπορεί να συλλέγει τους πνευματικούς καρπούς για την σωτηρία της ψυχής του.
‘Ένωσε Κύριε τους ψαλμούς της εκκλησίας Σου της γης με αυτούς της ουράνιας στρατιάς ώστε να σε επαινούμε, ευχαριστούμε και δοξάζουμε Αγιότατη Τριάδα, Πατέρα, Υιέ και Άγιο Πνεύμα, τώρα και πάντοτε. Αμήν
____________________________________________
21/12/2008
Έγραψε το όνομα Tου στο βιβλίο της ανθρώπινης υπηκοότητας
Ρωμαίους 1/1-12 Ματθαίου 8/1-17
Εισαγωγή
Μέσον του Ιωσήφ του δικαίου, ο οποίος είχε υιοθετήσει τον Ιησού σύμφωνα με το νόμο, ο Ιησούς ανήκει στη γενεά του Αβραάμ. Αυτός είναι ο Γιός της μεγάλης υπόσχεσης. Ανήκει και στο Βασιλέα Δαυίδ και είναι κληρονόμος του και κληρονόμος του βασιλικού του θρόνου. Μέσον της Αειπαρθένου Μαρίας ο Ιησούς ανήκει σε όλη την ανθρώπινη οικογένεια. Αυτός είναι ο Γιός του Θεού που έγινε ο γιός του ανθρώπου.
Σχετικά με την Επιστολή (Ρωμαίους 1/1-12)
Ο Απόστολος Παύλος επιμένει πάνω στην δωρεάν εκλογή του Θεού και το Σωτήριό του Σχέδιο και πάνω στο Μεσία που γεννήθηκε από τη βασιλική γενεά του Δαυίδ. Αυτός είναι ο ιστορικός γιός του ανθρώπου πάνω στη γη μας, και συγχρόνως ο Γιός του Θεού σ’ολόκληρη τη Θεία του ζωή με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα. Ο Απόστολος Παύλος επιμένει επίσης πάνω στην ενότητα της Παλαιάς και της Νέας Διαθήκης στον Ιησού Χριστό και στην Παγκόσμια σωτηρία που έγινε διαμέσου του θανάτου και της Ανάστασης του Χριστού.
Σχετικά με το Ευαγγέλιο (Ματθαίου 8/1-17)
Η γενεαλογία ήταν μεγάλης σημασίας στη διοργάνωση του λαού του Νόμου, διοργάνωση η οποία οικοδομήθηκε πάνω στις δώδεκα φυλές, σύμφωνα με τα θρησκευτικά και πολιτικά δικαιώματα και με τις υποχρεώσεις που είχεν η καθεμιά απ’αυτές. Για το σκοπό αυτό ο Ματθαίος αρχίζει το ευαγγέλιο με την ανθρώπινη γενεαλογία του Ιησού, ικανοποιημένος από την Ιστορία του Ισραήλ, ενώ προετοιμάζει τη γέννησή του. Ο Ιησούς είναι ο γιος του Βασιλιά Δαυίδ και κληρονόμος του θρόνου του, και είναι ο Γιος του Αβραάμ, ο Γιος της Υπόσχεσης, και σ’Αυτόν ευλογούνται όλοι οι λαοί. Αντίθετα ο Λουκάς προσθέτει στη γενεαλογία ολόκληρη την ανθρωπότητα μέχρι τον Αδάμ. Ο Ματθαίος αναφέρει 4 γυναίκες ξένες στη γενεαλογία του Ιησού: τη Θάμαρ την Χαναναία, την Ραχάβ από την Ιεριχώ, την Ρουθ από τη Μοάβ, την Βεθσαβά την Χετταία. Μερικές απ’αυτές ήταν αμαρτωλές, ο Θεός όμως τις θέλησε μητέρες του εκλεκτού λαού του για να αποδείξει ότι η γενεαλογία του Ιησού δεν περιορίζεται στον ισραηλιτικό λαό μονάχα και ότι η αποστολή του δεν είναι μόνο για το λαό αυτό. Ο Ματθαίος χωρίζει την γενεαλογία του Ιησού σε τρία μέρη και το καθένα απ’αυτά περιέχει 14 ονόματα ή γενεές. Παραλείπει μερικά ονόματα ή προσθέτει άλλα για να επιτύχει τον αριθμό 14 (7x2) τρείς φορές, για να αναφέρει (6) εβδομάδες οι οποίες στα αποκαλυπτικά βιβλία συμβολίζουν τον ερχομό του Μεσία στη συμπλήρωση του καιρού δηλαδή στην (7) εβδομάδα, την τελευταία της ανθρώπινης ιστορίας. Στο τέλος ο Ματθαίος επιμένει πάνω στην παρθενία της Παρθένου Μαρίας γιατί είναι απ’αυτήν και όχι από τον Ιωσήφ που γεννήθηκε ο Ιησούς, ο «ονομαζόμενος Χριστός».
Ας προσευχηθούμε
Κύριε Ιησού, με την συμμετοχή σου στην ανθρώπινη οικογένεια, ενώθηκες με όλη την ανθρωπότητα και με κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, για να τον κάνεις συμμέτοχο της θείας σου ζωής. Έλαβες την ανθρώπινη μας φύση για να μας κάνεις να γευτούμε την θεία σου φύση για να μπορούμε να δούμε και να μοιραστούμε μαζί σου την ουράνια μακαριότητα σου.
‘Έγινες άνθρωπος για να οικοδομήσεις τον άνθρωπο. Έγραψες το όνομα σου στο βιβλίο της ανθρώπινης υπηκοότητας για να γράψεις τα ονόματα μας στο βιβλίο της αιώνιας ζωής.
Κάνε μας Κύριε να καταλάβουμε την μεγαλειότητα της ένωσης μας μαζί Σου, μολονότι πολύ απασχολημένοι στο να ιδρύσουμε αυτή την ανθρώπινη πόλη, να μπορούμε ν’ αντικατοπτρίζουμε σε αυτή τις αξίες της ουράνιας βασιλείας ώστε η πόλη αυτή να είναι άξια του δημιουργού και σωτήρα της.
Φώτισε τους εκκλησιαστικούς μας ποιμένες ώστε να μπορούν να τελούν επάξια όλα τα μυστήρια και κάθε τέλεση της θείας λειτουργίας ούτως ώστε κάθε πιστός να μπορεί να συμμετέχει συνειδητά και ενεργά σε κάθε τελετή από την οποία να μπορεί να συλλέγει τους πνευματικούς καρπούς για την σωτηρία της ψυχής του.
‘Ένωσε Κύριε τους ψαλμούς της εκκλησίας Σου της γης με αυτούς της ουράνιας στρατιάς ώστε να σε επαινούμε, ευχαριστούμε και δοξάζουμε Αγιότατη Τριάδα, Πατέρα, Υιέ και Άγιο Πνεύμα, τώρα και πάντοτε. Αμήν
____________________________________________
Sunday, December 14, 2008
Κυριακή της αποκάλυψης στον Ιωσήφ
Κυριακή της αποκάλυψης στον Ιωσήφ
14/12/2008
Η αγγελία του μυστηρίου της σωτήριας οικονομίας κρυμμένη απ’ αρχής των αιώνων
Εφεσίους 3/1-13 Ματθαίο 1/18-25
Εισαγωγή
Με την αποκάλυψη στον Ιωσήφ, ο Θεός κάνει να λάμψει στα μάτια όλων ποια είναι η εκπλήρωση του μυστηρίου κρυμμένου απ’ αρχής των αιώνων στο νου του Θεού, δημιουργού του σύμπαντος όπως λέει ο Απόστολος Παύλος στην επιστολή του προς Εφεσίους (3,9) όπως διακηρύσσεται σε εμάς σήμερα στο Ευαγγέλιο αυτής της Κυριακής με την αγγελία στο Ιωσήφ στο ύπνο του αναφορικά με τη σύλληψη της Μαρίας και τη βεβαίωση της πατρότητας διακηρύσσοντας τον υπεύθυνο για το Υιό του Θεού του ενσαρκωμένου στην κοιλιά της μητέρας Του, της συζύγου του, της Αειπάρθενου Μαρίας.
Ο Απόστολος Παύλος κι η σωτήρια οικονομία της Παλαιάς και της Νέας Διαθήκης
Η οικονομία του σωτήριου μυστηρίου απ’ αρχής των αιώνων στο νου του Θεού, μας είναι γνωστή από τα Ιερά Βιβλία με την λέξη «Διαθήκη». Μια Διαθήκη που ο Θεός συμφώνησε με το λαό του απ’ αρχής των αιώνων με τον Νώε, Αβραάμ, Ιακώβ (Ισραήλ), Μωυσή και Δαβίδ και τη ολοκλήρωσε στο τέλος των καιρών με το αίμα του Χριστού, Υιού του Θεού του ενσαρκωμένου και έτσι έγιναν η Παλαιά και ή Νέα Διαθήκη, η Διαθήκη των Ιουδαίων και αυτή του Μεσσία , ο καιρός του νόμου και του γράμματος, μετά ο καιρός της πίστης και της χάρης, ο καιρός του συμβόλου και της σωτήριας Διαθήκης.
Ο Απόστολος Παύλος, στις επιστολές του μιλά για αυτές τις δύο Διαθήκες. Εμείς στεκόμαστε
στη «Διαθήκη του Χριστού με το αίμα Του». Στην πρώτη του επιστολή προς Κορινθίους ο Απόστολος Παύλος μεταδίδει τη χριστιανική παράδοση που έλαβε από τους Αποστόλους , τα λόγια του Ιησού κατά το τελευταίο δείπνο όταν είπε: « Αυτό το ποτήριο είναι νέα διαθήκη που επικυρώνεται με το αίμα μου. ‘Όποτε πίνετε από αυτό το ποτήριο να το κάνετε εις ανάμνηση μου». (Α Κορινθίους 11/25)
«Η Διαθήκη και το αίμα» φανερώνουν ότι ο Θεός σφράγισε τη σωτήρια Διαθήκη Του με το λαό Του δηλαδή με όλο το ανθρώπινο γένος, με το αίμα του Υιού Του που χύθηκε πάνω στο σταυρό για την άφεση των αμαρτιών και την αιώνια ζωή. Τα λόγια του Παύλο συμπληρώνονται με τα λόγια των ευαγγελιστών Ματθαίου, Μάρκου και Λούκα: «Γιατί αυτό είναι το αίμα μου, που επισφραγίζει τη νέα Διαθήκη και χύνεται για χάρη όλων, για να τους συγχωρηθούν οι αμαρτίες»
(Ματθαίο 26/28, Μάρκο 14/24 Λούκα 22/20)
Ας προσευχηθούμε
Κύριε Ιησού, σε σένα αποκαλύφθηκε το μυστήριο της σωτήριας οικονομίας του Θεού κρυμμένο απ’ αρχής των αιώνων στο νου του Θεού, διαμέσου του Ιωάννη του Πρόδρομου, της Μαρίας και του Ιωσήφ και μας έκανες συμμέτοχους αυτής της σωτήριας οικονομίας.
Σου ζητάμε τη χάρη να μας βοηθήσεις να εισέλθουμε σε αυτό το μυστήριο, και να μας κάνεις να καταλάβουμε το ρόλο μας μέσα σε αυτό κατά τον τρόπο του Ζαχαρία, της Μαρίας και του Ιωσήφ με την υπακοή της πίστης.
Ευλόγησε τις οικογένειες μας για να είναι ανοικτές σε τέτοια οικονομία ζώντας σαν κατ’ οίκον
Εκκλησία στην οποία να κοινωνούν όλα τα μέλη της τα σωτήρια σχέδια του Θεού.
Εξαγίασε τους γονείς με τη χάρη σου για να μπορέσουν να διδάξουν τα παιδιά τους να σε αγαπούν και να αγαπούν τον κάθε άνθρωπο.
Φώτισε τους εκκλησιαστικούς μας ποιμένες ώστε να γνωρίζουν πώς να υπηρετούν τα μυστήρια και να ζουν τη τέλεση κάθε λειτουργίας ώστε κάθε πιστός να εισέρχεται μέσα στο σωτήριο μυστήριο και να συλλέγει τους καρπούς της δικής του ζωής έτσι ώστε να αναπέμπουμε κάθε δόξα και τιμή σε σένα Πατέρα, Υιέ και Άγιο Πνεύμα στους αιώνες των αιώνων, Αμήν.
____________________________________________
14/12/2008
Η αγγελία του μυστηρίου της σωτήριας οικονομίας κρυμμένη απ’ αρχής των αιώνων
Εφεσίους 3/1-13 Ματθαίο 1/18-25
Εισαγωγή
Με την αποκάλυψη στον Ιωσήφ, ο Θεός κάνει να λάμψει στα μάτια όλων ποια είναι η εκπλήρωση του μυστηρίου κρυμμένου απ’ αρχής των αιώνων στο νου του Θεού, δημιουργού του σύμπαντος όπως λέει ο Απόστολος Παύλος στην επιστολή του προς Εφεσίους (3,9) όπως διακηρύσσεται σε εμάς σήμερα στο Ευαγγέλιο αυτής της Κυριακής με την αγγελία στο Ιωσήφ στο ύπνο του αναφορικά με τη σύλληψη της Μαρίας και τη βεβαίωση της πατρότητας διακηρύσσοντας τον υπεύθυνο για το Υιό του Θεού του ενσαρκωμένου στην κοιλιά της μητέρας Του, της συζύγου του, της Αειπάρθενου Μαρίας.
Ο Απόστολος Παύλος κι η σωτήρια οικονομία της Παλαιάς και της Νέας Διαθήκης
Η οικονομία του σωτήριου μυστηρίου απ’ αρχής των αιώνων στο νου του Θεού, μας είναι γνωστή από τα Ιερά Βιβλία με την λέξη «Διαθήκη». Μια Διαθήκη που ο Θεός συμφώνησε με το λαό του απ’ αρχής των αιώνων με τον Νώε, Αβραάμ, Ιακώβ (Ισραήλ), Μωυσή και Δαβίδ και τη ολοκλήρωσε στο τέλος των καιρών με το αίμα του Χριστού, Υιού του Θεού του ενσαρκωμένου και έτσι έγιναν η Παλαιά και ή Νέα Διαθήκη, η Διαθήκη των Ιουδαίων και αυτή του Μεσσία , ο καιρός του νόμου και του γράμματος, μετά ο καιρός της πίστης και της χάρης, ο καιρός του συμβόλου και της σωτήριας Διαθήκης.
Ο Απόστολος Παύλος, στις επιστολές του μιλά για αυτές τις δύο Διαθήκες. Εμείς στεκόμαστε
στη «Διαθήκη του Χριστού με το αίμα Του». Στην πρώτη του επιστολή προς Κορινθίους ο Απόστολος Παύλος μεταδίδει τη χριστιανική παράδοση που έλαβε από τους Αποστόλους , τα λόγια του Ιησού κατά το τελευταίο δείπνο όταν είπε: « Αυτό το ποτήριο είναι νέα διαθήκη που επικυρώνεται με το αίμα μου. ‘Όποτε πίνετε από αυτό το ποτήριο να το κάνετε εις ανάμνηση μου». (Α Κορινθίους 11/25)
«Η Διαθήκη και το αίμα» φανερώνουν ότι ο Θεός σφράγισε τη σωτήρια Διαθήκη Του με το λαό Του δηλαδή με όλο το ανθρώπινο γένος, με το αίμα του Υιού Του που χύθηκε πάνω στο σταυρό για την άφεση των αμαρτιών και την αιώνια ζωή. Τα λόγια του Παύλο συμπληρώνονται με τα λόγια των ευαγγελιστών Ματθαίου, Μάρκου και Λούκα: «Γιατί αυτό είναι το αίμα μου, που επισφραγίζει τη νέα Διαθήκη και χύνεται για χάρη όλων, για να τους συγχωρηθούν οι αμαρτίες»
(Ματθαίο 26/28, Μάρκο 14/24 Λούκα 22/20)
Ας προσευχηθούμε
Κύριε Ιησού, σε σένα αποκαλύφθηκε το μυστήριο της σωτήριας οικονομίας του Θεού κρυμμένο απ’ αρχής των αιώνων στο νου του Θεού, διαμέσου του Ιωάννη του Πρόδρομου, της Μαρίας και του Ιωσήφ και μας έκανες συμμέτοχους αυτής της σωτήριας οικονομίας.
Σου ζητάμε τη χάρη να μας βοηθήσεις να εισέλθουμε σε αυτό το μυστήριο, και να μας κάνεις να καταλάβουμε το ρόλο μας μέσα σε αυτό κατά τον τρόπο του Ζαχαρία, της Μαρίας και του Ιωσήφ με την υπακοή της πίστης.
Ευλόγησε τις οικογένειες μας για να είναι ανοικτές σε τέτοια οικονομία ζώντας σαν κατ’ οίκον
Εκκλησία στην οποία να κοινωνούν όλα τα μέλη της τα σωτήρια σχέδια του Θεού.
Εξαγίασε τους γονείς με τη χάρη σου για να μπορέσουν να διδάξουν τα παιδιά τους να σε αγαπούν και να αγαπούν τον κάθε άνθρωπο.
Φώτισε τους εκκλησιαστικούς μας ποιμένες ώστε να γνωρίζουν πώς να υπηρετούν τα μυστήρια και να ζουν τη τέλεση κάθε λειτουργίας ώστε κάθε πιστός να εισέρχεται μέσα στο σωτήριο μυστήριο και να συλλέγει τους καρπούς της δικής του ζωής έτσι ώστε να αναπέμπουμε κάθε δόξα και τιμή σε σένα Πατέρα, Υιέ και Άγιο Πνεύμα στους αιώνες των αιώνων, Αμήν.
____________________________________________
Tuesday, December 9, 2008
Κυριακή της Γεννήσεως του Ιωάννη του Πρόδρομου
Κυριακή της Γεννήσεως του Ιωάννη του Πρόδρομου
7/12/2008
Η πραγματοποίηση της υπόσχεσης στην εκδήλωση της ευσπλαχνίας του Θεού.
Γαλάτας 4/21-5 Λούκα 1/57-66
Η γέννηση του Ιωάννη του Βαπτιστή πραγματοποιεί την υπόσχεση, γιατί σε αυτήν εκδηλώνεται η ευσπλαχνία του Θεού που αγκαλιάζει όλη την ανθρωπότητα. Αυτή η ευσπλαχνία πού αποκαλύφθηκε στο δώρο ενός υιού για ένα άτεκνο ζευγάρι, στο οποίο ο Θεός έστρεψε το βλέμμα Του με την ευσπλαχνία Του. Ο Ζαχαρίας βρήκε και πάλι την λαλιά του και αυτό ήταν σαν σημάδι ότι οι υποσχέσεις της ευσπλαχνίας του Θεού θα πραγματοποιηθούν στον καιρό τους. Η γέννηση του Ιωάννη του Πρόδρομου είναι μια διακήρυξη της θείας ευσπλαχνίας που θα έχει σαν όνομα στην ιστορία « Ιησούς Χριστός». Ο λαός του Μεσσία καλείται να φέρει μέσα στο κόσμο όπου ζει αυτή την κουλτούρα της αγάπης, της ευσπλαχνίας και της συμπόνιας.
Ο Απόστολος Παύλος και η Ζωντανή Παράδοση της Εκκλησίας: Το μυστήριο της ανάστασης.
Ο Απ. Παύλος γνώρισε το μυστήριο της ανάστασης μέσα στη ζωντανή παράδοση της εκκλησίας, πριν ακόμη γραφτούν τα ευαγγέλια. Όπως ο ίδιος υποδέχθηκε αυτή την καλή αγγελία από τους αποστόλους, έτσι και ο ίδιος τη μετάδωσε γραπτώς στη εκκλησία που γεννιόταν, όπως γράφει στην πρώτη του επιστολή προς Κορινθίους “Σας παρέδωσα τη διδασκαλία που είχα κι εγώ παραλάβει και που έχει πρωταρχική σημασία: ότι δηλαδή ο Χριστός πέθανε, σύμφωνα με τις Γραφές για τις αμαρτίες μας ότι ενταφιάστηκε και ότι σύμφωνα με τις Γραφές αναστήθηκε την Τρίτη ημέρα και ότι εμφανίστηκε στον Κηφά, έπειτα στους Δώδεκα».Α Κορ. 15/3-5
Και εξηγεί σε ένα άλλο μέρος ότι ο Χριστός πέθανε για τις αμαρτίες μας λέγοντας: Αυτόν που δεν γνώρισε αμαρτία, τον φόρτωσε ο Θεός με όλη την αμαρτία για χάρη μας, για να μπορέσουμε εμείς μέσω εκείνου να βρούμε τη σωτηρία κοντά στο Θεό».Β Κορ.5/21
Η Ανάσταση του Χριστού είναι ενεργός μέχρι σήμερα στην κοινωνία των πιστών με την έννοια ότι ο Χριστός αναστήθηκε και ζει ακόμη στο μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας όπως λέει ο Παύλος στην πρώτη του επιστολή προς Κορινθίους « Είτε εγώ, λοιπόν, είτε εκείνοι, αυτά κηρύττουμε και αυτά πιστέψατε» . Α Κορ.15/11
«Αυτός είναι ο Χριστός ο οποίος ως άνθρωπος γεννήθηκε από την γενιά του Δαβίδ, αποδείχθηκε όμως Υιός Θεού με δύναμη από το Πνεύμα που αγιάζει όταν αναστήθηκε από τους νεκρούς. Από Αυτόν έλαβα τη χάρη και την αποστολή να οδηγήσω όλα τα έθνη στην πίστη και στην αποδοχή του Ευαγγελίου, κι έτσι να δοξαστεί το όνομα του. Σε αυτούς ανήκετε κι εσείς, αφού σας κάλεσε ο Ιησούς Χριστός» (Ρωμαίους 1/3-6)
Ας προσευχηθούμε
Κύριε Ιησού Χριστέ, η γέννηση του Ιωάννη, είναι μια προκαταβολή της γέννησης της Θείας Ευσπλαχνίας ενσαρκωμένης στην δική σου γέννηση ανάμεσα μας.
Ανανέωσε την πίστη μας στη ατέλειωτη αγάπη σου και κάνε μας μάρτυρες της αγάπης σου σε ένα κόσμο άδειο και διψασμένο σε καρδιές που αγαπούν.
Ελευθέρωσε μας ω Χριστέ από το μίσος, την κακία και την εκδίκηση. Μάθε μας να αγαπάμε, για να μπορέσουμε έτσι να κτίσουμε ένα νέο πολιτισμό, ένα πολιτισμό Αγάπης και συμπόνιας,
γιατί μόνο η ευσπλαχνία σου μπορεί να μας ελευθερώσει από κάθε αμαρτία, κάθε κακό και εγωισμό.
Ευλόγησε τις οικογένειες μας ώστε να μπορέσουν να αναλάβουν την πιο σημαντική και ριζική ευθύνη, αυτήν της μετάδοσης των ανθρώπινων και κοινωνικών αξιών στις νέες γενιές και να τους μάθουν να τις σέβονται και να τις ζουν.
Ας προσευχηθούμε για τους ποιμένες μας ώστε να παραμείνουν το παράδειγμα και οδηγός μας στο να αντέχουμε τις δοκιμασίες και τους διωγμούς, φωτισμένοι από τη θεία ευσπλαχνία, που μόνο αυτή μπορεί να ελκύσει τις καρδιές μας και να ταράξει την συνείδηση μας για να επιστρέψουμε στο Θεό.
Η τέλεση κάθε λειτουργίας ας είναι για το λαό μας μια πηγή χάριτος, από την οποία να μπορούμε να αντλούμε τους καρπούς της Θείας Ευσπλαχνίας, να τους μοιραζόμαστε και διαχειριζόμαστε στην οικογένεια, στην εκκλησία και στην κοινωνία .
Στην Αγιότατη Τριάδα πλούσια σε φιλευσπλαχνία, στον Πατέρα, Υιό και Άγιο Πνεύμα, ενός Θεού όλη η Δόξα και ο Έπαινος εις όλους τους αιώνας των αιώνων, Αμήν.
___________________________________________
7/12/2008
Η πραγματοποίηση της υπόσχεσης στην εκδήλωση της ευσπλαχνίας του Θεού.
Γαλάτας 4/21-5 Λούκα 1/57-66
Η γέννηση του Ιωάννη του Βαπτιστή πραγματοποιεί την υπόσχεση, γιατί σε αυτήν εκδηλώνεται η ευσπλαχνία του Θεού που αγκαλιάζει όλη την ανθρωπότητα. Αυτή η ευσπλαχνία πού αποκαλύφθηκε στο δώρο ενός υιού για ένα άτεκνο ζευγάρι, στο οποίο ο Θεός έστρεψε το βλέμμα Του με την ευσπλαχνία Του. Ο Ζαχαρίας βρήκε και πάλι την λαλιά του και αυτό ήταν σαν σημάδι ότι οι υποσχέσεις της ευσπλαχνίας του Θεού θα πραγματοποιηθούν στον καιρό τους. Η γέννηση του Ιωάννη του Πρόδρομου είναι μια διακήρυξη της θείας ευσπλαχνίας που θα έχει σαν όνομα στην ιστορία « Ιησούς Χριστός». Ο λαός του Μεσσία καλείται να φέρει μέσα στο κόσμο όπου ζει αυτή την κουλτούρα της αγάπης, της ευσπλαχνίας και της συμπόνιας.
Ο Απόστολος Παύλος και η Ζωντανή Παράδοση της Εκκλησίας: Το μυστήριο της ανάστασης.
Ο Απ. Παύλος γνώρισε το μυστήριο της ανάστασης μέσα στη ζωντανή παράδοση της εκκλησίας, πριν ακόμη γραφτούν τα ευαγγέλια. Όπως ο ίδιος υποδέχθηκε αυτή την καλή αγγελία από τους αποστόλους, έτσι και ο ίδιος τη μετάδωσε γραπτώς στη εκκλησία που γεννιόταν, όπως γράφει στην πρώτη του επιστολή προς Κορινθίους “Σας παρέδωσα τη διδασκαλία που είχα κι εγώ παραλάβει και που έχει πρωταρχική σημασία: ότι δηλαδή ο Χριστός πέθανε, σύμφωνα με τις Γραφές για τις αμαρτίες μας ότι ενταφιάστηκε και ότι σύμφωνα με τις Γραφές αναστήθηκε την Τρίτη ημέρα και ότι εμφανίστηκε στον Κηφά, έπειτα στους Δώδεκα».Α Κορ. 15/3-5
Και εξηγεί σε ένα άλλο μέρος ότι ο Χριστός πέθανε για τις αμαρτίες μας λέγοντας: Αυτόν που δεν γνώρισε αμαρτία, τον φόρτωσε ο Θεός με όλη την αμαρτία για χάρη μας, για να μπορέσουμε εμείς μέσω εκείνου να βρούμε τη σωτηρία κοντά στο Θεό».Β Κορ.5/21
Η Ανάσταση του Χριστού είναι ενεργός μέχρι σήμερα στην κοινωνία των πιστών με την έννοια ότι ο Χριστός αναστήθηκε και ζει ακόμη στο μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας όπως λέει ο Παύλος στην πρώτη του επιστολή προς Κορινθίους « Είτε εγώ, λοιπόν, είτε εκείνοι, αυτά κηρύττουμε και αυτά πιστέψατε» . Α Κορ.15/11
«Αυτός είναι ο Χριστός ο οποίος ως άνθρωπος γεννήθηκε από την γενιά του Δαβίδ, αποδείχθηκε όμως Υιός Θεού με δύναμη από το Πνεύμα που αγιάζει όταν αναστήθηκε από τους νεκρούς. Από Αυτόν έλαβα τη χάρη και την αποστολή να οδηγήσω όλα τα έθνη στην πίστη και στην αποδοχή του Ευαγγελίου, κι έτσι να δοξαστεί το όνομα του. Σε αυτούς ανήκετε κι εσείς, αφού σας κάλεσε ο Ιησούς Χριστός» (Ρωμαίους 1/3-6)
Ας προσευχηθούμε
Κύριε Ιησού Χριστέ, η γέννηση του Ιωάννη, είναι μια προκαταβολή της γέννησης της Θείας Ευσπλαχνίας ενσαρκωμένης στην δική σου γέννηση ανάμεσα μας.
Ανανέωσε την πίστη μας στη ατέλειωτη αγάπη σου και κάνε μας μάρτυρες της αγάπης σου σε ένα κόσμο άδειο και διψασμένο σε καρδιές που αγαπούν.
Ελευθέρωσε μας ω Χριστέ από το μίσος, την κακία και την εκδίκηση. Μάθε μας να αγαπάμε, για να μπορέσουμε έτσι να κτίσουμε ένα νέο πολιτισμό, ένα πολιτισμό Αγάπης και συμπόνιας,
γιατί μόνο η ευσπλαχνία σου μπορεί να μας ελευθερώσει από κάθε αμαρτία, κάθε κακό και εγωισμό.
Ευλόγησε τις οικογένειες μας ώστε να μπορέσουν να αναλάβουν την πιο σημαντική και ριζική ευθύνη, αυτήν της μετάδοσης των ανθρώπινων και κοινωνικών αξιών στις νέες γενιές και να τους μάθουν να τις σέβονται και να τις ζουν.
Ας προσευχηθούμε για τους ποιμένες μας ώστε να παραμείνουν το παράδειγμα και οδηγός μας στο να αντέχουμε τις δοκιμασίες και τους διωγμούς, φωτισμένοι από τη θεία ευσπλαχνία, που μόνο αυτή μπορεί να ελκύσει τις καρδιές μας και να ταράξει την συνείδηση μας για να επιστρέψουμε στο Θεό.
Η τέλεση κάθε λειτουργίας ας είναι για το λαό μας μια πηγή χάριτος, από την οποία να μπορούμε να αντλούμε τους καρπούς της Θείας Ευσπλαχνίας, να τους μοιραζόμαστε και διαχειριζόμαστε στην οικογένεια, στην εκκλησία και στην κοινωνία .
Στην Αγιότατη Τριάδα πλούσια σε φιλευσπλαχνία, στον Πατέρα, Υιό και Άγιο Πνεύμα, ενός Θεού όλη η Δόξα και ο Έπαινος εις όλους τους αιώνας των αιώνων, Αμήν.
___________________________________________
Wednesday, December 3, 2008
Κυριακή της επίσκεψης της Θεοτόκου
Κυριακή της επίσκεψης της Θεοτόκου
30/11/2008
Η αρχή της Μεσσιανικής περιόδου: Η σωτήρια ευλογία του Θεού.
Εφεσίους 1/1-14 Λούκα 1/39-45
Εισαγωγή
Η συνάντηση των δύο εμβρύων , του Ιησού και του Ιωάννη στην κοιλιά της Μαρίας και της Ελισάβετ, η κατάβαση του Αγίου Πνεύματος και η κατοικία του στο σπίτι του Ζαχαρία, είναι δύο γεγονότα που αποτελούν τη έναρξη της Μεσσιανικής περιόδου, της περιόδου της σωτηρίας.
Από την στιγμή της ανθρώπινης συνάντησης, η λυτρωτική δύναμη που προέρχεται από την παρουσία του Υιού του Θεού ανάμεσα στους ανθρώπους άρχισε να εργάζεται στην ιστορία των ανθρώπων. Η Ελισάβετ συνάντησε την Μαρία που την επισκεπτόταν. Το έμβρυο Ιωάννης, ο Πρόδρομος, συνάντησε τον λυτρωτή, για αυτό σκίρτησε με αγαλλίαση στη κοιλιά της μητέρας του.
Ο Απόστολος Παύλος και η ζωντανή παράδοση της Εκκλησίας.
Το Ευαγγέλιο δεν είχε ακόμη γραφτεί , όταν ο Παύλος άρχισε το κήρυγμα του Ευαγγελίου του Ιησού Χριστού, δηλαδή το μυστήριο του Χριστού το οποίο ο ίδιος έλαβε μετά την μεταστροφή στην Ιερουσαλήμ, συγκεκριμένα από τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη τους οποίους ονόμασε «στυλοβάτες της εκκλησίας» (Γαλάτες2/9). Στο κήρυγμα του διακήρυξε αυτό που είχε
λάβει από τους αποστόλους που είχαν δει τον Κύριο. Αυτή είναι η ζωντανή παράδοση της εκκλησίας.
Στη πρώτη του επιστολή προς Κορινθίους ο Απ. Παύλος μιλά για την ίδρυση της Θείας Ευχαριστίας: «Εγώ αυτό παρέλαβα από τον ίδιο το Κύριο, κι αυτό σας παρέδωσα. Ο Κύριος Ιησούς, τη νύκτα που ήταν να παραδοθεί στους σταυρωτές του, πήρε ψωμί, και, αφού έκανε ευχαριστήρια προσευχή, το τεμάχισε και είπε: «Λάβετε και φάγετε αυτό είναι το σώμα μου, που τεμαχίζεται για χάρη σας. Αυτό να κάνετε στην ανάμνηση μου». Παρόμοια, όταν τέλειωσε το δείπνο, πήρε το ποτήρι και είπε: «Αυτό το ποτήριο είναι η νέα διαθήκη που επικυρώνεται με το αίμα μου. Όποτε πίνετε από αυτό το ποτήριο, να το κάνετε στην ανάμνηση μου. Γιατί, ωσότου να έρθει ο Κύριος, πάντοτε, όποτε τρώτε αυτό το ψωμί και πίνετε αυτό το ποτήριο, διακηρύττετε το θάνατο του Κυρίου».(Α Κορινθίους 11/23-26)
Αυτά τα λόγια ήταν πάντοτε η τροφή της εκκλησίας και είχαν αποκαλύψει τη σημασία του θανάτου και της ανάστασης του Χριστού. Αυτά φωτίζουν την δυσμένεια του Σταυρού και την μετατρέπουν σε μια ευλογία. « Ο Χριστός μας εξαγόρασε από την κατάρα του νόμου, αφού έγινε κατάρα για χάρη μας. Γιατί είναι γραμμένο: Καταραμένος όποιος κρεμιέται πάνω σε ξύλο. Η ευλογία, λοιπόν, του Αβραάμ έρχεται με τον Ιησού Χριστό στα έθνη, κι έτσι με την πίστη αποκτούμε το πνεύμα που υποσχέθηκε ο Θεός».(Γαλ. 3/13-14)
Για τον Παύλο αυτά τα λόγια είχαν ένα αποτέλεσμα πολύ βαθύ πάνω στην προσωπική του σχέση με τον Χριστό, γι’ αυτό ανταλλάζει την λέξη «για σας» σε «για μένα». Και αυτό θα έπρεπε να είναι η εμπειρία κάθε πιστού: «Και δε ζω πια εγώ, αλλά ζει στο πρόσωπο μου ο Χριστός. Κι η τωρινή σωματική μου ζωή είναι ζωή βασισμένη στην πίστη μου στον Υιό του Θεού, που με αγάπησε και πέθανε εκούσια για χάρη μου». (Γαλ. 2/20).
Και μετά ανταλλάζει τις λέξεις «για σας» σε «για την εκκλησία»: « Ο Χριστός αγάπησε την εκκλησία και πρόσφερε τη ζωή του γι’ αυτήν. Ήθελε έτσι να την εξαγιάσει καθαρίζοντας την με το λουτρό του βαπτίσματος και με το λόγο».(Εφεσίους 5/25-26)
Και στο τέλος αυτή η λέξη γίνεται «για όλους» : « Γιατί όλοι αμάρτησαν και βρίσκονται μακριά από την δόξα του Θεού. Ο Θεός όμως τους δικαιώνει χωρίς αντάλλαγμα με τη χάρη του.
Γι’ αυτό έστειλε τον Ιησού Χριστό να μας ελευθερώσει από την αμαρτία. Ο Θεός τον όρισε να γίνει με το σταυρικό του θάνατο, ο εξιλασμός των αμαρτιών δια της πίστεως δείχνοντας την αγάπη του και συγχωρώντας τις αμαρτίες που έγιναν στον παρελθόν εξαιτίας της ανεκτικότητας του. Έτσι ο Θεός φανερώνει την αγάπη του τον έσχατο αυτό καιρό, και δείχνει καθαρά ότι είναι και δίκαιος και δικαιώνει όσους πιστεύουν στον Ιησού». (Ρωμαίους 3/23-26)
Ας προσευχηθούμε
Κύριε Ιησού, Αναστημένε Χριστέ, Εσύ που ζεις μαζί μας μέσα στην εκκλησία και δια μέσου αυτής, πραγματικά και δυναμικά στο μυστήριο της Ευχαριστίας, στη διαρκή θυσία της λύτρωσης και του συμποσίου της θεϊκής ζωής, ευλόγησε μας με κάθε πνευματική ουράνια ευλογία. Κάνε να γνωρίζουμε το θέλημα του Ουράνιου Πατέρα με την βοήθεια του Αγίου Πνεύματος , Αυτού που μας διάλεξε για να διακηρύξουμε το όνομα Του ανάμεσα στον κόσμο και να μαρτυρήσουμε την αγάπη Του.
Αγία Μαρία, Μητέρα μας, επισκέψου πάντοτε τις οικογένειες μας, της κοινωνία μας και την εκκλησία μας. Φέρε μας τον καρπό της σωτηρίας του Υιού σου Ιησού. Τα σπίτια μας, ας είναι
γεμάτα από το φως του Αγίου Πνεύματος και της πνευματικής χαράς. Κύριε Ιησού βοήθα μας να σε συναντούμε και να ενωθούμε με σένα στην Αγία/Θεϊκή Λειτουργία και ας αναμιχθούν οι φωνές μας με τις φωνές των ουράνιων στρατιών σε ένα ύμνο δόξας και τιμής στον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα σε όλους τους αιώνες των αιώνων. Αμήν
_____________________________________________________
30/11/2008
Η αρχή της Μεσσιανικής περιόδου: Η σωτήρια ευλογία του Θεού.
Εφεσίους 1/1-14 Λούκα 1/39-45
Εισαγωγή
Η συνάντηση των δύο εμβρύων , του Ιησού και του Ιωάννη στην κοιλιά της Μαρίας και της Ελισάβετ, η κατάβαση του Αγίου Πνεύματος και η κατοικία του στο σπίτι του Ζαχαρία, είναι δύο γεγονότα που αποτελούν τη έναρξη της Μεσσιανικής περιόδου, της περιόδου της σωτηρίας.
Από την στιγμή της ανθρώπινης συνάντησης, η λυτρωτική δύναμη που προέρχεται από την παρουσία του Υιού του Θεού ανάμεσα στους ανθρώπους άρχισε να εργάζεται στην ιστορία των ανθρώπων. Η Ελισάβετ συνάντησε την Μαρία που την επισκεπτόταν. Το έμβρυο Ιωάννης, ο Πρόδρομος, συνάντησε τον λυτρωτή, για αυτό σκίρτησε με αγαλλίαση στη κοιλιά της μητέρας του.
Ο Απόστολος Παύλος και η ζωντανή παράδοση της Εκκλησίας.
Το Ευαγγέλιο δεν είχε ακόμη γραφτεί , όταν ο Παύλος άρχισε το κήρυγμα του Ευαγγελίου του Ιησού Χριστού, δηλαδή το μυστήριο του Χριστού το οποίο ο ίδιος έλαβε μετά την μεταστροφή στην Ιερουσαλήμ, συγκεκριμένα από τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη τους οποίους ονόμασε «στυλοβάτες της εκκλησίας» (Γαλάτες2/9). Στο κήρυγμα του διακήρυξε αυτό που είχε
λάβει από τους αποστόλους που είχαν δει τον Κύριο. Αυτή είναι η ζωντανή παράδοση της εκκλησίας.
Στη πρώτη του επιστολή προς Κορινθίους ο Απ. Παύλος μιλά για την ίδρυση της Θείας Ευχαριστίας: «Εγώ αυτό παρέλαβα από τον ίδιο το Κύριο, κι αυτό σας παρέδωσα. Ο Κύριος Ιησούς, τη νύκτα που ήταν να παραδοθεί στους σταυρωτές του, πήρε ψωμί, και, αφού έκανε ευχαριστήρια προσευχή, το τεμάχισε και είπε: «Λάβετε και φάγετε αυτό είναι το σώμα μου, που τεμαχίζεται για χάρη σας. Αυτό να κάνετε στην ανάμνηση μου». Παρόμοια, όταν τέλειωσε το δείπνο, πήρε το ποτήρι και είπε: «Αυτό το ποτήριο είναι η νέα διαθήκη που επικυρώνεται με το αίμα μου. Όποτε πίνετε από αυτό το ποτήριο, να το κάνετε στην ανάμνηση μου. Γιατί, ωσότου να έρθει ο Κύριος, πάντοτε, όποτε τρώτε αυτό το ψωμί και πίνετε αυτό το ποτήριο, διακηρύττετε το θάνατο του Κυρίου».(Α Κορινθίους 11/23-26)
Αυτά τα λόγια ήταν πάντοτε η τροφή της εκκλησίας και είχαν αποκαλύψει τη σημασία του θανάτου και της ανάστασης του Χριστού. Αυτά φωτίζουν την δυσμένεια του Σταυρού και την μετατρέπουν σε μια ευλογία. « Ο Χριστός μας εξαγόρασε από την κατάρα του νόμου, αφού έγινε κατάρα για χάρη μας. Γιατί είναι γραμμένο: Καταραμένος όποιος κρεμιέται πάνω σε ξύλο. Η ευλογία, λοιπόν, του Αβραάμ έρχεται με τον Ιησού Χριστό στα έθνη, κι έτσι με την πίστη αποκτούμε το πνεύμα που υποσχέθηκε ο Θεός».(Γαλ. 3/13-14)
Για τον Παύλο αυτά τα λόγια είχαν ένα αποτέλεσμα πολύ βαθύ πάνω στην προσωπική του σχέση με τον Χριστό, γι’ αυτό ανταλλάζει την λέξη «για σας» σε «για μένα». Και αυτό θα έπρεπε να είναι η εμπειρία κάθε πιστού: «Και δε ζω πια εγώ, αλλά ζει στο πρόσωπο μου ο Χριστός. Κι η τωρινή σωματική μου ζωή είναι ζωή βασισμένη στην πίστη μου στον Υιό του Θεού, που με αγάπησε και πέθανε εκούσια για χάρη μου». (Γαλ. 2/20).
Και μετά ανταλλάζει τις λέξεις «για σας» σε «για την εκκλησία»: « Ο Χριστός αγάπησε την εκκλησία και πρόσφερε τη ζωή του γι’ αυτήν. Ήθελε έτσι να την εξαγιάσει καθαρίζοντας την με το λουτρό του βαπτίσματος και με το λόγο».(Εφεσίους 5/25-26)
Και στο τέλος αυτή η λέξη γίνεται «για όλους» : « Γιατί όλοι αμάρτησαν και βρίσκονται μακριά από την δόξα του Θεού. Ο Θεός όμως τους δικαιώνει χωρίς αντάλλαγμα με τη χάρη του.
Γι’ αυτό έστειλε τον Ιησού Χριστό να μας ελευθερώσει από την αμαρτία. Ο Θεός τον όρισε να γίνει με το σταυρικό του θάνατο, ο εξιλασμός των αμαρτιών δια της πίστεως δείχνοντας την αγάπη του και συγχωρώντας τις αμαρτίες που έγιναν στον παρελθόν εξαιτίας της ανεκτικότητας του. Έτσι ο Θεός φανερώνει την αγάπη του τον έσχατο αυτό καιρό, και δείχνει καθαρά ότι είναι και δίκαιος και δικαιώνει όσους πιστεύουν στον Ιησού». (Ρωμαίους 3/23-26)
Ας προσευχηθούμε
Κύριε Ιησού, Αναστημένε Χριστέ, Εσύ που ζεις μαζί μας μέσα στην εκκλησία και δια μέσου αυτής, πραγματικά και δυναμικά στο μυστήριο της Ευχαριστίας, στη διαρκή θυσία της λύτρωσης και του συμποσίου της θεϊκής ζωής, ευλόγησε μας με κάθε πνευματική ουράνια ευλογία. Κάνε να γνωρίζουμε το θέλημα του Ουράνιου Πατέρα με την βοήθεια του Αγίου Πνεύματος , Αυτού που μας διάλεξε για να διακηρύξουμε το όνομα Του ανάμεσα στον κόσμο και να μαρτυρήσουμε την αγάπη Του.
Αγία Μαρία, Μητέρα μας, επισκέψου πάντοτε τις οικογένειες μας, της κοινωνία μας και την εκκλησία μας. Φέρε μας τον καρπό της σωτηρίας του Υιού σου Ιησού. Τα σπίτια μας, ας είναι
γεμάτα από το φως του Αγίου Πνεύματος και της πνευματικής χαράς. Κύριε Ιησού βοήθα μας να σε συναντούμε και να ενωθούμε με σένα στην Αγία/Θεϊκή Λειτουργία και ας αναμιχθούν οι φωνές μας με τις φωνές των ουράνιων στρατιών σε ένα ύμνο δόξας και τιμής στον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα σε όλους τους αιώνες των αιώνων. Αμήν
_____________________________________________________
Thursday, November 27, 2008
Κυριακή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου
Κυριακή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου
23/11/2008
Το σωτήριο σχέδιο του Θεού: Μία υπόσχεση και μία πραγματοποίηση
Γαλάτας 3/15-22 Λούκα 1/26-38
Εισαγωγή
Με την αγγελία του αγγέλου στη Μαρία συμπληρώνεται το σωτήριο σχέδιο του Θεού, το οποίο αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους. Ο Θεός υποσχέθηκε τη σωτηρία από την πτώση του Αδάμ και της Ευας όταν είπε στο φίδι που συμβολίζει τον Σατανά, τον πατέρα κάθε ψεύδους : «Θα θέσω δε άσβεστον εχθρότητα μεταξύ σου και της γυναίκας μεταξύ των απογόνων σου και των απογόνων αυτής. Ένας δε απόγονος της γυναικός μόνης, αυτός θα σου συντρίψει την κεφαλήν και συ θα κεντήσεις αυτού την πτέρνα». Αυτός ο απόγονος είναι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του ενσαρκωμένου ο οποίος με το θάνατο Του λυτρώνει από την αμαρτία και με την ανάσταση Του δικαιώνει αυτόν που μετανοεί. « Λοιπόν, οι επαγγελίες δόθηκαν ως διαθήκη στον Αβραάμ και στον απόγονο του. Η γραφή δεν λέει «και στους απογόνους» όπως θα έκανε αν εννοούσε πολλούς, αλλά μιλάει για έναν: και στον απόγονο σου δηλαδή τον Χριστό. Είναι ολόκληρος ο Χριστός δηλαδή «Η κεφαλή και το σώμα» όπως λέει ο Άγιος Αυγουστίνος η εκκλησία είναι όργανο της γενικής σωτηρίας για αυτούς που πιστεύουν.
Από την υπόσχεση του Αδάμ και της Ευας στην υπόσχεση του Αβραάμ και στην πραγματοποίηση της στον Χριστό φαίνεται ότι όλα τα ιερά βιβλία συγκροτούνται σε ένα μόνο
Βιβλίο που είναι ο Χριστός ο ίδιος γιατί όλα τα βιβλία μιλούν για Αυτόν και βρίσκουν την εκπλήρωση τους σ’ Αυτόν όπως λέει ο Άγιος Αμβρόσιος « Στην Αγία Γραφή διαβάζουμε τον Χριστό».
Το ιωβηλαίο έτος του Αποστόλου Παύλου και η επεξήγηση του κειμένου της επιστολής και του σημερινού Ευαγγελίου.
1. Το μυστήριο της εκκλησίας
Με το γεγονός της συνάντησης του Αναστημένου Χριστού με τον Σαύλο στο δρόμο της Δαμασκού και με την μεταστροφή του, ο Παύλος έγινε απόστολος του Χριστού για να αναγγείλει το Ευαγγέλιο και έτσι να αποκαλύψει το Μυστήριο της Εκκλησίας το οποίο δίδαξε στης επιστολές του.
Σε εκείνο το συμβάν ο Ιησούς τον ρώτησε: « Σαούλ, Σαούλ γιατί με καταδιώκεις;” Ο Σαούλ απάντησε με μια ερώτηση: « Ποιος είσαι Κύριε: “ Εγώ είμαι ο Ιησούς που εσύ τον καταδιώκεις» (Πράξεις Αποστόλων 9/4) Καταδιώκοντας την εκκλησία, ο Σαούλ καταδιώκει τον ίδιο τον Ιησού. “ Με καταδιώκεις”, με αυτή την λέξη του Ιησού αποδεικνύεται η ουσιαστική ταύτιση Του με τη εκκλησία και σαν ένα πρόσωπο αλλάζει την όλη ζωή του Σαύλου και αποκαλύπτεται το μυστήριο της εκκλησίας σαν το σώμα του Χριστού.
Ο Ιησούς με την ανάσταση του δεν μας άφησε μόνους στη γη για να είναι μακριά από μας στον ουρανό και να αφήσει την κοινωνία των πιστών να δίνει υποστήριξη για δικό του λόγο ή αιτία.
Η εκκλησία δεν είναι ένα σωματείο που χρειάζεται ενίσχυση ή υποστήριξη για οποιοδήποτε λόγο. Και όμως δεν υπάρχει μια αιτία στην εκκλησία παρά το πρόσωπο του Ιησού Χριστού «σάρκα και οστά» όπως το βεβαιώνει στους αποστόλους Του μετά την ανάσταση Του (Λκ 24/39) Αυτός είναι προσωπικά παρών στην εκκλησία, Αυτός η κεφαλή και αυτή το σώμα Του
Αυτό είναι «ολόκληρος ο Χριστός» για το οποίο ο Απόστολος Παύλος έγραψε στους Κορινθίους: “Δεν ξέρετε ότι τα σώματα σας είναι μέλη του σώματος του Χριστού. Δεν ξέρετε ότι όποιος ενώνεται με τον Χριστό γίνεται ένα σώμα μαζί Του;’ (A Κορ 6/15-16)
Εδώ μας αποκαλύπτεται το μυστήριο της Ευχαριστίας στο οποίο η Εκκλησία διανέμει το σώμα του Χριστού, κάνοντας τον εαυτό της το μυστικό σώμα του Χριστού, όπως λέει ο Απ. Παύλος στην πρώτη του επιστολή προς Κορινθίους «Κι όταν κόβουμε και μοιράζουμε τον άρτο, τρώγοντας το δεν κοινωνούμε με το σώμα του Χριστού; Όπως ό άρτος είναι ένας έτσι κι εμείς αποτελούμε ένα σώμα, αν και είμαστε πολλοί γιατί όλοι τρώμε από τον ίδιο άρτο.» (Α Κορ. 10/16-17)
Παρά τα λόγια του Παύλου εν συνεχεία της ζωντανής εμπειρίας του κατά τη συνάντηση του με τον Ιησού που τον οδήγησε στην μεταστροφή, όπου εκδηλώθηκε το μυστήριο της εκκλησίας, εμείς παραμένουμε διχασμένοι και οι διαφωνίες μας συνεχίζουν.
Εν μέσω αυτής της πραγματικότητας ακούμε τη φωνή του Χριστού που μας λέει: « Πώς μπορέσατε να μοιράσετε το σώμα μου, την Εκκλησία μου;» Όπως και ο Σαύλος, έτσι και μείς καλούμαστε, σήμερα όπως ποτέ άλλοτε, να ζητήσουμε συγχώρεση από τον Κύριο ζητώντας του βοήθεια για να ενωθούμε, για να μπορούμε να αποφύγουμε κάθε ανθρώπινη αδυναμία η οποία αυξάνει τον διχασμό μας. Για να μας κάνει να γυρίσουμε στην αρχική αλήθεια μοιράζοντας το σώμα Του δια μέσου του οποίου θα μπορούμε , αν και διαφορετικοί, να ενωθούμε με το μοναδικό του σώμα που είναι η Εκκλησία.
2. Επεξήγηση της επιστολής προς Γαλάτας (Γαλ. 3/15-22)
Σε αυτή την επιστολή ο Παύλος επαναβεβαιώνει ότι η σωτηρία προέρχεται από την πίστη στον Χριστό και όχι από τον νόμο. Τα συμφραζόμενα που γράφει ο Παύλος είναι η ασκούμενη αποστολή του ανάμεσα στους ειδωλολάτρες όπου είχε υποστεί συνεχή αντίσταση εκ μέρους των
Χριστιανών ερχόμενων από την Ιουδαία που δίδασκαν στους αδελφούς αυτή τη θεωρία:
« Αν δεν περιτέμνεσθε όπως προστάζει ο νόμος του Μωυσή, δεν μπορείτε να σωθείτε».(Πράξεις 15/1) Με αυτά τα λόγια ανάγκαζαν του πιστούς ειδωλολατρικής καταγωγής να εξασκούν τον Μωσαϊκό νόμο.
Γι’ αυτό ο Παύλος έγραψε ότι η υπόσχεση που έδωσε ο Θεός στον Αβραάμ και στους απογόνους του και πραγματοποιήθηκε στον ίδιο το Χριστό δεν μπορεί ποτέ να ακυρωθεί « Αυτή τη διαθήκη που την επικύρωσε προηγουμένως ο Θεός δεν μπορεί ο νόμος που ήρθε ύστερα από τετρακόσια τριάντα χρόνια να την ακυρώσει» (Γαλ.3/16-17)
Ο απ. Παύλος προσθέτει: “ Ίσχυε όμως ωσότου να έρθει ο απόγονος του Αβραάμ, για τον οποίο μιλούσε η υπόσχεση του Θεού.» (Γαλ.3/19) Με άλλα λόγια ο νόμος δόθηκε για να κάνει πιο στερεή την υπόσχεση « Πάντως αν ό νόμος που δόθηκε είχε η δύναμη να δίνει ζωή, η σωτηρία θα προερχόταν πραγματικά από τον νόμο» (Γαλ.3/21) αλλά « ό νόμος ήταν σκληρός παιδονόμος για μας ώσπου εμφανίστηκε ο Χριστός» (Γαλ.3/24) Σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση ο Νόμος είναι άγιος πνευματικός και καλός αλλά είναι ακόμη ατελής. Σαν ένας παιδαγωγός δείχνει αυτό που οι άνθρωποι πρέπει να κάνουν, αλλά δεν δίνει από μόνος του τη δύναμη, τη χάρη του πνεύματος για την τήρηση του. Ωστόσο ο νόμος παραμένει ο πρώτος σταθμός στο δρόμο της Βασιλείας. Προετοιμάζει και προδιαθέτει τον εκλεκτό λαό και κάθε χριστιανό στη μεταστροφή και στην πίστη προς το Σωτήρα Χριστό. Προσφέρει μια διδασκαλία η οποία παραμένει για πάντα, ως Λόγος του Θεού.
Ο Νόμος δεν είναι παρά ένα γράμμα αλλά η πίστη μεταφραζόμενη σε πράξεις είναι πνεύμα όπως λέει ο Απ. Παύλος επίσης: “ Το γράμμα του νόμου οδηγεί στον θάνατο αλλά το πνεύμα δίνει ζωή» (Κορ Β 3/6) Έτσι λέει και ο Κύριος Ιησούς: « Γιατί μέσα από την καρδιά των ανθρώπων πηγάζουν οι κακές σκέψεις, μοιχείες, πορνείες, φόνοι,κλοπές, πλεονεξίες, πονηριές, δόλος, ακολασία, φθόνος, βλασφημία αλαζονεία, αφροσύνη. Όλα αυτά τα κακά πηγάζουν μέσα από τον άνθρωπο και τον κάνουν ακάθαρτο» (Μάρκο 7/21-23)
3.Με τον Ευαγγελισμό της Μαρίας πραγματοποιείται το σωτήριο σχέδιο του Θεού (Λούκα 1/26-38)
Μετά που ο Αδάμ και η Ευα υπέπεσαν στη αμαρτία, ο Θεός με την ευσπλαχνία Του, υποσχέθηκε τη σωτηρία, Αυτός που δημιούργησε τον άνθρωπο με την υπεράφθονη αγάπη Του για να τον κάνει συμμέτοχο στη Θεϊκή του Δόξα και σχεδίασε το σωτήριο Του σχέδιο σε συνέχεια της προπατορικής αμαρτίας οι συνέπειες της οποίας βαρύνουν όλη την ιστορία του ανθρώπου στη γη. Τον ακούμε να λέει στο φίδι, σύμβολο του σατανά στο άκουσμα του πρώτου ανθρώπου: « Θα θέσω δε άσβεστον εχθρότητα μεταξύ σου και της γυναίκας μεταξύ των απογόνων σου και των απογόνων αυτής. Ένας δε απόγονος της γυναικός μόνης αυτός θα σου συντρίψει την κεφαλήν και συ θα κεντήσεις αυτού την πτέρναν». Ιδού, η υπόσχεση εκπληρώνεται με τον Ευαγγελισμό της Μαρίας, έρχεται στον κόσμο ένας Υιός ο «απόγονος της γυναίκας», ο Υιός του Θεού του ενσαρκωμένου ο Ιησούς Χριστός που θα συντρίψει το κακό της αμαρτίας στη ρίζα του. « Θα συντρίψει τη κεφαλή του φιδιού». Είναι μια συνεχής και σκληρή μάχη που συνοδεύει την ανθρώπινη ιστορία, ανάμεσα στη χάρη και την αμαρτία, ανάμεσα στο καλό και το κακό, μια μάχη που μας ανακοινώθηκε από την πρώτη σελίδα της ιστορίας της σωτηρίας με τον φόνο του Αβελ από τον αδελφό του τον Κάιν και βεβαιώνεται στην τελευταία της σελίδα με τη σύγκρουση ανάμεσα στο βασίλειο του Θεού και το βασίλειο του σατανά, ανάμεσα στο κακό και τις συμβολικές δυνάμεις του δράκου και της γυναίκας που είναι η εκκλησία προσωποποιημένη στην Αποκάλυψη του Ιωάννη (Αποκάλυψη12) το βιβλίο που περιγράφει τα τελευταία χρόνια της Εκκλησίας και του κόσμου (Redentoris Mater No 11).
Ο Ευαγγελισμός της Μαρίας δεν είναι ένα γεγονός που τελείωσε στον παρελθόν αλλά είναι περισσότερο μια συνεχής αγγελία για ολόκληρη την ανθρωπότητα και η τελευταία λέξη δεν είναι για τις δυνάμεις του κακού όσο δυνατή και να είναι, αλλά η νίκη θα είναι για το Θεό που δημιούργησε τον κόσμο και τον έσωσε με το αίμα του Υιού του, του Μονογενή, και μια συνεχής αγγελία για τη μεσιτεία της Μαρίας ως μητέρας του Λυτρωτή. « Με την μητρική της στοργή φροντίζει για τα αδέλφια του Υιού της που βρίσκονται ακόμα στην πορεία τους κι’ αντιμετωπίζουν κινδύνους και θλίψεις, μέχρι να φτάσουν στην αιώνια πατρίδα. Γι’ αυτό και η Παναγία μέσα στην εκκλησία ονομάζεται με τους τίτλους της Πρεσβεύτριας, της Βοηθού, της Προστάτριας, της Μεσίτριας». (Lumen Gentium 62)
Η Εκκλησία γνωρίζει και διδάσκει με τον Απ Παύλο ότι ένας μόνος είναι ο μεσίτης μας: «Γιατί ένας είναι ο Θεός κι ένας ο μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων, ο άνθρωπος Ιησούς Χριστός, που πρόσφερε τη ζωή του ως λύτρο για χάρη όλων». (Α Τιμόθεο 2/5-6) « Ο μητρικός ρόλος της Μαρίας προς τους ανθρώπους δεν επισκιάζει και δεν ελαττώνει καθόλου τη μοναδική αυτή μεσιτεία του Χριστού αλλ’ αντίθετα δείχνει τη δύναμη της. Είναι μεσιτεία «εν Χριστώ». Πραγματικά η μεσιτεία της Μαρίας συνδέεται στενά με τη μητρότητα της. Έχει ένα ειδικά μητρικό χαρακτήρα, που τη διακρίνει από τη μεσιτεία όλων των άλλων πλασμάτων, τα οποία με διαφορετικό και πάντα υποτακτικό τρόπο συμμετέχουν στην μοναδική μεσιτεία του Χριστού, στην οποία είναι υποταγμένη και η μεσιτεία της Παναγίας… Έγινε για μας μητέρα μέσα στη σφαίρα της χάρης. Η αποστολή αυτή αποτελεί μια πραγματική διάσταση της παρουσίας της μέσα στο σωστικό μυστήριο του Χριστού και της Εκκλησίας».(Redentoris Mater 38)
Η Παναγία Παρθένα, αφού προορίστηκε από την αιωνιότητα, μαζί με την ενσάρκωση του Θείου Λόγου να γίνει Μητέρα του Θεού, σύμφωνα με το θέλημα της θείας Πρόνοιας υπήρξε στη γη
επάνω υπέροχη Μητέρα του Λυτρωτή μοναδική και γενναιόδωρη σύντροφος σε όλα και ταπεινή δούλη του Κυρίου. Συλλαμβάνοντας το Χριστό γεννώντας τον, τρέφοντας τον, παρουσιάζοντας τον στον Πατέρα μέσα στο ναό υποφέροντας με τον Υιό της που πέθαινε στο σταυρό συνεργάστηκε με μοναδικό τρόπο στο έργο του Λυτρωτή με την υπακοή, την πίστη, την ελπίδα και την ένθερμη αγάπη για να αποκαταστήσει την υπερφυσική ζωή των ψυχών. Γι’ αυτό, στον κόσμο της χάρης, ήταν και για μας Μητέρα». (Lumen Gentium 61)
Στον ευαγγελισμό της η Μαρία χαιρετίστηκε σαν « κεχαριτωμένη δηλαδή γεμάτη από τη θεϊκή χάρη». Με την πληρότητα αυτής της χάρης και της υπερφυσικής ζωής ήταν ιδιαίτερα προδιατεθειμένη για τη συνεργασία με το Χριστό, το μοναδικό μεσίτη της ανθρώπινης σωτηρίας. Και αυτή η συνεργασία είναι ακριβώς η υποτακτική της συμμετοχή στη μεσιτεία του Χριστού.
Αυτό είναι το σωτήριο σχέδιο του Θεού που πραγματοποιήθηκε στο ευαγγελισμό της Μαρίας, «ευλογημένης μεταξύ των γυναικών» είναι η ευλογία με την οποία ο Θεός Πατέρας αγκάλιασε όλη την ανθρωπότητα στο Ιησού Χριστό και ιδιαίτερα και αποκλειστικά την Μαρία μητέρα του Υιου Του. Αυτό το σωτήριο σχέδιο είναι γενικό και συμπεριλαμβάνει όλη την ανθρωπότητα όπως λέει ο Απ. Παύλος στην επιστολή του προς Εφεσίους: « Ευλογημένος να είναι ο Θεός, ο Πατέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που μας δώρισε μέσω του Χριστού πλούσιες τις ευλογίες του, πνευματικές και ουράνιες. Μας διάλεξε πριν θεμελιώσει τον κόσμο να γίνουμε δικοί του δια του Χριστού, αψεγάδιαστοι στην τελική του κρίση. Μας προόρισε με την αγάπη του να γίνουμε παιδιά του δια του Ιησού Χριστού, σύμφωνα με το καλόβουλο για μας θέλημα του, ώστε να τον υμνούμε για την πλούσια χάρη του, που μας δώρισε δια του αγαπημένου του Υιου. Μας λύτρωσε με το αίμα του Χριστού, συγχώρησε τις αμαρτίες μας με τη πλούσια χάρη Του». (Εφεσίους 1 3-7)
Ας προσευχηθούμε
Κύριε Ιησού, με τον ευαγγελισμό της Αειπάρθενου Μαρίας της μητέρας Σου και μητέρας μας εκπληρώθηκε η υπόσχεση του Θεού για την σωτηρία μας. Δώς μας, με τη μεσιτεία της, την χάρη να ανοίξουμε τη καρδιά μας στους καρπούς αυτής της σωτηρίας και να παρηγορηθούμε με την ελπίδα εν μέσω όλων των δυσκολιών και βασάνων του καιρού αυτού που ζούμε. Βοήθησε μας να πιστεύουμε ότι οι υποσχέσεις αυτές για τη σωτηρία μας θα εκπληρωθούν όταν ο Κύριος κρίνει ότι είναι κατάλληλες για μας και στον κατάλληλο καιρό.
Το παράδειγμα πίστης του Απ. Παύλου και η μεσιτεία του σε αυτό το ιωβηλαίο έτος της γέννησης του ας είναι για μας μία βοήθεια για να μην περιοριστούμε στο γράμμα του νόμου που σκοτώνει αλλά, περισσότερο, να προσκολληθούμε στο πνεύμα του νόμου που μας αναζωογονεί στην πίστη. Ώστε να μας αποκαλυφθεί υπό το φως του ευαγγελισμού της Μαρίας το αληθινό νόημα του ανθρώπου και η αξία του μυστηρίου του γάμου και η αγιότητα κάθε οικογένειας βασισμένη σε αυτό.
Ενέπνευσε τους ποιμένες της εκκλησίας, επισκόπους και ιερείς για να γνωρίζουν πώς να υπηρετήσουν όλα τα μυστήρια με ανανεωμένο πνεύμα ώστε οι πιστοί να επωφεληθούν και εμπλουτιστούν από το πλούτος κάθε μυστηρίου και λειτουργικής τέλεσης έτσι ώστε να ενωθούμε με τον Πατέρα τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα Μοναδικό Θεό σε Αυτόν η τιμή και δόξα σε όλους του αιώνες των αιώνων, Αμήν.
______________________________________________________
23/11/2008
Το σωτήριο σχέδιο του Θεού: Μία υπόσχεση και μία πραγματοποίηση
Γαλάτας 3/15-22 Λούκα 1/26-38
Εισαγωγή
Με την αγγελία του αγγέλου στη Μαρία συμπληρώνεται το σωτήριο σχέδιο του Θεού, το οποίο αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους. Ο Θεός υποσχέθηκε τη σωτηρία από την πτώση του Αδάμ και της Ευας όταν είπε στο φίδι που συμβολίζει τον Σατανά, τον πατέρα κάθε ψεύδους : «Θα θέσω δε άσβεστον εχθρότητα μεταξύ σου και της γυναίκας μεταξύ των απογόνων σου και των απογόνων αυτής. Ένας δε απόγονος της γυναικός μόνης, αυτός θα σου συντρίψει την κεφαλήν και συ θα κεντήσεις αυτού την πτέρνα». Αυτός ο απόγονος είναι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του ενσαρκωμένου ο οποίος με το θάνατο Του λυτρώνει από την αμαρτία και με την ανάσταση Του δικαιώνει αυτόν που μετανοεί. « Λοιπόν, οι επαγγελίες δόθηκαν ως διαθήκη στον Αβραάμ και στον απόγονο του. Η γραφή δεν λέει «και στους απογόνους» όπως θα έκανε αν εννοούσε πολλούς, αλλά μιλάει για έναν: και στον απόγονο σου δηλαδή τον Χριστό. Είναι ολόκληρος ο Χριστός δηλαδή «Η κεφαλή και το σώμα» όπως λέει ο Άγιος Αυγουστίνος η εκκλησία είναι όργανο της γενικής σωτηρίας για αυτούς που πιστεύουν.
Από την υπόσχεση του Αδάμ και της Ευας στην υπόσχεση του Αβραάμ και στην πραγματοποίηση της στον Χριστό φαίνεται ότι όλα τα ιερά βιβλία συγκροτούνται σε ένα μόνο
Βιβλίο που είναι ο Χριστός ο ίδιος γιατί όλα τα βιβλία μιλούν για Αυτόν και βρίσκουν την εκπλήρωση τους σ’ Αυτόν όπως λέει ο Άγιος Αμβρόσιος « Στην Αγία Γραφή διαβάζουμε τον Χριστό».
Το ιωβηλαίο έτος του Αποστόλου Παύλου και η επεξήγηση του κειμένου της επιστολής και του σημερινού Ευαγγελίου.
1. Το μυστήριο της εκκλησίας
Με το γεγονός της συνάντησης του Αναστημένου Χριστού με τον Σαύλο στο δρόμο της Δαμασκού και με την μεταστροφή του, ο Παύλος έγινε απόστολος του Χριστού για να αναγγείλει το Ευαγγέλιο και έτσι να αποκαλύψει το Μυστήριο της Εκκλησίας το οποίο δίδαξε στης επιστολές του.
Σε εκείνο το συμβάν ο Ιησούς τον ρώτησε: « Σαούλ, Σαούλ γιατί με καταδιώκεις;” Ο Σαούλ απάντησε με μια ερώτηση: « Ποιος είσαι Κύριε: “ Εγώ είμαι ο Ιησούς που εσύ τον καταδιώκεις» (Πράξεις Αποστόλων 9/4) Καταδιώκοντας την εκκλησία, ο Σαούλ καταδιώκει τον ίδιο τον Ιησού. “ Με καταδιώκεις”, με αυτή την λέξη του Ιησού αποδεικνύεται η ουσιαστική ταύτιση Του με τη εκκλησία και σαν ένα πρόσωπο αλλάζει την όλη ζωή του Σαύλου και αποκαλύπτεται το μυστήριο της εκκλησίας σαν το σώμα του Χριστού.
Ο Ιησούς με την ανάσταση του δεν μας άφησε μόνους στη γη για να είναι μακριά από μας στον ουρανό και να αφήσει την κοινωνία των πιστών να δίνει υποστήριξη για δικό του λόγο ή αιτία.
Η εκκλησία δεν είναι ένα σωματείο που χρειάζεται ενίσχυση ή υποστήριξη για οποιοδήποτε λόγο. Και όμως δεν υπάρχει μια αιτία στην εκκλησία παρά το πρόσωπο του Ιησού Χριστού «σάρκα και οστά» όπως το βεβαιώνει στους αποστόλους Του μετά την ανάσταση Του (Λκ 24/39) Αυτός είναι προσωπικά παρών στην εκκλησία, Αυτός η κεφαλή και αυτή το σώμα Του
Αυτό είναι «ολόκληρος ο Χριστός» για το οποίο ο Απόστολος Παύλος έγραψε στους Κορινθίους: “Δεν ξέρετε ότι τα σώματα σας είναι μέλη του σώματος του Χριστού. Δεν ξέρετε ότι όποιος ενώνεται με τον Χριστό γίνεται ένα σώμα μαζί Του;’ (A Κορ 6/15-16)
Εδώ μας αποκαλύπτεται το μυστήριο της Ευχαριστίας στο οποίο η Εκκλησία διανέμει το σώμα του Χριστού, κάνοντας τον εαυτό της το μυστικό σώμα του Χριστού, όπως λέει ο Απ. Παύλος στην πρώτη του επιστολή προς Κορινθίους «Κι όταν κόβουμε και μοιράζουμε τον άρτο, τρώγοντας το δεν κοινωνούμε με το σώμα του Χριστού; Όπως ό άρτος είναι ένας έτσι κι εμείς αποτελούμε ένα σώμα, αν και είμαστε πολλοί γιατί όλοι τρώμε από τον ίδιο άρτο.» (Α Κορ. 10/16-17)
Παρά τα λόγια του Παύλου εν συνεχεία της ζωντανής εμπειρίας του κατά τη συνάντηση του με τον Ιησού που τον οδήγησε στην μεταστροφή, όπου εκδηλώθηκε το μυστήριο της εκκλησίας, εμείς παραμένουμε διχασμένοι και οι διαφωνίες μας συνεχίζουν.
Εν μέσω αυτής της πραγματικότητας ακούμε τη φωνή του Χριστού που μας λέει: « Πώς μπορέσατε να μοιράσετε το σώμα μου, την Εκκλησία μου;» Όπως και ο Σαύλος, έτσι και μείς καλούμαστε, σήμερα όπως ποτέ άλλοτε, να ζητήσουμε συγχώρεση από τον Κύριο ζητώντας του βοήθεια για να ενωθούμε, για να μπορούμε να αποφύγουμε κάθε ανθρώπινη αδυναμία η οποία αυξάνει τον διχασμό μας. Για να μας κάνει να γυρίσουμε στην αρχική αλήθεια μοιράζοντας το σώμα Του δια μέσου του οποίου θα μπορούμε , αν και διαφορετικοί, να ενωθούμε με το μοναδικό του σώμα που είναι η Εκκλησία.
2. Επεξήγηση της επιστολής προς Γαλάτας (Γαλ. 3/15-22)
Σε αυτή την επιστολή ο Παύλος επαναβεβαιώνει ότι η σωτηρία προέρχεται από την πίστη στον Χριστό και όχι από τον νόμο. Τα συμφραζόμενα που γράφει ο Παύλος είναι η ασκούμενη αποστολή του ανάμεσα στους ειδωλολάτρες όπου είχε υποστεί συνεχή αντίσταση εκ μέρους των
Χριστιανών ερχόμενων από την Ιουδαία που δίδασκαν στους αδελφούς αυτή τη θεωρία:
« Αν δεν περιτέμνεσθε όπως προστάζει ο νόμος του Μωυσή, δεν μπορείτε να σωθείτε».(Πράξεις 15/1) Με αυτά τα λόγια ανάγκαζαν του πιστούς ειδωλολατρικής καταγωγής να εξασκούν τον Μωσαϊκό νόμο.
Γι’ αυτό ο Παύλος έγραψε ότι η υπόσχεση που έδωσε ο Θεός στον Αβραάμ και στους απογόνους του και πραγματοποιήθηκε στον ίδιο το Χριστό δεν μπορεί ποτέ να ακυρωθεί « Αυτή τη διαθήκη που την επικύρωσε προηγουμένως ο Θεός δεν μπορεί ο νόμος που ήρθε ύστερα από τετρακόσια τριάντα χρόνια να την ακυρώσει» (Γαλ.3/16-17)
Ο απ. Παύλος προσθέτει: “ Ίσχυε όμως ωσότου να έρθει ο απόγονος του Αβραάμ, για τον οποίο μιλούσε η υπόσχεση του Θεού.» (Γαλ.3/19) Με άλλα λόγια ο νόμος δόθηκε για να κάνει πιο στερεή την υπόσχεση « Πάντως αν ό νόμος που δόθηκε είχε η δύναμη να δίνει ζωή, η σωτηρία θα προερχόταν πραγματικά από τον νόμο» (Γαλ.3/21) αλλά « ό νόμος ήταν σκληρός παιδονόμος για μας ώσπου εμφανίστηκε ο Χριστός» (Γαλ.3/24) Σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση ο Νόμος είναι άγιος πνευματικός και καλός αλλά είναι ακόμη ατελής. Σαν ένας παιδαγωγός δείχνει αυτό που οι άνθρωποι πρέπει να κάνουν, αλλά δεν δίνει από μόνος του τη δύναμη, τη χάρη του πνεύματος για την τήρηση του. Ωστόσο ο νόμος παραμένει ο πρώτος σταθμός στο δρόμο της Βασιλείας. Προετοιμάζει και προδιαθέτει τον εκλεκτό λαό και κάθε χριστιανό στη μεταστροφή και στην πίστη προς το Σωτήρα Χριστό. Προσφέρει μια διδασκαλία η οποία παραμένει για πάντα, ως Λόγος του Θεού.
Ο Νόμος δεν είναι παρά ένα γράμμα αλλά η πίστη μεταφραζόμενη σε πράξεις είναι πνεύμα όπως λέει ο Απ. Παύλος επίσης: “ Το γράμμα του νόμου οδηγεί στον θάνατο αλλά το πνεύμα δίνει ζωή» (Κορ Β 3/6) Έτσι λέει και ο Κύριος Ιησούς: « Γιατί μέσα από την καρδιά των ανθρώπων πηγάζουν οι κακές σκέψεις, μοιχείες, πορνείες, φόνοι,κλοπές, πλεονεξίες, πονηριές, δόλος, ακολασία, φθόνος, βλασφημία αλαζονεία, αφροσύνη. Όλα αυτά τα κακά πηγάζουν μέσα από τον άνθρωπο και τον κάνουν ακάθαρτο» (Μάρκο 7/21-23)
3.Με τον Ευαγγελισμό της Μαρίας πραγματοποιείται το σωτήριο σχέδιο του Θεού (Λούκα 1/26-38)
Μετά που ο Αδάμ και η Ευα υπέπεσαν στη αμαρτία, ο Θεός με την ευσπλαχνία Του, υποσχέθηκε τη σωτηρία, Αυτός που δημιούργησε τον άνθρωπο με την υπεράφθονη αγάπη Του για να τον κάνει συμμέτοχο στη Θεϊκή του Δόξα και σχεδίασε το σωτήριο Του σχέδιο σε συνέχεια της προπατορικής αμαρτίας οι συνέπειες της οποίας βαρύνουν όλη την ιστορία του ανθρώπου στη γη. Τον ακούμε να λέει στο φίδι, σύμβολο του σατανά στο άκουσμα του πρώτου ανθρώπου: « Θα θέσω δε άσβεστον εχθρότητα μεταξύ σου και της γυναίκας μεταξύ των απογόνων σου και των απογόνων αυτής. Ένας δε απόγονος της γυναικός μόνης αυτός θα σου συντρίψει την κεφαλήν και συ θα κεντήσεις αυτού την πτέρναν». Ιδού, η υπόσχεση εκπληρώνεται με τον Ευαγγελισμό της Μαρίας, έρχεται στον κόσμο ένας Υιός ο «απόγονος της γυναίκας», ο Υιός του Θεού του ενσαρκωμένου ο Ιησούς Χριστός που θα συντρίψει το κακό της αμαρτίας στη ρίζα του. « Θα συντρίψει τη κεφαλή του φιδιού». Είναι μια συνεχής και σκληρή μάχη που συνοδεύει την ανθρώπινη ιστορία, ανάμεσα στη χάρη και την αμαρτία, ανάμεσα στο καλό και το κακό, μια μάχη που μας ανακοινώθηκε από την πρώτη σελίδα της ιστορίας της σωτηρίας με τον φόνο του Αβελ από τον αδελφό του τον Κάιν και βεβαιώνεται στην τελευταία της σελίδα με τη σύγκρουση ανάμεσα στο βασίλειο του Θεού και το βασίλειο του σατανά, ανάμεσα στο κακό και τις συμβολικές δυνάμεις του δράκου και της γυναίκας που είναι η εκκλησία προσωποποιημένη στην Αποκάλυψη του Ιωάννη (Αποκάλυψη12) το βιβλίο που περιγράφει τα τελευταία χρόνια της Εκκλησίας και του κόσμου (Redentoris Mater No 11).
Ο Ευαγγελισμός της Μαρίας δεν είναι ένα γεγονός που τελείωσε στον παρελθόν αλλά είναι περισσότερο μια συνεχής αγγελία για ολόκληρη την ανθρωπότητα και η τελευταία λέξη δεν είναι για τις δυνάμεις του κακού όσο δυνατή και να είναι, αλλά η νίκη θα είναι για το Θεό που δημιούργησε τον κόσμο και τον έσωσε με το αίμα του Υιού του, του Μονογενή, και μια συνεχής αγγελία για τη μεσιτεία της Μαρίας ως μητέρας του Λυτρωτή. « Με την μητρική της στοργή φροντίζει για τα αδέλφια του Υιού της που βρίσκονται ακόμα στην πορεία τους κι’ αντιμετωπίζουν κινδύνους και θλίψεις, μέχρι να φτάσουν στην αιώνια πατρίδα. Γι’ αυτό και η Παναγία μέσα στην εκκλησία ονομάζεται με τους τίτλους της Πρεσβεύτριας, της Βοηθού, της Προστάτριας, της Μεσίτριας». (Lumen Gentium 62)
Η Εκκλησία γνωρίζει και διδάσκει με τον Απ Παύλο ότι ένας μόνος είναι ο μεσίτης μας: «Γιατί ένας είναι ο Θεός κι ένας ο μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων, ο άνθρωπος Ιησούς Χριστός, που πρόσφερε τη ζωή του ως λύτρο για χάρη όλων». (Α Τιμόθεο 2/5-6) « Ο μητρικός ρόλος της Μαρίας προς τους ανθρώπους δεν επισκιάζει και δεν ελαττώνει καθόλου τη μοναδική αυτή μεσιτεία του Χριστού αλλ’ αντίθετα δείχνει τη δύναμη της. Είναι μεσιτεία «εν Χριστώ». Πραγματικά η μεσιτεία της Μαρίας συνδέεται στενά με τη μητρότητα της. Έχει ένα ειδικά μητρικό χαρακτήρα, που τη διακρίνει από τη μεσιτεία όλων των άλλων πλασμάτων, τα οποία με διαφορετικό και πάντα υποτακτικό τρόπο συμμετέχουν στην μοναδική μεσιτεία του Χριστού, στην οποία είναι υποταγμένη και η μεσιτεία της Παναγίας… Έγινε για μας μητέρα μέσα στη σφαίρα της χάρης. Η αποστολή αυτή αποτελεί μια πραγματική διάσταση της παρουσίας της μέσα στο σωστικό μυστήριο του Χριστού και της Εκκλησίας».(Redentoris Mater 38)
Η Παναγία Παρθένα, αφού προορίστηκε από την αιωνιότητα, μαζί με την ενσάρκωση του Θείου Λόγου να γίνει Μητέρα του Θεού, σύμφωνα με το θέλημα της θείας Πρόνοιας υπήρξε στη γη
επάνω υπέροχη Μητέρα του Λυτρωτή μοναδική και γενναιόδωρη σύντροφος σε όλα και ταπεινή δούλη του Κυρίου. Συλλαμβάνοντας το Χριστό γεννώντας τον, τρέφοντας τον, παρουσιάζοντας τον στον Πατέρα μέσα στο ναό υποφέροντας με τον Υιό της που πέθαινε στο σταυρό συνεργάστηκε με μοναδικό τρόπο στο έργο του Λυτρωτή με την υπακοή, την πίστη, την ελπίδα και την ένθερμη αγάπη για να αποκαταστήσει την υπερφυσική ζωή των ψυχών. Γι’ αυτό, στον κόσμο της χάρης, ήταν και για μας Μητέρα». (Lumen Gentium 61)
Στον ευαγγελισμό της η Μαρία χαιρετίστηκε σαν « κεχαριτωμένη δηλαδή γεμάτη από τη θεϊκή χάρη». Με την πληρότητα αυτής της χάρης και της υπερφυσικής ζωής ήταν ιδιαίτερα προδιατεθειμένη για τη συνεργασία με το Χριστό, το μοναδικό μεσίτη της ανθρώπινης σωτηρίας. Και αυτή η συνεργασία είναι ακριβώς η υποτακτική της συμμετοχή στη μεσιτεία του Χριστού.
Αυτό είναι το σωτήριο σχέδιο του Θεού που πραγματοποιήθηκε στο ευαγγελισμό της Μαρίας, «ευλογημένης μεταξύ των γυναικών» είναι η ευλογία με την οποία ο Θεός Πατέρας αγκάλιασε όλη την ανθρωπότητα στο Ιησού Χριστό και ιδιαίτερα και αποκλειστικά την Μαρία μητέρα του Υιου Του. Αυτό το σωτήριο σχέδιο είναι γενικό και συμπεριλαμβάνει όλη την ανθρωπότητα όπως λέει ο Απ. Παύλος στην επιστολή του προς Εφεσίους: « Ευλογημένος να είναι ο Θεός, ο Πατέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που μας δώρισε μέσω του Χριστού πλούσιες τις ευλογίες του, πνευματικές και ουράνιες. Μας διάλεξε πριν θεμελιώσει τον κόσμο να γίνουμε δικοί του δια του Χριστού, αψεγάδιαστοι στην τελική του κρίση. Μας προόρισε με την αγάπη του να γίνουμε παιδιά του δια του Ιησού Χριστού, σύμφωνα με το καλόβουλο για μας θέλημα του, ώστε να τον υμνούμε για την πλούσια χάρη του, που μας δώρισε δια του αγαπημένου του Υιου. Μας λύτρωσε με το αίμα του Χριστού, συγχώρησε τις αμαρτίες μας με τη πλούσια χάρη Του». (Εφεσίους 1 3-7)
Ας προσευχηθούμε
Κύριε Ιησού, με τον ευαγγελισμό της Αειπάρθενου Μαρίας της μητέρας Σου και μητέρας μας εκπληρώθηκε η υπόσχεση του Θεού για την σωτηρία μας. Δώς μας, με τη μεσιτεία της, την χάρη να ανοίξουμε τη καρδιά μας στους καρπούς αυτής της σωτηρίας και να παρηγορηθούμε με την ελπίδα εν μέσω όλων των δυσκολιών και βασάνων του καιρού αυτού που ζούμε. Βοήθησε μας να πιστεύουμε ότι οι υποσχέσεις αυτές για τη σωτηρία μας θα εκπληρωθούν όταν ο Κύριος κρίνει ότι είναι κατάλληλες για μας και στον κατάλληλο καιρό.
Το παράδειγμα πίστης του Απ. Παύλου και η μεσιτεία του σε αυτό το ιωβηλαίο έτος της γέννησης του ας είναι για μας μία βοήθεια για να μην περιοριστούμε στο γράμμα του νόμου που σκοτώνει αλλά, περισσότερο, να προσκολληθούμε στο πνεύμα του νόμου που μας αναζωογονεί στην πίστη. Ώστε να μας αποκαλυφθεί υπό το φως του ευαγγελισμού της Μαρίας το αληθινό νόημα του ανθρώπου και η αξία του μυστηρίου του γάμου και η αγιότητα κάθε οικογένειας βασισμένη σε αυτό.
Ενέπνευσε τους ποιμένες της εκκλησίας, επισκόπους και ιερείς για να γνωρίζουν πώς να υπηρετήσουν όλα τα μυστήρια με ανανεωμένο πνεύμα ώστε οι πιστοί να επωφεληθούν και εμπλουτιστούν από το πλούτος κάθε μυστηρίου και λειτουργικής τέλεσης έτσι ώστε να ενωθούμε με τον Πατέρα τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα Μοναδικό Θεό σε Αυτόν η τιμή και δόξα σε όλους του αιώνες των αιώνων, Αμήν.
______________________________________________________
Monday, November 17, 2008
Κυριακή του Ευαγγελισμού του Ζαχαρία
Κυριακή του Ευαγγελισμού του Ζαχαρία
16/11/2008
Μια πορεία πίστης και μια πραγματοποίηση της υπόσχεσης του Θεού
Ρωμαίους 4/13-25 Λούκα 1/5-25
Εισαγωγή
Με την επαγγελία του αγγέλου στο Ζαχαρία αρχίζει η περίοδος του ερχομού, η περίοδος της ετοιμασίας για τα Χριστούγεννα.
Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής ονομάζεται επίσης Πρόδρομος γιατί η γέννηση του προηγείται της γέννησης του Μεσσία όπως η αυγή προηγείται της ανατολής του ήλιου. Αυτός είναι ο τελευταίος προφήτης της Παλαιάς Διαθήκης και ο πρώτος απόστολος της Καινής Διαθήκης.
Ήταν ένα δώρο και μια αμοιβή του Θεού προς τον Ζαχαρία τον ιερέα και τη σύζυγο του που ήταν στείρα και ήταν και οι δύο προχωρημένης ηλικίας αλλά « ήταν άνθρωποι πιστοί στο Θεό και η ζωή τους ήταν άμεμπτη, σύμφωνη με το νόμο και τις εντολές του Κυρίου» (Λούκα 1/6).
Αυτό είναι, όπως λέει ο Απ. Παύλος, το δώρο του Θεού σε αυτούς που πίστεψαν στην υπόσχεση Του όπως συνέβηκε στον Αβραάμ παρόλο που δεν είχε λόγο να ελπίζει και έτσι ο Θεός τον κατέστησε πατέρα πολλών εθνών (Ρωμαίους 4/18-20).
Η επαγγελία στον Ζαχαρία είναι μια εισαγωγή στο Ευαγγέλιο της Ελπίδας βασισμένη στην πίστη της υπόσχεσης του Θεού η οποία θα πραγματοποιηθεί χωρίς αμφιβολία το κατάλληλο και ακριβή χρόνο.
Το ιωβηλαίο έτος του Αποστόλου Παύλου και η επεξήγηση του κειμένου της επιστολής και του σημερινού Ευαγγελίου.
1. Ο Παύλος μιλά στο κόσμο του σήμερα
Ο Παύλος είναι ένας δάσκαλος της πίστης και της αλήθειας για κάθε γενιά. Στη επιστολή του προς Γαλάτας λέει « Η τωρινή σωματική μου ζωή είναι ζωή βασισμένη στην πίστη μου στο Υιό του Θεού που με αγάπησε και πέθανε εκούσια για χάρη μου»(Γαλάτας 2/20).
Η πίστη γι’αυτόν είναι πεποίθηση και επιλογή. Ο ίδιος αγαπήθηκε από τον Χριστό με ένα τρόπο προσωπικό γιατί ο Χριστός δεν πέθανε για κάτι άγνωστο αλλά από αγάπη για το κάθε άνθρωπο.
Ο Απόστολος Παύλος πίστεψε κατάπληκτος από τη αγάπη του Ιησού Χριστού, μια αγάπη που τον άγγιξε ως το βάθος του είναι του και τον άλλαξε ολοκληρωτικά και τελειωτικά.
Η πίστη του Παύλου δεν είναι μια ιδεολογία ή μια άποψη αναφορικά με τον Θεό και τον κόσμο, αλλά μάλλον πίστεψε γιατί η αγάπη του Θεού του σφράγισε την καρδιά. Γι’αυτό η πίστη του εκδηλώνεται με την αγάπη του προς τον Ιησού Χριστό και την μεγάλη του επιθυμία να την μεταδώσει στους άλλους.
Η αλήθεια που έλαβε ο Σαούλ από τον Χριστό τον Αναστημένο συναντώντας τον στο δρόμο προς τη Δαμασκό είναι το ίδιο το Ευαγγέλιο του Θεού που το εμπιστεύτηκε σε αυτόν και αυτός δεσμεύτηκε να το διακηρύξει παρά τους διωγμούς και κάθε πόνο. Αυτός έγραψε στους Θεσσαλονικείς: « Πρωτύτερα στους Φιλίππους μας κακοποίησαν και μας έβρισαν, όπως ξέρετε. Ο Θεός όμως μας έδωσε θάρρος, ώστε να σας κηρύξουμε το ευαγγέλιο του μέσα από πολλές δυσκολίες. Αλλά κηρύττουμε το ευαγγέλιο όπως μας το εμπιστεύτηκε ο Θεός αφού πρώτα μας δοκίμασε. Έτσι κηρύττουμε όχι για να αρέσουμε σε ανθρώπους αλλά στο Θεό ο οποίος γνωρίζει καλά τις καρδιές μας. Γιατί δε σας κολακέψαμε όπως ξέρετε, ούτε ήρθαμε με προσχήματα για να κερδίσουμε κάτι, μάρτυρας μας ο Θεός». ( Α Θεσσαλονικεις 2/2,4,5)
2. Επεξήγηση της επιστολής προς Ρωμαίους (Ρωμαίους 4/13-25)
Σε αυτή την επιστολή ο Απ. Παύλος υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος δικαιώνεται με τη πίστη και όχι με τον νόμο. Να πιστεύεις σημαίνει να δέχεσαι το Λόγο του Θεού και την υπόσχεση Του παραμένοντας σταθερός στην ελπίδα ότι ή υπόσχεση του Θεού θα πραγματοποιηθεί.
Ο Απ. Παύλος για να επιβεβαιώσει αυτή την αλήθεια αναφέρεται στη πίστη του Αβραάμ « O Θεός έδωσε στον Αβραάμ την υπόσχεση πως αυτός κι οι απόγονοί του θα κληρονομήσουν τον κόσμο…ήταν τελείως βέβαιος πως ο Θεός που του έδωσε την επαγγελία, έχει και τη δύναμη να την εκπληρώσει. Γι’αυτό κι ο Θεός τον αναγνώρισε δίκαιο». (Ρωμαίους 4/13,21,22)
Τέτοια πίστη χαρακτηρίζεται σαν «μια ελπίδα ενάντια σε κάθε ελπίδα» (Ρωμαίους 4/18) «Σ’αυτά τα λόγια δεν απίστησε ο Αβραάμ αν και ήταν τότε κάπου εκατό ετών, δε σκέφτηκε πως δεν μπορούσε πια να κάνει παιδιά όπως εξάλλου δεν μπορούσε και η Σάρρα. Δεν αμφιταλαντεύτηκε για την εκπλήρωση της επαγγελίας του Θεού, αλλ’αντίθετα η πίστη του δυνάμωσε και δόξασε το Θεό» (Ρωμαίους 4/19-20) Χάρη σε τόσο δυνατή πίστη « Ο Αβραάμ έγινε πατέρας όλων όσων πίστεψαν και πολλών λαών» (Ρωμαίους 4/18)
Ο Θεός εκπλήρωσε την υπόσχεση Του δίνοντας στον Αβραάμ απογόνους και μια γενιά με την γέννηση του Ισάακ. Ο Ισάακ θα γεννήσει τον Ιακώβ από την γενιά την οποία θα γεννηθεί ο Χριστός. Στο Χριστό και με την αφθονία του Αγίου Πνεύματος θα ενωθούν τα σκορπισμένα παιδιά του Θεού και θα ολοκληρωθεί η λύτρωση του λαού του Θεού με τον θάνατο του υιού του ζωντανού Θεού ο οποίος « παραδόθηκε στο θάνατο για τις ανομίες μας και αναστήθηκε για τη σωτηρία μας» (Ρωμαίους 4/25).
Στον Αβραάμ πραγματοποιήθηκε ο προσδιορισμός της πίστης. Όπως λέει ο Απ. Παύλος στους Εβραίους « Πίστη σημαίνει σιγουριά γι’ αυτά που ελπίζουμε και βεβαιότητα γι’ αυτά που δεν βλέπουμε» (Εβραίους 11/1) Με τη πίστη ο άνθρωπος υποτάσσει ολοκληρωτικά το νου και τη θέληση του στον Θεό. Ο άνθρωπος με όλο του το είναι δίνει τη συγκατάθεση του στον αποκαλυπτόμενο Θεό. Αυτή την απάντηση του ανθρώπου στον Θεό που αποκαλύπτει η Αγία Γραφή την ονομάζει «υπακοή της πίστεως» (Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας 142-143)
3. Mια πορεία πίστης και μια πραγματοποίηση της υπόσχεσης Του Θεού (Λούκα 1/1-25)
Με την αγγελία στο Ζαχαρία εκπληρώνεται η υπόσχεση του Θεού στον Αβραάμ, κάνοντας τον πατέρα του έθνους του στη πίστη « Ιδού η συμφωνία και υπόσχεσης μου προς σε. Θα γίνεις γενάρχης πολυάριθμων εθνών. Το όνομα σου δεν θα είναι πλέον Αβράμ αλλά θα ονομάζεσαι Αβραάμ διότι σε έχω προορίσει ως πρόγονο και πατριάρχη πολλών λαών» (Γένεση 17/4-5)
Ο Θεός του υποσχέθηκε ότι θα γεννηθεί γι’ αυτόν και την γυναίκα του ένας υιός και θα ονομαστεί Ισάακ, και του είπε ο Θεός: «Προς αυτόν εγώ θα συνάψω την διαθήκη μου, διαθήκη αιώνια» (Γένεση 17/19). Η υπόσχεση στον Αβραάμ πραγματοποιήθηκε με τη γέννηση ενός λαού, του λαού του Θεού και κληρονόμου της σωτηρίας στην Παλαιά Διαθήκη. Αυτός ο λαός προετοιμάστηκε να είναι η Εκκλησία του Χριστού στην Καινή Διαθήκη.
Στα ιερά βιβλία διαβάζουμε ότι ο λαός του Θεού επιλέχτηκε από το ίδιο το Θεό και τον ονόμασε «Ισραήλ» και είναι η εικόνα και το σύμβολο της εκκλησίας στη Καινή Διαθήκη. «Και τώρα εάν προσεκτικά ακούσετε την εντολή μου και φυλάξετε τη διαθήκη μου, θα είστε εις εμέ λαός εκλεκτός μεταξύ όλων των άλλων εθνών, τα οποία, είτε το θέλουν είτε όχι, είναι και αυτά υπο την εξουσία μου, διότι δική μου είναι όλη η γη. «Εσείς όμως θα είστε δικό μου ιδιαίτερο βασίλειο ιερέων και έθνος άγιον» (Έξοδος 19/5-6)
Όλα αυτά όμως έγιναν σαν προετοιμασία για την Καινή και τέλεια Διαθήκη που έμελλε να συνάψει ο Χριστός. Την Καινή αυτή Διαθήκη ο Χριστός την ίδρυσε με το αίμα Του συγκαλώντας ένα λαό από Ιουδαίους και Εθνικούς για να ενωθεί, όχι σύμφωνα με τη σάρκα αλλά σύμφωνα με το Πνεύμα και να αποτελέσει το νέο Λαό του Θεού. (Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας αρ. 781)
Η Εκκλησία είναι ο Νέος Λαός του Θεού με χαρακτηριστικά που τον διακρίνουν καθαρά από όλες τις άλλες θρησκευτικές, εθνικές πολιτικές ή πολιτιστικές κοινότητες της ιστορίας:
• Είναι ο Λαός του Θεού: Ο Θεός δεν ανήκει ιδιαίτερα σε κανένα λαό. Αλλά απέκτησε ένα λαό από εκείνους που άλλοτε δεν ήταν λαός: «μια διαλεκτή γενιά, το βασιλικό ιερατείο, ένα άγιος έθνος» (Α Πέτρου 2,9)
• Γίνονται μέλη αυτού του Λαού οι άνθρωποι όχι με τη φυσική τους γέννηση, αλλά με τη « γέννησή τους από τα άνω», «από το νερό και το Πνεύμα» (Ιωάννη 3,3-5) δηλαδή από την πίστη στο Χριστό και το Βάπτισμα.
• Ο Λαός αυτός έχει ως Κεφαλή τον Ιησού Χριστό ( Χρισμένο, Μεσσία), και επειδή το ίδιο χρίσμα, το Άγιο Πνεύμα, από την Κεφαλή ρέει στο Σώμα, αυτός είναι «ο Μεσσιανικός Λαός»
• «Ο Λαός αυτός βρίσκεται στη κατάσταση της αξίας και της ελευθερίας των παιδιών του Θεού στις καρδιές των οποίων κατοικεί, σαν σε ναό, το Άγιο Πνεύμα.
• «Νόμος του είναι η νέα εντολή, να αγαπά όπως ο ίδιος ο Χριστός μας αγάπησε» (Ιωάννη 13,34) Είναι ο «νέος» νόμος’ του Αγίου Πνεύματος (Ρωμ. 8,2 Γαλ. 5,25).
• Αποστολή του είναι να αποτελεί το αλάτι της γής και το φως του κόσμου (Μθ 5,13-16). «Αποτελεί για όλη την ανθρωπότητα πολύτιμο σπέρμα ενότητας, ελπίδας, σωτηρίας».
• «Τελικά έχει ως προορισμό τη Βασιλεία του Θεού, που από τον ίδιο τον Θεό εγκαινιάστηκε στη γη επάνω, και πρέπει να επεκταθεί όλο και περισσότερο, μέχρι να ολοκληρωθεί από τον ίδιο τον Θεό, στη συντέλεια των αιώνων». (Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας αρ. 782).
Η αγγελία στον Ζαχαρία κλείνει αυτή την πορεία της Παλαιάς Διαθήκης που μας φέρνει τον Μεσσία που αναμέναμε. Σε αυτή τη Καινή Διαθήκη βλέπουμε ότι ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ ήταν δίκαιοι μπροστά στο Θεό και τηρούσαν άμεμπτοι όλους τους νόμους και τις εντολές του Κυρίου (Λκ1/6). Στη πραγματικότητα έτσι ήταν και για τον Αβραάμ. Πρωτού ο Κύριος συνάψει συμφωνία μαζί του, του εμφανίστηκε και του είπε: «Εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σου. Γίνε ευάρεστος ενώπιον μου ανεπίληπτος και ενάρετος» (Γένεσις 17/1).
Η αποστολή του Ιωάννη του υιού του Ζαχαρία και της Ελισάβετ ήταν να οδηγήσει ξανά το λαό στη Διαθήκη με τον Θεό. «Και θα κάνει πολλούς Ισραηλίτες να επιστρέψουν στον Κύριο το Θεό τους. Αυτός θα προπορευτεί στο έργο του Κυρίου με το πνεύμα και τη δύναμη του προφήτη Ηλία. Θα συμφιλιώσει πατέρες με παιδιά και θα κάνει τους ασεβείς να αποκτήσουν τη φρόνηση των δίκαιων». (Λκ 1/16-17) Πράγματι μετά από έξη μήνες από τη αγγελία στο Ζαχαρία θα γίνει η αγγελία στην Αειπάρθενο Μαρία για τη Θεία Σύλληψη και ιδού ο Απ. Παύλος που γράφει: «Όταν όμως έφτασε η ώρα που είχε καθορίσει ο Θεός, απέστειλε τον Υιό του που γεννήθηκε από μια γυναίκα» (Γαλ. 4/4) Έτσι ξεκίνησε η Καινή Διαθήκη στον Χριστό.
Όλα αυτά μας δίνουν να καταλάβουμε την ενότητα μεταξύ των δύο Διαθηκών, της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Η Παλαιά Διαθήκη ήταν πάνω απ’όλα εντεταλμένη να ετοιμάσει, να αναγγείλει προφητικά και να σημαίνει με διάφορες εικόνες τον ερχομό του Χριστού Σωτήρα της ανθρωπότητας και του μεσσιανικού βασιλείου. «Και ο Λόγος έγινε άνθρωπος κι έστησε τη σκηνή του ανάμεσα μας και είδαμε τη θεϊκή του δόξα, τη δόξα που ο μοναχογιός την έχει από τον Πατέρα κι ήρθε γεμάτος χάρη θεϊκή κι αλήθεια για μας» (Ιωαν.1/14)
Ο Ιησούς Χριστός ολοκλήρωσε τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους, στερέωσε τη βασιλεία του Θεού και το επιβεβαίωσε στη εκκλησία η οποία του εμπιστεύτηκε την αποστολή να διακηρύξει αυτή τη βασιλεία και να την οικοδομήσει πάνω στην γη και να φέρει τη σωτηρία σε όλους τους ανθρώπους.
Ο Θεός λοιπόν ο οποίος ενέπνευσε τα βιβλία της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης (73 σύνολο 46 Παλαιά Διαθήκη και 27 Καινή Διαθήκη) είναι ο συγγραφέας και έχει σοφά διαθέσει ώστε « η Καινή κρύβεται στην Παλαιά, και η Παλαιά φανερώνεται στην Καινή». Αν και ο Χριστός ίδρυσε τη Καινή Διαθήκη με το αίμα Του ωστόσο τα βιβλία της Καινής Διαθήκης συνοψίζονται ενιαία στην διακήρυξη του Ευαγγελίου αποκτούν και φανερώνουν την όλη σημασία τους στην Καινή Διαθήκη τα οποία με τη σειρά τους φωτίζουν και επεξηγούν(Δογματική διάταξη για τη θεϊκή Αποκάλυψη Dei Verbum no16). Η Παλαιά είναι για την Καινή Διαθήκη σαν τα θεμέλια μιας οικίας.
Ας προσευχηθούμε
Κύριε Ιησού, Εσύ μας αποκαλύπτεις στο πρόσωπο του Αβραάμ και του Ζαχαρία ότι σε Σένα έχουν εκπληρωθεί οι υποσχέσεις του Θεού για τη Σωτηρία και ότι Εσύ Είσαι ο Λόγος που οδηγεί τα βήματα του λαού του Θεού στο δρόμο των δύο Διαθηκών της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης.
Κάνε να ξαναζωντανέψει σε μας η πίστη του Αβραάμ και του Ζαχαρία ώστε να δεχθούμε την Θεία Αποκάλυψη που εκδηλώθηκε σε Σένα Κύριε Ιησού με την βοήθεια του Αγίου Πνεύματος και τη διδασκαλία της Εκκλησίας Σου ώστε να μπορέσουμε να λάβουμε τη χάρη της σωτηρίας βάζοντας την στη πράξη, να τη διακηρύξουμε και να την δώσουμε και στους άλλους.
Κάνε ώστε η πίστη μας να είναι μια πράξη αγάπης όπως η πίστη του απόστολου Σου Παύλου. Αγίασε τις οικογένειες μας σαν « κατ’οίκον εκκλησίες » ώστε να είναι εκπαιδευτήρια της πίστης και των ανθρώπινων και πνευματικών αξιών.
Κάνε μας να εισέλθουμε στο βάθος της ένωσης μας με τη Αγιότατη Τριάδα στη Θεία Λατρία και από τις πηγές της να φωτιστούμε και ενδυναμωθούμε για να αυξήσουμε την εσωτερική μας ενότητα και την ενότητα του ανθρώπινου γένους. Έτσι ώστε να ανυψώσουμε σε Σένα πάσα δόξα Ω Αγιότατη Τριάδα, Πατέρα Υιέ και Άγιο Πνεύμα σε όλους τους αιώνες των αιώνων, Αμήν
_____________________________________________________
16/11/2008
Μια πορεία πίστης και μια πραγματοποίηση της υπόσχεσης του Θεού
Ρωμαίους 4/13-25 Λούκα 1/5-25
Εισαγωγή
Με την επαγγελία του αγγέλου στο Ζαχαρία αρχίζει η περίοδος του ερχομού, η περίοδος της ετοιμασίας για τα Χριστούγεννα.
Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής ονομάζεται επίσης Πρόδρομος γιατί η γέννηση του προηγείται της γέννησης του Μεσσία όπως η αυγή προηγείται της ανατολής του ήλιου. Αυτός είναι ο τελευταίος προφήτης της Παλαιάς Διαθήκης και ο πρώτος απόστολος της Καινής Διαθήκης.
Ήταν ένα δώρο και μια αμοιβή του Θεού προς τον Ζαχαρία τον ιερέα και τη σύζυγο του που ήταν στείρα και ήταν και οι δύο προχωρημένης ηλικίας αλλά « ήταν άνθρωποι πιστοί στο Θεό και η ζωή τους ήταν άμεμπτη, σύμφωνη με το νόμο και τις εντολές του Κυρίου» (Λούκα 1/6).
Αυτό είναι, όπως λέει ο Απ. Παύλος, το δώρο του Θεού σε αυτούς που πίστεψαν στην υπόσχεση Του όπως συνέβηκε στον Αβραάμ παρόλο που δεν είχε λόγο να ελπίζει και έτσι ο Θεός τον κατέστησε πατέρα πολλών εθνών (Ρωμαίους 4/18-20).
Η επαγγελία στον Ζαχαρία είναι μια εισαγωγή στο Ευαγγέλιο της Ελπίδας βασισμένη στην πίστη της υπόσχεσης του Θεού η οποία θα πραγματοποιηθεί χωρίς αμφιβολία το κατάλληλο και ακριβή χρόνο.
Το ιωβηλαίο έτος του Αποστόλου Παύλου και η επεξήγηση του κειμένου της επιστολής και του σημερινού Ευαγγελίου.
1. Ο Παύλος μιλά στο κόσμο του σήμερα
Ο Παύλος είναι ένας δάσκαλος της πίστης και της αλήθειας για κάθε γενιά. Στη επιστολή του προς Γαλάτας λέει « Η τωρινή σωματική μου ζωή είναι ζωή βασισμένη στην πίστη μου στο Υιό του Θεού που με αγάπησε και πέθανε εκούσια για χάρη μου»(Γαλάτας 2/20).
Η πίστη γι’αυτόν είναι πεποίθηση και επιλογή. Ο ίδιος αγαπήθηκε από τον Χριστό με ένα τρόπο προσωπικό γιατί ο Χριστός δεν πέθανε για κάτι άγνωστο αλλά από αγάπη για το κάθε άνθρωπο.
Ο Απόστολος Παύλος πίστεψε κατάπληκτος από τη αγάπη του Ιησού Χριστού, μια αγάπη που τον άγγιξε ως το βάθος του είναι του και τον άλλαξε ολοκληρωτικά και τελειωτικά.
Η πίστη του Παύλου δεν είναι μια ιδεολογία ή μια άποψη αναφορικά με τον Θεό και τον κόσμο, αλλά μάλλον πίστεψε γιατί η αγάπη του Θεού του σφράγισε την καρδιά. Γι’αυτό η πίστη του εκδηλώνεται με την αγάπη του προς τον Ιησού Χριστό και την μεγάλη του επιθυμία να την μεταδώσει στους άλλους.
Η αλήθεια που έλαβε ο Σαούλ από τον Χριστό τον Αναστημένο συναντώντας τον στο δρόμο προς τη Δαμασκό είναι το ίδιο το Ευαγγέλιο του Θεού που το εμπιστεύτηκε σε αυτόν και αυτός δεσμεύτηκε να το διακηρύξει παρά τους διωγμούς και κάθε πόνο. Αυτός έγραψε στους Θεσσαλονικείς: « Πρωτύτερα στους Φιλίππους μας κακοποίησαν και μας έβρισαν, όπως ξέρετε. Ο Θεός όμως μας έδωσε θάρρος, ώστε να σας κηρύξουμε το ευαγγέλιο του μέσα από πολλές δυσκολίες. Αλλά κηρύττουμε το ευαγγέλιο όπως μας το εμπιστεύτηκε ο Θεός αφού πρώτα μας δοκίμασε. Έτσι κηρύττουμε όχι για να αρέσουμε σε ανθρώπους αλλά στο Θεό ο οποίος γνωρίζει καλά τις καρδιές μας. Γιατί δε σας κολακέψαμε όπως ξέρετε, ούτε ήρθαμε με προσχήματα για να κερδίσουμε κάτι, μάρτυρας μας ο Θεός». ( Α Θεσσαλονικεις 2/2,4,5)
2. Επεξήγηση της επιστολής προς Ρωμαίους (Ρωμαίους 4/13-25)
Σε αυτή την επιστολή ο Απ. Παύλος υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος δικαιώνεται με τη πίστη και όχι με τον νόμο. Να πιστεύεις σημαίνει να δέχεσαι το Λόγο του Θεού και την υπόσχεση Του παραμένοντας σταθερός στην ελπίδα ότι ή υπόσχεση του Θεού θα πραγματοποιηθεί.
Ο Απ. Παύλος για να επιβεβαιώσει αυτή την αλήθεια αναφέρεται στη πίστη του Αβραάμ « O Θεός έδωσε στον Αβραάμ την υπόσχεση πως αυτός κι οι απόγονοί του θα κληρονομήσουν τον κόσμο…ήταν τελείως βέβαιος πως ο Θεός που του έδωσε την επαγγελία, έχει και τη δύναμη να την εκπληρώσει. Γι’αυτό κι ο Θεός τον αναγνώρισε δίκαιο». (Ρωμαίους 4/13,21,22)
Τέτοια πίστη χαρακτηρίζεται σαν «μια ελπίδα ενάντια σε κάθε ελπίδα» (Ρωμαίους 4/18) «Σ’αυτά τα λόγια δεν απίστησε ο Αβραάμ αν και ήταν τότε κάπου εκατό ετών, δε σκέφτηκε πως δεν μπορούσε πια να κάνει παιδιά όπως εξάλλου δεν μπορούσε και η Σάρρα. Δεν αμφιταλαντεύτηκε για την εκπλήρωση της επαγγελίας του Θεού, αλλ’αντίθετα η πίστη του δυνάμωσε και δόξασε το Θεό» (Ρωμαίους 4/19-20) Χάρη σε τόσο δυνατή πίστη « Ο Αβραάμ έγινε πατέρας όλων όσων πίστεψαν και πολλών λαών» (Ρωμαίους 4/18)
Ο Θεός εκπλήρωσε την υπόσχεση Του δίνοντας στον Αβραάμ απογόνους και μια γενιά με την γέννηση του Ισάακ. Ο Ισάακ θα γεννήσει τον Ιακώβ από την γενιά την οποία θα γεννηθεί ο Χριστός. Στο Χριστό και με την αφθονία του Αγίου Πνεύματος θα ενωθούν τα σκορπισμένα παιδιά του Θεού και θα ολοκληρωθεί η λύτρωση του λαού του Θεού με τον θάνατο του υιού του ζωντανού Θεού ο οποίος « παραδόθηκε στο θάνατο για τις ανομίες μας και αναστήθηκε για τη σωτηρία μας» (Ρωμαίους 4/25).
Στον Αβραάμ πραγματοποιήθηκε ο προσδιορισμός της πίστης. Όπως λέει ο Απ. Παύλος στους Εβραίους « Πίστη σημαίνει σιγουριά γι’ αυτά που ελπίζουμε και βεβαιότητα γι’ αυτά που δεν βλέπουμε» (Εβραίους 11/1) Με τη πίστη ο άνθρωπος υποτάσσει ολοκληρωτικά το νου και τη θέληση του στον Θεό. Ο άνθρωπος με όλο του το είναι δίνει τη συγκατάθεση του στον αποκαλυπτόμενο Θεό. Αυτή την απάντηση του ανθρώπου στον Θεό που αποκαλύπτει η Αγία Γραφή την ονομάζει «υπακοή της πίστεως» (Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας 142-143)
3. Mια πορεία πίστης και μια πραγματοποίηση της υπόσχεσης Του Θεού (Λούκα 1/1-25)
Με την αγγελία στο Ζαχαρία εκπληρώνεται η υπόσχεση του Θεού στον Αβραάμ, κάνοντας τον πατέρα του έθνους του στη πίστη « Ιδού η συμφωνία και υπόσχεσης μου προς σε. Θα γίνεις γενάρχης πολυάριθμων εθνών. Το όνομα σου δεν θα είναι πλέον Αβράμ αλλά θα ονομάζεσαι Αβραάμ διότι σε έχω προορίσει ως πρόγονο και πατριάρχη πολλών λαών» (Γένεση 17/4-5)
Ο Θεός του υποσχέθηκε ότι θα γεννηθεί γι’ αυτόν και την γυναίκα του ένας υιός και θα ονομαστεί Ισάακ, και του είπε ο Θεός: «Προς αυτόν εγώ θα συνάψω την διαθήκη μου, διαθήκη αιώνια» (Γένεση 17/19). Η υπόσχεση στον Αβραάμ πραγματοποιήθηκε με τη γέννηση ενός λαού, του λαού του Θεού και κληρονόμου της σωτηρίας στην Παλαιά Διαθήκη. Αυτός ο λαός προετοιμάστηκε να είναι η Εκκλησία του Χριστού στην Καινή Διαθήκη.
Στα ιερά βιβλία διαβάζουμε ότι ο λαός του Θεού επιλέχτηκε από το ίδιο το Θεό και τον ονόμασε «Ισραήλ» και είναι η εικόνα και το σύμβολο της εκκλησίας στη Καινή Διαθήκη. «Και τώρα εάν προσεκτικά ακούσετε την εντολή μου και φυλάξετε τη διαθήκη μου, θα είστε εις εμέ λαός εκλεκτός μεταξύ όλων των άλλων εθνών, τα οποία, είτε το θέλουν είτε όχι, είναι και αυτά υπο την εξουσία μου, διότι δική μου είναι όλη η γη. «Εσείς όμως θα είστε δικό μου ιδιαίτερο βασίλειο ιερέων και έθνος άγιον» (Έξοδος 19/5-6)
Όλα αυτά όμως έγιναν σαν προετοιμασία για την Καινή και τέλεια Διαθήκη που έμελλε να συνάψει ο Χριστός. Την Καινή αυτή Διαθήκη ο Χριστός την ίδρυσε με το αίμα Του συγκαλώντας ένα λαό από Ιουδαίους και Εθνικούς για να ενωθεί, όχι σύμφωνα με τη σάρκα αλλά σύμφωνα με το Πνεύμα και να αποτελέσει το νέο Λαό του Θεού. (Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας αρ. 781)
Η Εκκλησία είναι ο Νέος Λαός του Θεού με χαρακτηριστικά που τον διακρίνουν καθαρά από όλες τις άλλες θρησκευτικές, εθνικές πολιτικές ή πολιτιστικές κοινότητες της ιστορίας:
• Είναι ο Λαός του Θεού: Ο Θεός δεν ανήκει ιδιαίτερα σε κανένα λαό. Αλλά απέκτησε ένα λαό από εκείνους που άλλοτε δεν ήταν λαός: «μια διαλεκτή γενιά, το βασιλικό ιερατείο, ένα άγιος έθνος» (Α Πέτρου 2,9)
• Γίνονται μέλη αυτού του Λαού οι άνθρωποι όχι με τη φυσική τους γέννηση, αλλά με τη « γέννησή τους από τα άνω», «από το νερό και το Πνεύμα» (Ιωάννη 3,3-5) δηλαδή από την πίστη στο Χριστό και το Βάπτισμα.
• Ο Λαός αυτός έχει ως Κεφαλή τον Ιησού Χριστό ( Χρισμένο, Μεσσία), και επειδή το ίδιο χρίσμα, το Άγιο Πνεύμα, από την Κεφαλή ρέει στο Σώμα, αυτός είναι «ο Μεσσιανικός Λαός»
• «Ο Λαός αυτός βρίσκεται στη κατάσταση της αξίας και της ελευθερίας των παιδιών του Θεού στις καρδιές των οποίων κατοικεί, σαν σε ναό, το Άγιο Πνεύμα.
• «Νόμος του είναι η νέα εντολή, να αγαπά όπως ο ίδιος ο Χριστός μας αγάπησε» (Ιωάννη 13,34) Είναι ο «νέος» νόμος’ του Αγίου Πνεύματος (Ρωμ. 8,2 Γαλ. 5,25).
• Αποστολή του είναι να αποτελεί το αλάτι της γής και το φως του κόσμου (Μθ 5,13-16). «Αποτελεί για όλη την ανθρωπότητα πολύτιμο σπέρμα ενότητας, ελπίδας, σωτηρίας».
• «Τελικά έχει ως προορισμό τη Βασιλεία του Θεού, που από τον ίδιο τον Θεό εγκαινιάστηκε στη γη επάνω, και πρέπει να επεκταθεί όλο και περισσότερο, μέχρι να ολοκληρωθεί από τον ίδιο τον Θεό, στη συντέλεια των αιώνων». (Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας αρ. 782).
Η αγγελία στον Ζαχαρία κλείνει αυτή την πορεία της Παλαιάς Διαθήκης που μας φέρνει τον Μεσσία που αναμέναμε. Σε αυτή τη Καινή Διαθήκη βλέπουμε ότι ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ ήταν δίκαιοι μπροστά στο Θεό και τηρούσαν άμεμπτοι όλους τους νόμους και τις εντολές του Κυρίου (Λκ1/6). Στη πραγματικότητα έτσι ήταν και για τον Αβραάμ. Πρωτού ο Κύριος συνάψει συμφωνία μαζί του, του εμφανίστηκε και του είπε: «Εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σου. Γίνε ευάρεστος ενώπιον μου ανεπίληπτος και ενάρετος» (Γένεσις 17/1).
Η αποστολή του Ιωάννη του υιού του Ζαχαρία και της Ελισάβετ ήταν να οδηγήσει ξανά το λαό στη Διαθήκη με τον Θεό. «Και θα κάνει πολλούς Ισραηλίτες να επιστρέψουν στον Κύριο το Θεό τους. Αυτός θα προπορευτεί στο έργο του Κυρίου με το πνεύμα και τη δύναμη του προφήτη Ηλία. Θα συμφιλιώσει πατέρες με παιδιά και θα κάνει τους ασεβείς να αποκτήσουν τη φρόνηση των δίκαιων». (Λκ 1/16-17) Πράγματι μετά από έξη μήνες από τη αγγελία στο Ζαχαρία θα γίνει η αγγελία στην Αειπάρθενο Μαρία για τη Θεία Σύλληψη και ιδού ο Απ. Παύλος που γράφει: «Όταν όμως έφτασε η ώρα που είχε καθορίσει ο Θεός, απέστειλε τον Υιό του που γεννήθηκε από μια γυναίκα» (Γαλ. 4/4) Έτσι ξεκίνησε η Καινή Διαθήκη στον Χριστό.
Όλα αυτά μας δίνουν να καταλάβουμε την ενότητα μεταξύ των δύο Διαθηκών, της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Η Παλαιά Διαθήκη ήταν πάνω απ’όλα εντεταλμένη να ετοιμάσει, να αναγγείλει προφητικά και να σημαίνει με διάφορες εικόνες τον ερχομό του Χριστού Σωτήρα της ανθρωπότητας και του μεσσιανικού βασιλείου. «Και ο Λόγος έγινε άνθρωπος κι έστησε τη σκηνή του ανάμεσα μας και είδαμε τη θεϊκή του δόξα, τη δόξα που ο μοναχογιός την έχει από τον Πατέρα κι ήρθε γεμάτος χάρη θεϊκή κι αλήθεια για μας» (Ιωαν.1/14)
Ο Ιησούς Χριστός ολοκλήρωσε τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους, στερέωσε τη βασιλεία του Θεού και το επιβεβαίωσε στη εκκλησία η οποία του εμπιστεύτηκε την αποστολή να διακηρύξει αυτή τη βασιλεία και να την οικοδομήσει πάνω στην γη και να φέρει τη σωτηρία σε όλους τους ανθρώπους.
Ο Θεός λοιπόν ο οποίος ενέπνευσε τα βιβλία της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης (73 σύνολο 46 Παλαιά Διαθήκη και 27 Καινή Διαθήκη) είναι ο συγγραφέας και έχει σοφά διαθέσει ώστε « η Καινή κρύβεται στην Παλαιά, και η Παλαιά φανερώνεται στην Καινή». Αν και ο Χριστός ίδρυσε τη Καινή Διαθήκη με το αίμα Του ωστόσο τα βιβλία της Καινής Διαθήκης συνοψίζονται ενιαία στην διακήρυξη του Ευαγγελίου αποκτούν και φανερώνουν την όλη σημασία τους στην Καινή Διαθήκη τα οποία με τη σειρά τους φωτίζουν και επεξηγούν(Δογματική διάταξη για τη θεϊκή Αποκάλυψη Dei Verbum no16). Η Παλαιά είναι για την Καινή Διαθήκη σαν τα θεμέλια μιας οικίας.
Ας προσευχηθούμε
Κύριε Ιησού, Εσύ μας αποκαλύπτεις στο πρόσωπο του Αβραάμ και του Ζαχαρία ότι σε Σένα έχουν εκπληρωθεί οι υποσχέσεις του Θεού για τη Σωτηρία και ότι Εσύ Είσαι ο Λόγος που οδηγεί τα βήματα του λαού του Θεού στο δρόμο των δύο Διαθηκών της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης.
Κάνε να ξαναζωντανέψει σε μας η πίστη του Αβραάμ και του Ζαχαρία ώστε να δεχθούμε την Θεία Αποκάλυψη που εκδηλώθηκε σε Σένα Κύριε Ιησού με την βοήθεια του Αγίου Πνεύματος και τη διδασκαλία της Εκκλησίας Σου ώστε να μπορέσουμε να λάβουμε τη χάρη της σωτηρίας βάζοντας την στη πράξη, να τη διακηρύξουμε και να την δώσουμε και στους άλλους.
Κάνε ώστε η πίστη μας να είναι μια πράξη αγάπης όπως η πίστη του απόστολου Σου Παύλου. Αγίασε τις οικογένειες μας σαν « κατ’οίκον εκκλησίες » ώστε να είναι εκπαιδευτήρια της πίστης και των ανθρώπινων και πνευματικών αξιών.
Κάνε μας να εισέλθουμε στο βάθος της ένωσης μας με τη Αγιότατη Τριάδα στη Θεία Λατρία και από τις πηγές της να φωτιστούμε και ενδυναμωθούμε για να αυξήσουμε την εσωτερική μας ενότητα και την ενότητα του ανθρώπινου γένους. Έτσι ώστε να ανυψώσουμε σε Σένα πάσα δόξα Ω Αγιότατη Τριάδα, Πατέρα Υιέ και Άγιο Πνεύμα σε όλους τους αιώνες των αιώνων, Αμήν
_____________________________________________________
Tuesday, November 11, 2008
Κυριακή της ανακαίνισης της εκκλησίας
Κυριακή της ανακαίνισης της εκκλησίας
9/11/2008
Ο Ιησούς τα κάνει όλα καινούρια
(Εβραίους 9/11-15 ; Ιωάννη 10/22-42)
Εισαγωγή
Με την έναρξη του νέου λειτουργικού έτους και μετά που αναγγέλθηκε ο εξαγιασμός της εκκλησίας και κάλεσε τα παιδιά Του να προσπαθούν να αγιάσουν, όλοι οι πιστοί καλούνται να ανανεωθούν στον Ιησού Χριστό ο οποίος « ήρθε για να τα κάνει όλα καινούρια» (Αποκάλυψης 21/5). Αυτοί ανανεώνονται στη χάρη του Αγίου Πνεύματος.
Η ανανέωση της ζωής των ανθρώπων και της κοινότητας πηγάζει από την συμμετοχή στη τέλεση της Θείας Λατρίας πραγματοποιώντας την εντολή και τη θεία συνταγή « να σέβεστε την ημέρα του Κυρίου».
Η Θεία Λατρία περιέχει το τριπλό ρόλο του Χριστού. Τον προφητικό που αναγγέλλει το Λόγο της Ζωής που είναι ο ίδιος ο Ιησούς, τον ιερατικό λατρεύοντας τον Θεό στη προσευχή και στη προσφορά της θυσίας του εξαγνισμού για την άφεση των αμαρτιών και την συμφιλίωση, και τον βασιλικό ζώντας την εντολή της αγάπης γραμμένο στις καρδιές μας από το Άγιο Πνεύμα.
Η Θεία Λατρία είναι για τους πιστούς, η συμμετοχή στη τριπλή υπηρεσία του Ιησού: να δέχονται το Λόγο Του, τη Χάρη Του και την αγάπη Του τηρώντας και χρησιμοποιώντας τα στην οικογένεια, στη ενορία και στην κοινωνία.
Το ιωβηλαίο έτος του Αποστόλου Παύλου και η επεξήγηση του κειμένου της επιστολής και του σημερινού Ευαγγελίου.
1. Η μεταστροφή του Σαύλου (Πράξεις 9/1-19, 22/3-16 26/9-20)
Στο κύκλο της Κυριακής αυτής της ανακαίνισης της εκκλησίας όπου ο Κύριος «τα κάνει όλα καινούρια» βρίσκουμε το καρπό αυτής της ανακαίνισης στην μεταστροφή του Σαύλου-Παύλου ο οποίος μεταστράφηκε από τον Χριστό τον Αναστημένο, από τον θάνατο, όταν εμφανίστηκε στον δρόμο του για τη Δαμασκό μετατρέποντας τον από διώκτη σε απόστολο της εκκλησίας, αναθέτοντας του της αποστολή της διακήρυξης του Ευαγγελίου στους ειδωλολάτρες και στον ελληνο-ρωμαικό κόσμο. Αυτός είναι παράδειγμα για όλους: Ο Ιησούς τον άλλαξε με το γεγονός της συνάντησης Του μαζί του στο δρόμο για τη Δαμασκό. Φωτίστηκε από τη Αλήθεια του Χριστού, βαπτίστηκε, ξαναγεννήθηκε και έγινε ένας καινούριος άνθρωπος αλλάζοντας τον τρόπο σκέψης και ζωής του.
Ο Ιησούς εμφανίστηκε σε αυτόν με μια εκθαμβωτική λάμψη στο φως της μέρας και έχασε το φως του. Ανάμεσα στη τυφλότητα του την υλική εκδηλώθηκε και η πνευματική του τυφλότητα όσον αφορά στην αλήθεια και στο αληθινό φως που είναι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός. Η όραση του επανήλθε όταν ακούμπησε τα χέρια του σε αυτόν ο Ανανίας και έτσι ο Σαύλος σηκώθηκε και βαπτίστηκε. Έτσι το Φως του Χριστού τον φώτισε, ανέκτησε τις δυνάμεις του και ρίχτηκε στη διακήρυξη του Ευαγγελίου του Χριστού που πέθανε για να μας σώσει από τις αμαρτίες μας και αναστήθηκε για τη δικαίωση μας.
Αυτή η μεταστροφή του Παύλου είναι πραγματικά ένας θάνατος και μια ανάσταση. Πέθανε σε όλα ότι αφορούσε την παλιά του ζωή και ξαναγεννήθηκε σε μια νέα ζωή με το Ιησού Χριστό τον αναστημένο από το θάνατο. Το γεγονός αυτό της προσωπικής του συνάντησης με το Χριστό είναι η βάση και το κλειδί για να αντιληφθούμε όλα όσα συνέβησαν στο Σαύλο. Έχοντας δει τον αναστημένο Χριστό έγινε απόστολος και μάρτυρας της Ανάστασης. Ο Παύλος συσχέτισε την εμφάνιση του Ιησού στο δρόμο προς τη Δαμασκό με τη σειρά των εμφανίσεων Του στους αποστόλους Του (Α Κορινθίους 15/4-11).
Η θεμελιώδης βάση της αποστολής του είναι η εμφάνιση του Ιησού σε αυτόν προσωπικά γι αυτό και έγινε μάρτυρας της ανάστασης Του και έλαβε την έμπνευση και την αποστολή απευθείας από τον Ιησού.
Έτσι και μείς, δεν μπορούμε να είμαστε αληθινοί Χριστιανοί εάν δεν συναντήσουμε τον Ιησού. Εμείς δεν θα τον συναντήσουμε με μια εκθαμβωτική λάμψη όπως ο Σαύλος-Παύλος αλλά θα τον συναντήσουμε στα ιερά βιβλία, στη προσευχή και στη ζωή της Θείας Λατρίας.
Συνεπώς μόνο τότε θα μπορούμε να αγγίξουμε τη ίδια την καρδιά του Ιησού και να νοιώσουμε να αγγίζει την δική μας. Μόνο σε μια προσωπική σχέση με το Ιησού Χριστό το αναστημένο από το Θάνατο και συναντώντας Τον, μπορούμε να γίνουμε αληθινοί Χριστιανοί διότι μόνον ο Χριστός μας ανοίγει το αληθινό θυσαυρό της Αλήθειας Του.
2. Επεξήγηση της επιστολής προς Εβραίους (Εβραίους 9/11-15)
Σε αυτή την επιστολή, ο Απόστολος Παύλος αναλύει τη σωτήρια θυσία του Χριστού που «ήλθε για να τα κάνει όλα καινούρια». Αυτός ξεπέρασε τη παλιά «σκηνή» γνωστή ως «θυσιαστήριο» φτιαγμένη από ανθρώπινα χέρια, όπου κατοικούσε ο Θεός ανάμεσα στο λαό (Εξοδος 25/8) εκεί όπου προσέφεραν στ’ ‘ άγια των αγίων’ θυσίες ζώων στον Θεό σαν σημείο εξιλέωσης των αμαρτιών. Ο Απ. Παύλος λέει « το αίμα των τράγων και των ταύρων και το ράντισμα με στάχτη δαμαλιού εξαγνίζουν αυτούς που είναι ακάθαρτοι στη σάρκα σύμφωνα με το νόμο του Μωυσή (Αριθμοί 19/1-10) πόσο περισσότερο το αίμα του Χριστού ο οποίος έχοντας το πνεύμα του Θεού πρόσφερε τον εαυτό του αψεγάδιαστη θυσία στο Θεό, θα καθαρίσει τη συνείδηση μας από τα έργα που οδηγούν στο θάνατο, έτσι ώστε να μπορούμε να λατρεύουμε τον αληθινό Θεο?(Εβραίους 9/13-14)
Η εκκλησία διδάσκει ότι η θυσία του Χριστού είναι μοναδική: ολοκληρώνει και ξεπερνά όλες τις θυσίες της Παλαιάς Διαθήκης. Πρώτα πρώτα είναι ένα δώρο του ίδιου του Θεού Πατέρα ο οποίος παραδίδει το Υιό Του για να μας συμφιλιώσει μαζί Του. Είναι ταυτόχρονα προσφορά του Υιού του Θεού ο οποίος έγινε άνθρωπος και ελεύθερα και από αγάπη προσφέρει τη ζωή Του στο Πατέρα Του διαμέσου του Αγίου Πνεύματος για να επανορθώσει την ανυπακοή μας. (Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας Αρ.614)
Είναι η μέχρι τέλους αγάπη Του (Ιωάννη 13/1) που δίνει αξία λύτρωσης και επανόρθωσης εξιλέωσης και ικανοποίησης στη θυσία του Χριστού για όλους μας. Γιατί ο Χριστός είναι η κεφαλή όλης της ανθρωπότητας. Και η εκκλησία τιμά τον σταυρό ψάλλοντας: «Χαίρε, σταυρέ, μοναδική μας ελπίδα!» (Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας Αρ.616-617)
Ο Απ. Παύλος βεβαιώνει ότι ο Χριστός «είναι ο μεσίτης μιας νέας διαθήκης σύμφωνα με την οποία όσοι έχουν κληθεί να μετάσχουν στην αιώνια κληρονομιά θα πάρουν το μερίδιο που τους υποσχέθηκε» (Εβραίους 9/15)
Η ευχαριστιακή ιεροτελεστία περιλαμβάνει πάντοτε: τη διακήρυξη του Λόγου του Θεού, την πράξη ευγνωμοσύνης στο Θεό Πατέρα για όλες Του τις ευεργεσίες, προπάντων για το δώρο του Υιού Του, την καθαγίαση του άρτου και του οίνου και τη συμμετοχή στο λειτουργικό συμπόσιο με τη μετάληψη του Σώματος και του Αίματος του Κυρίου. Αυτά τα στοιχεία αποτελούν μια μοναδική πράξη λατρείας. Η Θεία Ευχαριστία είναι η ανάμνηση του Πάσχα του Χριστού δηλαδή του έργου της σωτηρίας που εκπληρώθηκε με τη ζωή, το θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού, έργο που γίνεται παρόν με τη λειτουργική πράξη. Ο ίδιος ο Χριστός μέγας και αιώνιος Αρχιερέας της Καινής Διαθήκης, ενεργώντας δια μέσου της διακονίας των ιερέων, προσφέρει την ευχαριστιακή θυσία. Και ακόμη ο ίδιος ο Χριστός είναι πραγματικά παρών κάτω από τα είδη του άρτου και του οίνου, και γίνεται η προσφορά της ευχαριστιακής θυσίας. (Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας Αρ.1408-1410)
Σε αυτή τη Κυριακή της Ανακαίνισης της Εκκλησίας, εμείς όλοι οι χριστιανοί καλούμαστε να ανανεώσουμε την πίστη μας, την δέσμευση και τη συμμετοχή μας στη ευχαριστιακή ιεροτελεστία της κυριακάτικης λειτουργίας , της ημέρας του Κυρίου και του ανθρώπου. Η Θυσία αυτή του Χριστού ανυψώθηκε για μας, για να μας δώσει λύτρωση, επανόρθωση, εξιλέωση και εξαγιασμό. Με τη συμμετοχή μας αυτή, θα λάβουμε μια νέα ζωή και αιώνια αγαθά που θα σφραγίσουν την ζωή μας, τις εργασίες μας και τις γήινες υποθέσεις μας και έτσι θα εξαγιαστούμε και θα εξαγιάσουμε τον κόσμο.
3. Ιησούς σημείο σωτηρίας για μια ελεύθερη αποδοχή στην πίστη ( Ιωάννη 10/22-42)
Η συζήτηση ανάμεσα στους Ιουδαίους και στο Ιησού, κάτω από τη στοά του ναού του Σολομώντα στα Ιεροσόλυμα κατά τη γιορτή των Εγκαινίων, τελειώνει με « και πολλοί εκεί πίστεψαν σ’ αυτόν» (Ιωάννη 10/42) ενώ αυτοί που συζητούσαν μαζί Του «ζητούσαν πάλι να τον πιάσουν, ο Ιησούς όμως γλίτωσε από τα χέρια τους» (Ιωάννη 10/39) Έτσι εκπληρώθηκε η προφητεία του γέρου Συμεών αναφορικά με το βρέφος Ιησού « Αυτός θα γίνει αιτία να καταστραφούν ή να σωθούν πολλοί Ισραηλίτες . Θα είναι σημείο αντιλεγόμενο» (Λούκα 2/34)
Ο Ιησούς Χριστός είναι ένα σημείο σωτηρίας που δεν θα μπορούσε κανείς να δεχθεί παρά ελεύθερα στην πίστη. Και η σωτηρία είναι, όπως, όλοι οι άνθρωποι αντλήσουν την αλήθεια και τη πίστη. Αυτός βεβαίωσε πώς σε όποιους απευθυνθεί ο λόγος του Θεού και γίνει δεκτός αυτοί θα ονομαστούν παιδιά του Θεού σύμφωνα με τον ψαλμό 82/2 . Αλλά ο κατ’ εξοχή Θεός είναι ο Υιός του Θεού Ιησούς Χριστός « Αυτόν που ο Πατέρας ξεχώρισε και έστειλε στον κόσμο» (Ιωάννη 10/36)
Αυτός που αρνείται το Υιό, αρνείται το ίδιο το Θεό και τη συμμετοχή στη Θεία Του ζωή. Ο Ιησούς σε ένα άλλο μέρος είπε: « Κανείς δεν πάει στο Πατέρα παρά μόνον αν περάσει από μένα» (Ιωάννη 14/6)
Η Εκκλησία, όπως ο Κύριος της είναι θέμα άρνησης ή αποδοχής και θα παραμείνει έτσι μέχρι την αιωνιότητα. Αυτοί που την αρνούνται μέχρι διωγμού είναι αυτοί που την βλέπουν στην ανθρώπινη της όψη αρνούμενοι τη θεϊκή της όψη όταν αυτή διακηρύσσει το Λόγο της Ζωής και της Αλήθειας του Θεού του ανθρώπου και της ιστορίας. Μελετούν δε την ζωή της και τη μαρτυρία των έργων της, ακριβώς όπως έκαναν στο Ιησού οι Ιουδαίοι όταν πήραν πέτρες για να λιθοβολήσουν τον Ιησού λέγοντας: « Δε θέλουμε να σε λιθοβολήσουμε για κάποιο καλό έργο αλλά επειδή βλαστημάς και, ενώ εσύ είσαι άνθρωπος, παρουσιάζεις τον εαυτό σου για Θεό» (Ιωάννη 10/32)
Σ’ αυτή τη Κυριακή της ανακαίνισης της εκκλησίας ανανεώνουμε τη πίστη μας στο Ιησού Χριστό και στη εκκλησία Του ψάλλοντας:
«Εσύ είσαι ευλογημένη ώ Αγία Εκκλησία διότι αντηχεί σε σένα ο ήχος της φωνής του Υιού . Αυτός είναι για σένα ο Φύλακας, γι’αυτό τα θεμέλια σου δεν σείονται ποτέ. Ευλογημένος Αυτός που θυσιάστηκε για σένα, δίνοντας σε σένα το σώμα Tου για τροφή και το αίμα Tου για πόση πνευματική για να σε λυτρώσει και να σου δώσει ζωή σε σένα και στα παιδιά σου» (Λειτουργικός ύμνος της Μαρωνίτικης Λειτουργίας) .
Ας προσευχηθούμε
Κύριε Ιησού, εσύ ήλθες για να ανανεώσεις το κάθε τι. Ανανέωσε και μας με το Πνεύμα Σου το Άγιο, το Λόγο σου, τη Χάρη Σου και την Αγάπη Σου.
Προσέλκυσε μας Σε Σένα ώστε να Σε συναντούμε στους δρόμους της ζωής μας, ακούγοντας τη φωνή Σου μέσα στο διάβασμα των ιερών βιβλίων. Να Σε συναντήσουμε υψώνοντας το μυαλό και τις καρδιές μας προς Σένα. Να Σε συναντήσουμε ενωμένοι μαζί Σου διαμέσου της κοινωνίας μας κατά τη τέλεση κάθε θείας λατρίας.
Κάνε μας να επιστρέψουμε Σε Σένα όπως ο Σαούλ-Παύλος για να βρούμε τη θέση μας στην ιστορία της σωτηρίας. Ευλόγησε τους εκκλησιαστικούς αρχηγούς μας, ώστε σαν καλοί ποιμένες μας φέρουν στο σπίτι Σου σαν αδέλφια για να ζήσουμε μαζί στην εκκλησία Σου και στο κόσμο μια νέα Πεντηκοστή.
Για να μπορέσουμε να Σε δοξάζουμε και ευχαριστούμε Εσένα, το Πατέρα Σου και το Άγιο Σου Πνεύμα σε όλους τους αιώνες των αιώνων. Αμήν
____________________________________________________
9/11/2008
Ο Ιησούς τα κάνει όλα καινούρια
(Εβραίους 9/11-15 ; Ιωάννη 10/22-42)
Εισαγωγή
Με την έναρξη του νέου λειτουργικού έτους και μετά που αναγγέλθηκε ο εξαγιασμός της εκκλησίας και κάλεσε τα παιδιά Του να προσπαθούν να αγιάσουν, όλοι οι πιστοί καλούνται να ανανεωθούν στον Ιησού Χριστό ο οποίος « ήρθε για να τα κάνει όλα καινούρια» (Αποκάλυψης 21/5). Αυτοί ανανεώνονται στη χάρη του Αγίου Πνεύματος.
Η ανανέωση της ζωής των ανθρώπων και της κοινότητας πηγάζει από την συμμετοχή στη τέλεση της Θείας Λατρίας πραγματοποιώντας την εντολή και τη θεία συνταγή « να σέβεστε την ημέρα του Κυρίου».
Η Θεία Λατρία περιέχει το τριπλό ρόλο του Χριστού. Τον προφητικό που αναγγέλλει το Λόγο της Ζωής που είναι ο ίδιος ο Ιησούς, τον ιερατικό λατρεύοντας τον Θεό στη προσευχή και στη προσφορά της θυσίας του εξαγνισμού για την άφεση των αμαρτιών και την συμφιλίωση, και τον βασιλικό ζώντας την εντολή της αγάπης γραμμένο στις καρδιές μας από το Άγιο Πνεύμα.
Η Θεία Λατρία είναι για τους πιστούς, η συμμετοχή στη τριπλή υπηρεσία του Ιησού: να δέχονται το Λόγο Του, τη Χάρη Του και την αγάπη Του τηρώντας και χρησιμοποιώντας τα στην οικογένεια, στη ενορία και στην κοινωνία.
Το ιωβηλαίο έτος του Αποστόλου Παύλου και η επεξήγηση του κειμένου της επιστολής και του σημερινού Ευαγγελίου.
1. Η μεταστροφή του Σαύλου (Πράξεις 9/1-19, 22/3-16 26/9-20)
Στο κύκλο της Κυριακής αυτής της ανακαίνισης της εκκλησίας όπου ο Κύριος «τα κάνει όλα καινούρια» βρίσκουμε το καρπό αυτής της ανακαίνισης στην μεταστροφή του Σαύλου-Παύλου ο οποίος μεταστράφηκε από τον Χριστό τον Αναστημένο, από τον θάνατο, όταν εμφανίστηκε στον δρόμο του για τη Δαμασκό μετατρέποντας τον από διώκτη σε απόστολο της εκκλησίας, αναθέτοντας του της αποστολή της διακήρυξης του Ευαγγελίου στους ειδωλολάτρες και στον ελληνο-ρωμαικό κόσμο. Αυτός είναι παράδειγμα για όλους: Ο Ιησούς τον άλλαξε με το γεγονός της συνάντησης Του μαζί του στο δρόμο για τη Δαμασκό. Φωτίστηκε από τη Αλήθεια του Χριστού, βαπτίστηκε, ξαναγεννήθηκε και έγινε ένας καινούριος άνθρωπος αλλάζοντας τον τρόπο σκέψης και ζωής του.
Ο Ιησούς εμφανίστηκε σε αυτόν με μια εκθαμβωτική λάμψη στο φως της μέρας και έχασε το φως του. Ανάμεσα στη τυφλότητα του την υλική εκδηλώθηκε και η πνευματική του τυφλότητα όσον αφορά στην αλήθεια και στο αληθινό φως που είναι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός. Η όραση του επανήλθε όταν ακούμπησε τα χέρια του σε αυτόν ο Ανανίας και έτσι ο Σαύλος σηκώθηκε και βαπτίστηκε. Έτσι το Φως του Χριστού τον φώτισε, ανέκτησε τις δυνάμεις του και ρίχτηκε στη διακήρυξη του Ευαγγελίου του Χριστού που πέθανε για να μας σώσει από τις αμαρτίες μας και αναστήθηκε για τη δικαίωση μας.
Αυτή η μεταστροφή του Παύλου είναι πραγματικά ένας θάνατος και μια ανάσταση. Πέθανε σε όλα ότι αφορούσε την παλιά του ζωή και ξαναγεννήθηκε σε μια νέα ζωή με το Ιησού Χριστό τον αναστημένο από το θάνατο. Το γεγονός αυτό της προσωπικής του συνάντησης με το Χριστό είναι η βάση και το κλειδί για να αντιληφθούμε όλα όσα συνέβησαν στο Σαύλο. Έχοντας δει τον αναστημένο Χριστό έγινε απόστολος και μάρτυρας της Ανάστασης. Ο Παύλος συσχέτισε την εμφάνιση του Ιησού στο δρόμο προς τη Δαμασκό με τη σειρά των εμφανίσεων Του στους αποστόλους Του (Α Κορινθίους 15/4-11).
Η θεμελιώδης βάση της αποστολής του είναι η εμφάνιση του Ιησού σε αυτόν προσωπικά γι αυτό και έγινε μάρτυρας της ανάστασης Του και έλαβε την έμπνευση και την αποστολή απευθείας από τον Ιησού.
Έτσι και μείς, δεν μπορούμε να είμαστε αληθινοί Χριστιανοί εάν δεν συναντήσουμε τον Ιησού. Εμείς δεν θα τον συναντήσουμε με μια εκθαμβωτική λάμψη όπως ο Σαύλος-Παύλος αλλά θα τον συναντήσουμε στα ιερά βιβλία, στη προσευχή και στη ζωή της Θείας Λατρίας.
Συνεπώς μόνο τότε θα μπορούμε να αγγίξουμε τη ίδια την καρδιά του Ιησού και να νοιώσουμε να αγγίζει την δική μας. Μόνο σε μια προσωπική σχέση με το Ιησού Χριστό το αναστημένο από το Θάνατο και συναντώντας Τον, μπορούμε να γίνουμε αληθινοί Χριστιανοί διότι μόνον ο Χριστός μας ανοίγει το αληθινό θυσαυρό της Αλήθειας Του.
2. Επεξήγηση της επιστολής προς Εβραίους (Εβραίους 9/11-15)
Σε αυτή την επιστολή, ο Απόστολος Παύλος αναλύει τη σωτήρια θυσία του Χριστού που «ήλθε για να τα κάνει όλα καινούρια». Αυτός ξεπέρασε τη παλιά «σκηνή» γνωστή ως «θυσιαστήριο» φτιαγμένη από ανθρώπινα χέρια, όπου κατοικούσε ο Θεός ανάμεσα στο λαό (Εξοδος 25/8) εκεί όπου προσέφεραν στ’ ‘ άγια των αγίων’ θυσίες ζώων στον Θεό σαν σημείο εξιλέωσης των αμαρτιών. Ο Απ. Παύλος λέει « το αίμα των τράγων και των ταύρων και το ράντισμα με στάχτη δαμαλιού εξαγνίζουν αυτούς που είναι ακάθαρτοι στη σάρκα σύμφωνα με το νόμο του Μωυσή (Αριθμοί 19/1-10) πόσο περισσότερο το αίμα του Χριστού ο οποίος έχοντας το πνεύμα του Θεού πρόσφερε τον εαυτό του αψεγάδιαστη θυσία στο Θεό, θα καθαρίσει τη συνείδηση μας από τα έργα που οδηγούν στο θάνατο, έτσι ώστε να μπορούμε να λατρεύουμε τον αληθινό Θεο?(Εβραίους 9/13-14)
Η εκκλησία διδάσκει ότι η θυσία του Χριστού είναι μοναδική: ολοκληρώνει και ξεπερνά όλες τις θυσίες της Παλαιάς Διαθήκης. Πρώτα πρώτα είναι ένα δώρο του ίδιου του Θεού Πατέρα ο οποίος παραδίδει το Υιό Του για να μας συμφιλιώσει μαζί Του. Είναι ταυτόχρονα προσφορά του Υιού του Θεού ο οποίος έγινε άνθρωπος και ελεύθερα και από αγάπη προσφέρει τη ζωή Του στο Πατέρα Του διαμέσου του Αγίου Πνεύματος για να επανορθώσει την ανυπακοή μας. (Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας Αρ.614)
Είναι η μέχρι τέλους αγάπη Του (Ιωάννη 13/1) που δίνει αξία λύτρωσης και επανόρθωσης εξιλέωσης και ικανοποίησης στη θυσία του Χριστού για όλους μας. Γιατί ο Χριστός είναι η κεφαλή όλης της ανθρωπότητας. Και η εκκλησία τιμά τον σταυρό ψάλλοντας: «Χαίρε, σταυρέ, μοναδική μας ελπίδα!» (Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας Αρ.616-617)
Ο Απ. Παύλος βεβαιώνει ότι ο Χριστός «είναι ο μεσίτης μιας νέας διαθήκης σύμφωνα με την οποία όσοι έχουν κληθεί να μετάσχουν στην αιώνια κληρονομιά θα πάρουν το μερίδιο που τους υποσχέθηκε» (Εβραίους 9/15)
Η ευχαριστιακή ιεροτελεστία περιλαμβάνει πάντοτε: τη διακήρυξη του Λόγου του Θεού, την πράξη ευγνωμοσύνης στο Θεό Πατέρα για όλες Του τις ευεργεσίες, προπάντων για το δώρο του Υιού Του, την καθαγίαση του άρτου και του οίνου και τη συμμετοχή στο λειτουργικό συμπόσιο με τη μετάληψη του Σώματος και του Αίματος του Κυρίου. Αυτά τα στοιχεία αποτελούν μια μοναδική πράξη λατρείας. Η Θεία Ευχαριστία είναι η ανάμνηση του Πάσχα του Χριστού δηλαδή του έργου της σωτηρίας που εκπληρώθηκε με τη ζωή, το θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού, έργο που γίνεται παρόν με τη λειτουργική πράξη. Ο ίδιος ο Χριστός μέγας και αιώνιος Αρχιερέας της Καινής Διαθήκης, ενεργώντας δια μέσου της διακονίας των ιερέων, προσφέρει την ευχαριστιακή θυσία. Και ακόμη ο ίδιος ο Χριστός είναι πραγματικά παρών κάτω από τα είδη του άρτου και του οίνου, και γίνεται η προσφορά της ευχαριστιακής θυσίας. (Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας Αρ.1408-1410)
Σε αυτή τη Κυριακή της Ανακαίνισης της Εκκλησίας, εμείς όλοι οι χριστιανοί καλούμαστε να ανανεώσουμε την πίστη μας, την δέσμευση και τη συμμετοχή μας στη ευχαριστιακή ιεροτελεστία της κυριακάτικης λειτουργίας , της ημέρας του Κυρίου και του ανθρώπου. Η Θυσία αυτή του Χριστού ανυψώθηκε για μας, για να μας δώσει λύτρωση, επανόρθωση, εξιλέωση και εξαγιασμό. Με τη συμμετοχή μας αυτή, θα λάβουμε μια νέα ζωή και αιώνια αγαθά που θα σφραγίσουν την ζωή μας, τις εργασίες μας και τις γήινες υποθέσεις μας και έτσι θα εξαγιαστούμε και θα εξαγιάσουμε τον κόσμο.
3. Ιησούς σημείο σωτηρίας για μια ελεύθερη αποδοχή στην πίστη ( Ιωάννη 10/22-42)
Η συζήτηση ανάμεσα στους Ιουδαίους και στο Ιησού, κάτω από τη στοά του ναού του Σολομώντα στα Ιεροσόλυμα κατά τη γιορτή των Εγκαινίων, τελειώνει με « και πολλοί εκεί πίστεψαν σ’ αυτόν» (Ιωάννη 10/42) ενώ αυτοί που συζητούσαν μαζί Του «ζητούσαν πάλι να τον πιάσουν, ο Ιησούς όμως γλίτωσε από τα χέρια τους» (Ιωάννη 10/39) Έτσι εκπληρώθηκε η προφητεία του γέρου Συμεών αναφορικά με το βρέφος Ιησού « Αυτός θα γίνει αιτία να καταστραφούν ή να σωθούν πολλοί Ισραηλίτες . Θα είναι σημείο αντιλεγόμενο» (Λούκα 2/34)
Ο Ιησούς Χριστός είναι ένα σημείο σωτηρίας που δεν θα μπορούσε κανείς να δεχθεί παρά ελεύθερα στην πίστη. Και η σωτηρία είναι, όπως, όλοι οι άνθρωποι αντλήσουν την αλήθεια και τη πίστη. Αυτός βεβαίωσε πώς σε όποιους απευθυνθεί ο λόγος του Θεού και γίνει δεκτός αυτοί θα ονομαστούν παιδιά του Θεού σύμφωνα με τον ψαλμό 82/2 . Αλλά ο κατ’ εξοχή Θεός είναι ο Υιός του Θεού Ιησούς Χριστός « Αυτόν που ο Πατέρας ξεχώρισε και έστειλε στον κόσμο» (Ιωάννη 10/36)
Αυτός που αρνείται το Υιό, αρνείται το ίδιο το Θεό και τη συμμετοχή στη Θεία Του ζωή. Ο Ιησούς σε ένα άλλο μέρος είπε: « Κανείς δεν πάει στο Πατέρα παρά μόνον αν περάσει από μένα» (Ιωάννη 14/6)
Η Εκκλησία, όπως ο Κύριος της είναι θέμα άρνησης ή αποδοχής και θα παραμείνει έτσι μέχρι την αιωνιότητα. Αυτοί που την αρνούνται μέχρι διωγμού είναι αυτοί που την βλέπουν στην ανθρώπινη της όψη αρνούμενοι τη θεϊκή της όψη όταν αυτή διακηρύσσει το Λόγο της Ζωής και της Αλήθειας του Θεού του ανθρώπου και της ιστορίας. Μελετούν δε την ζωή της και τη μαρτυρία των έργων της, ακριβώς όπως έκαναν στο Ιησού οι Ιουδαίοι όταν πήραν πέτρες για να λιθοβολήσουν τον Ιησού λέγοντας: « Δε θέλουμε να σε λιθοβολήσουμε για κάποιο καλό έργο αλλά επειδή βλαστημάς και, ενώ εσύ είσαι άνθρωπος, παρουσιάζεις τον εαυτό σου για Θεό» (Ιωάννη 10/32)
Σ’ αυτή τη Κυριακή της ανακαίνισης της εκκλησίας ανανεώνουμε τη πίστη μας στο Ιησού Χριστό και στη εκκλησία Του ψάλλοντας:
«Εσύ είσαι ευλογημένη ώ Αγία Εκκλησία διότι αντηχεί σε σένα ο ήχος της φωνής του Υιού . Αυτός είναι για σένα ο Φύλακας, γι’αυτό τα θεμέλια σου δεν σείονται ποτέ. Ευλογημένος Αυτός που θυσιάστηκε για σένα, δίνοντας σε σένα το σώμα Tου για τροφή και το αίμα Tου για πόση πνευματική για να σε λυτρώσει και να σου δώσει ζωή σε σένα και στα παιδιά σου» (Λειτουργικός ύμνος της Μαρωνίτικης Λειτουργίας) .
Ας προσευχηθούμε
Κύριε Ιησού, εσύ ήλθες για να ανανεώσεις το κάθε τι. Ανανέωσε και μας με το Πνεύμα Σου το Άγιο, το Λόγο σου, τη Χάρη Σου και την Αγάπη Σου.
Προσέλκυσε μας Σε Σένα ώστε να Σε συναντούμε στους δρόμους της ζωής μας, ακούγοντας τη φωνή Σου μέσα στο διάβασμα των ιερών βιβλίων. Να Σε συναντήσουμε υψώνοντας το μυαλό και τις καρδιές μας προς Σένα. Να Σε συναντήσουμε ενωμένοι μαζί Σου διαμέσου της κοινωνίας μας κατά τη τέλεση κάθε θείας λατρίας.
Κάνε μας να επιστρέψουμε Σε Σένα όπως ο Σαούλ-Παύλος για να βρούμε τη θέση μας στην ιστορία της σωτηρίας. Ευλόγησε τους εκκλησιαστικούς αρχηγούς μας, ώστε σαν καλοί ποιμένες μας φέρουν στο σπίτι Σου σαν αδέλφια για να ζήσουμε μαζί στην εκκλησία Σου και στο κόσμο μια νέα Πεντηκοστή.
Για να μπορέσουμε να Σε δοξάζουμε και ευχαριστούμε Εσένα, το Πατέρα Σου και το Άγιο Σου Πνεύμα σε όλους τους αιώνες των αιώνων. Αμήν
____________________________________________________
Monday, November 3, 2008
Κυριακή του εξαγιασμού της εκκλησίας
Κυριακή του εξαγιασμού της εκκλησίας
2/11/2008
Ανάμνηση των νεκρών μας
Η εκκλησία είναι η κατοικία του Θεού και το όργανο της σωτηρίας
(Εβραίους 9/1-12 ; Ματθαίου 16/13-20)
Εισαγωγή
Με την Κυριακή του εξαγιασμού της εκκλησίας αρχίζει ένα νέο λειτουργικό έτος που μοιάζει με το ηλιακό έτος. Όπως η γη γυρίζει γύρω από τον ήλιο για να συσσωρεύει φως, θερμότητα και ζωή για 12 μήνες που αρχίζουν τον Γενάρη με τις 4 εποχές : χειμώνα, άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο έτσι και η εκκλησία, η κοινωνία των πιστών, γυρίζει γύρω από το μυστήριο του Ιησού Χριστού για να φωτιστεί από το φως του, να πάρει ζωή από τη ζεστασιά της αγάπης του και να συμμετέχει στη θεία του ζωή για 12 μήνες αρχίζοντας το Νοέμβρη χωρισμένο και αυτο σε 4 εποχές :
* Τη γέννηση του Ιησού Χριστού και τη δημόσια ζωή Του (μυστήριο της ενσάρκωσης)
* Το πάθος του Χριστού, ο θάνατος και η ανάσταση Του (μυστήριο της λύτρωσης)
* Η κατάβαση του Αγίου Πνεύματος και η αποστολή της εκκλησίας (μυστήριο της διαχείρισης και της αγιότητας)
* Ο ερχομός του Χριστού μέσα στη δόξα κατά τη συντέλεια του κόσμου (μυστήριο της αιώνιας ζωής).
Αυτές οι 4 εποχές χωρίζονται σε 7 περιόδους :
1. H περίοδος των Χριστούγεννων.
2. H περίοδος των Θεοφανείων.
3. H περίοδος της Ανάμνησης.
4. H περίοδος της Σαρακοστής και των Παθών.
5. H περίοδος της Αναστάσης και της Αναλήψεως.
6. H περίοδος της Πεντηκοστής.
7. H περίοδος του Σταυρού.
Tο ιωβηλαίο έτος του Αποστόλου Παύλου και η επεξήγηση του κειμένου της επιστολής και του σημερινού Ευαγγελίου.
1.Οι επιστολές του Παύλου και το προφίλ του σαν Απόστολος.
Βρισκόμαστε στο ιωβηλαίο έτος όπου γιορτάζουμε τα 2000 χρόνια από τη γέννηση του Αποστόλου Παύλου που ανακηρύχθηκε από τον Πάπα Βενέδικτο ΧVI και άρχισε στις 29 Ιουνίου 2008 και θα λήξει στις 29 Ιουνίου 2009.
Κατά τη διάρκεια της πορείας μας θα δούμε τις 14 επιστολές γραμμένες από τον Απ. Παύλο, αυτόν τον κατ’ εξοχή πρώτο θεολόγο που επεξήγησε το μυστήριο του Χριστού και της εκκλησίας Του.
Θα εξηγήσουμε το νόημα του κειμένου της επιστολής που διαβάζουμε κάθε Κυριακή και θα ψάξουμε για τη σχέση της με το κείμενο του ευαγγελίου της ίδιας ημέρας.
Για να παρουσιάσουμε τις επιστολές του Απ. Παύλου, μπορούμε να πούμε ότι έγραψε κατ’ ακολουθία τις 14 επιστολές του μεταξύ του έτους 50 και 63, αρχίζοντας με τις 2 επιστολές προς Θεσσαλονικείς, τις 2 προς Κορινθίους, την επιστολή προς Γαλάτας αυτή προς Ρωμαίους, την Επιστολή προς Φιλιππησίους, μετά προς Εφεσίους, ακολουθεί αυτή προς Κολοσσαείς η επιστολή προς Φιλήμονα, ακολουθούν οι ποιμαντικές επιστολές δηλαδή οι 2 επιστολές στον μαθητή του Τιμόθεο και αυτή που γράφτηκε προς τον ακόλουθο του τον Τίτο και η τελευταία του επιστολή γραμμένη προς Εβραίους.
Ο Παύλος ανακηρύσσει τον εαυτό του Απόστολο μολονότι δεν ανήκει στους 12 Αποστόλους που διάλεξε ο Ιησούς, που κάλεσε και προσκάλεσε να διακηρύξουν το Ευαγγέλιο Του σε όλο τον κόσμο, κάνοντας τους πυλώνες της εκκλησίας κτισμένους στο βράχο της πίστης. Ο απ. Παύλος προσδιορίστηκε επίσης από τη πατριαρχική παράδοση ως ένας Απόστολος.
Σύμφωνα με τον απ. Παύλο οι αρετές του είναι 3 και το προφίλ του σαν Απόστολος είναι:
1) Η συνάντηση του με το Κύριο Ιησού ήταν η καθοριστική συνάντηση που θα αλλάξει την ίδια του τη ζωή (Α. Κορινθ.9/1). Ήταν η θεία Χάρη που τον κάλεσε και απέστειλε να διακηρύξει τοΕυαγγέλιο στους ειδωλολάτρες (Γαλ 1/15-16). Για τον εαυτό του λέει ότι είναι ο Απόστολος με κλίση (Ρωμ 1/1) δηλαδή καλεσμένος και σταλμένος όχι από ανθρώπους και όχι με ανθρώπινη μεσολάβηση αλλά καλεσμένος από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό και τον Θεό Πατέρα (Γαλ 1/1)
2) Αυτός είναι Απόστολος διότι δεν στάλθηκε ως αντιπρόσωπος από Αυτόν που τον έστειλε αλλά αυτός είναι ο πραγματικός πρεσβευτής και ο κομιστής της αποστολής του. Αυτός πρέπει να εργασθεί ως υπεύθυνος και όχι ως αντιπρόσωπος για συγκεκριμένη εντολή. Γι’ αυτό λέει για τον εαυτό του: « Ο Παύλος, που ο Θεός θέλησε να τον καλέσει ως απόστολο του Ιησού Χριστού » (Α Κορ.1/1), « Ο Παύλος, απόστολος του Ιησού Χριστού, σύμφωνα με το θέλημα του Θεού »(Β Κορ. 1/1), δηλαδή « δούλος του Ιησού Χριστού » ( Ρωμ. 1/1) που έβαλε ολόκληρο το είναι του στη υπηρεσία Του, για να πραγματοποιήσει την αποστολή του στο όνομα του ίδιου του Ιησού, χωρίς κάποιο προσωπικό συμφέρον.
3) Αυτός είναι Απόστολος γιατί ίδρυσε τις εκκλησίες αγγέλλοντας τη χαρμόσυνη είδηση, το Ευαγγέλιο. Η ιδιότητα του ως απόστολος δεν ήταν για αυτόν ένας τίτλος τιμής αλλά μια πραγματική και ουσιαστική δέσμευση και μερικές φορές καταστροφική διότι οι πράξεις και τα έργα του δείχνουν την ταυτότητα του σαν απόστολος. Έζησε ψάχνοντας να καταλάβει τη σχέση μεταξύ του Ευαγγελίου και της ίδιας της ύπαρξης του, και κατάλαβε την υπαρκτή σύνδεση μεταξύ του και του μυνήματος του Ευαγγελίου επειδή ο απ. Παύλος ακολούθησε τη αποστολή του με πολύ αφοσίωση και χαρά.
2. Επεξήγηση της επιστολής προς Εβραίους (Εβραίους 9/1-12)
Αυτή η παράγραφος της επιστολής του απ. Παύλου εντάσσεται στο χώρο της συζήτησης πάνω στην ιεροσύνη του Χριστού ο οποίος πραγματοποίησε τη λύτρωση του ανθρώπινου γένους και έγινε συμμέτοχος στην θεία του ζωή. Η επιστολή προς Εβραίους με τα 13 κεφάλαια της μιλά για το ιερατικό μυστήριο του Χριστού σε τρία κύρια σημεία :
1. 1. Να παρουσιάσει το όνομα του Χριστού και να εγκαταστήσει τη θέση του με το Θεό και το λαό (Κεφ. 1-2)
2. Να δείξει τις κύριες αρετές της ιεροσύνης του Χριστού που είναι: η θέση του κοντά στο Θεό και η συμμετοχή του με τους ανθρώπους ( Κεφ. 3-5)
3. Η πίστη στο μυστήριο του Χριστού σαν Υιό του Θεού και συνεπώς στην Αγιότατη Τριάδα παρούσα στην εκκλησία σαν μια κοινωνία πιστών εργαζομένων σ’ αυτή και στην ιστορία της ανθρωπότητας ώστε η εκκλησία, κτισμένη στο βράχο της πίστης να μην καταρρεύσει ποτέ.
4. Να διατυπώσει το πλήρες και ολοκληρωμένο δόγμα, δηλαδή ότι ο Χριστός είναι ο ύψιστος ιερέας σε ένα νέο τρόπο και η προσωπική του θυσία διαφοροποιείται εντελώς από τις αρχαίες πρακτικές και τηρήσεις. Η δική του θυσία άνοιξε την αληθινή άγια πόρτα του ουρανού η οποία συμβολίζει τη συμμετοχή στη θεία ζωή. Η θυσία που εξασφάλισε όλους τους ανθρώπους και τους έδωσε την άφεση όλων των αμαρτιών τους. (Κεφ. 5-10)
5. Να καλέσει τους χριστιανούς να περπατήσουν στο δρόμο που ο Ιησούς Χριστός χάραξε με την θυσία του, με πίστη και υπομονή (Κεφ. 11-12)
6. Να παροτρύνει τους χριστιανούς να δεσμευθούν να περπατήσουν στο δρόμο της αγιότητας και της ειρήνης (Κεφ.12-13)
Η σημερινή επιστολή μάς μιλά για τη θέση τής παλαιάς λατρείας η οποία ήταν η πρώτη κατοικία του Θεού (9/1-5). Μας μιλά επίσης για τη παλαιά ιερατική υπηρεσία, τις λατρείες και τις θυσίες της (9/6-9) και μας λέει ότι όλες αυτές οι λατρείες είναι γήινες και δεν είναι παρά σαρκικές εντολές που αφορούν σε φαγητά και ποτά και που ισχύουν ωσότου έρθει η ώρα της ανακαινίσεως.(9/10)
Μετά απ’αυτό ο Απ. Παύλος μιλά για την αποτελεσματικότητα της ιεροσύνης του Χριστού και της θυσίας του σώματος με τρόπο τέλειο και αιώνιο. Αυτός είναι ο Ύψιστος Ποντίφικας, η θυσία Του είναι μοναδική και συνεχής και αντικατοπτρίζει το αιώνιο καλό, μια θυσία που έδωσε σε όλους μας την αιώνια σωτηρία.
3. Η εκκλησία σαν δεύτερη και τελευταία κατοικία του Θεού (Ματθαίου 16/13-20)
Στη Καισάρεια του Φιλίππου ο Ιησούς ανήγγειλε το μυστήριο της εκκλησίας η οποία έγινε η κατ’ εξοχή κατοικία του Θεού. Ένα οικοδόμημα κτισμένο πάνω στην πίστη στο Χριστό, μοναδικό Υιό του Θεού όπως το διακήρυξε ο Πέτρος. Απαντώντας στην ερώτηση του Ιησού και στην διακήρυξη του ιδίου του Ιησού, βρίσκουμε τα ουσιαστικά στοιχεία τις ίδρυσης της αγίας εκκλησίας:
1. Η πίστη στο μυστήριο του Χριστού σαν Υιό του Θεού και συνεπώς στην Αγιότατη Τριάδα παρούσα στην εκκλησία σαν μια κοινωνία πιστών εργαζομένων σ’ αυτή και στην ιστορία της ανθρωπότητας ώστε η εκκλησία, κτισμένη στο βράχο της πίστης να μην καταρρεύσει ποτέ.
2. Η πίστη στη Χάρη των μυστηρίων η οποία μπορεί να μας θεραπεύσει από την αμαρτία και την αδυναμία. Μια χάρη που αγιάζει τον πιστό και τον κάνει συμμέτοχο στην Θεία Ζωή, μια δύναμη ενάντια σε κάθε κακό : « και δεν θα την κατανικήσουν οι δυνάμεις του Άδη» .
3. Η εξουσία του να λύνει και να δένει κάθε αμαρτία , γνωστή ως η εξουσία της διαχείρισης των πιστών, η οποία διατάσσει και αποτρέπει για να αυξηθεί η πίστη στον Χριστό σε όλους τους πιστούς και να επιβεβαιωθεί και διατηρηθεί από κάθε παρέκκλιση δια μέσου της διακήρυξης της δογματικής αλήθειας και διδασκαλίας και διαμέσου των νόμων και κανόνων που εκδίδει.
Αυτά τα τρία στοιχεία είναι συνδεδεμένα και συμπληρώνονται μεταξύ τους γι’ αυτό δεν μπορείς να αφαιρέσεις κανένα μόριο, διαφορετικά θα υπάρξει ανισσοροπία στην εκκλησιαστική κοινωνία στις δύο διαστάσεις της. Την κάθετη διάσταση σε σχέση με την κοινωνία με τον Θεό και στην οριζόντια σε σχέση με την ενότητα μεταξύ των μελών της.
Η Κυριακή της αγιότητας της εκκλησίας είναι μια αγγελία ότι η εκκλησία είναι Άγια δια μέσου της ένωσης της με το Χριστό ο οποίος είναι ο λόγος της αγιότητας της. Είναι ένα κάλεσμα που απευθύνεται σε όλα τα μέλη της εκκλησίας για να φθάσουν στην τέλεια και υποσχόμενη σε αυτούς αγιοσύνη.
Με την αγιωνυμία ορισμένων πιστών, δηλαδή όταν ανακηρύσσει επίσημα ότι οι πιστοί αυτοί έζησαν ηρωικά τις αρετές και την πιστότητα τους στη χάρη του Θεού, η εκκλησία αναγνωρίζει τη δύναμη του Πνεύματος της αγιοσύνης που βρίσκεται μέσα της και δυναμώνει την ελπίδα των πιστών προσφέροντας τους αγίους της ως πρότυπο και ως μεσίτες. Η Εκκλησία που περιλαμβάνει στα σπλάχνα της τους αμαρτωλούς είναι ταυτόχρονα αγία και έχει πάντα ανάγκη από κάθαρση και δεν εγκαταλείπει ποτέ τις προσπάθειες για μετάνοια και ανακαίνιση της.
Είναι αμαρτωλοί στους οποίους έχει φθάσει η σωτηρία του Χριστού αλλά βρίσκονται στην πορεία του εξαγνισμού τους. (Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας αρ.827-828)
Ας προσευχηθούμε
Κύριε Ιησού, την Κυριακή του εξαγιασμού της εκκλησίας, διακηρύσσουμε την πίστη μας σε σένα μαζί με τον Απόστολο Πέτρο, και βεβαιώνουμε τη συμμετοχή μας στην εκκλησία που Εσύ οικοδόμησες πάνω στην πέτρα της πίστης, για να αντισταθούμε σε κάθε δύναμη του κακού.
Εμείς πιστεύουμε ότι η εκκλησία είναι αγία διαμέσου της θυσίας του σώματος και του αίματος Σου και ότι είναι η κατοικία της Αγιότατης Τριάδας. Βοήθησε μας, εμάς τα παιδιά της να περπατάμε στο δρόμο της αγιοσύνης με το πλήθος των μακαρίων και των αγίων.
Ανανέωσε την πίστη μας για να πιστεύουμε ότι είσαι ζωντανός στην εκκλησία με την παρουσία Σου στην αγία λειτουργία σαν Σωτήρας, Λυτρωτής και Οδηγός όλων των πιστών στους δρόμους της δικαιοσύνης, του καλού και της αλήθειας.
Σε σένα η δόξα και η τιμή με τον Πατέρα Σου και το ζωοποιό Άγιο Πνεύμα σε όλους τους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
_____________________________________________________
2/11/2008
Ανάμνηση των νεκρών μας
Η εκκλησία είναι η κατοικία του Θεού και το όργανο της σωτηρίας
(Εβραίους 9/1-12 ; Ματθαίου 16/13-20)
Εισαγωγή
Με την Κυριακή του εξαγιασμού της εκκλησίας αρχίζει ένα νέο λειτουργικό έτος που μοιάζει με το ηλιακό έτος. Όπως η γη γυρίζει γύρω από τον ήλιο για να συσσωρεύει φως, θερμότητα και ζωή για 12 μήνες που αρχίζουν τον Γενάρη με τις 4 εποχές : χειμώνα, άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο έτσι και η εκκλησία, η κοινωνία των πιστών, γυρίζει γύρω από το μυστήριο του Ιησού Χριστού για να φωτιστεί από το φως του, να πάρει ζωή από τη ζεστασιά της αγάπης του και να συμμετέχει στη θεία του ζωή για 12 μήνες αρχίζοντας το Νοέμβρη χωρισμένο και αυτο σε 4 εποχές :
* Τη γέννηση του Ιησού Χριστού και τη δημόσια ζωή Του (μυστήριο της ενσάρκωσης)
* Το πάθος του Χριστού, ο θάνατος και η ανάσταση Του (μυστήριο της λύτρωσης)
* Η κατάβαση του Αγίου Πνεύματος και η αποστολή της εκκλησίας (μυστήριο της διαχείρισης και της αγιότητας)
* Ο ερχομός του Χριστού μέσα στη δόξα κατά τη συντέλεια του κόσμου (μυστήριο της αιώνιας ζωής).
Αυτές οι 4 εποχές χωρίζονται σε 7 περιόδους :
1. H περίοδος των Χριστούγεννων.
2. H περίοδος των Θεοφανείων.
3. H περίοδος της Ανάμνησης.
4. H περίοδος της Σαρακοστής και των Παθών.
5. H περίοδος της Αναστάσης και της Αναλήψεως.
6. H περίοδος της Πεντηκοστής.
7. H περίοδος του Σταυρού.
Tο ιωβηλαίο έτος του Αποστόλου Παύλου και η επεξήγηση του κειμένου της επιστολής και του σημερινού Ευαγγελίου.
1.Οι επιστολές του Παύλου και το προφίλ του σαν Απόστολος.
Βρισκόμαστε στο ιωβηλαίο έτος όπου γιορτάζουμε τα 2000 χρόνια από τη γέννηση του Αποστόλου Παύλου που ανακηρύχθηκε από τον Πάπα Βενέδικτο ΧVI και άρχισε στις 29 Ιουνίου 2008 και θα λήξει στις 29 Ιουνίου 2009.
Κατά τη διάρκεια της πορείας μας θα δούμε τις 14 επιστολές γραμμένες από τον Απ. Παύλο, αυτόν τον κατ’ εξοχή πρώτο θεολόγο που επεξήγησε το μυστήριο του Χριστού και της εκκλησίας Του.
Θα εξηγήσουμε το νόημα του κειμένου της επιστολής που διαβάζουμε κάθε Κυριακή και θα ψάξουμε για τη σχέση της με το κείμενο του ευαγγελίου της ίδιας ημέρας.
Για να παρουσιάσουμε τις επιστολές του Απ. Παύλου, μπορούμε να πούμε ότι έγραψε κατ’ ακολουθία τις 14 επιστολές του μεταξύ του έτους 50 και 63, αρχίζοντας με τις 2 επιστολές προς Θεσσαλονικείς, τις 2 προς Κορινθίους, την επιστολή προς Γαλάτας αυτή προς Ρωμαίους, την Επιστολή προς Φιλιππησίους, μετά προς Εφεσίους, ακολουθεί αυτή προς Κολοσσαείς η επιστολή προς Φιλήμονα, ακολουθούν οι ποιμαντικές επιστολές δηλαδή οι 2 επιστολές στον μαθητή του Τιμόθεο και αυτή που γράφτηκε προς τον ακόλουθο του τον Τίτο και η τελευταία του επιστολή γραμμένη προς Εβραίους.
Ο Παύλος ανακηρύσσει τον εαυτό του Απόστολο μολονότι δεν ανήκει στους 12 Αποστόλους που διάλεξε ο Ιησούς, που κάλεσε και προσκάλεσε να διακηρύξουν το Ευαγγέλιο Του σε όλο τον κόσμο, κάνοντας τους πυλώνες της εκκλησίας κτισμένους στο βράχο της πίστης. Ο απ. Παύλος προσδιορίστηκε επίσης από τη πατριαρχική παράδοση ως ένας Απόστολος.
Σύμφωνα με τον απ. Παύλο οι αρετές του είναι 3 και το προφίλ του σαν Απόστολος είναι:
1) Η συνάντηση του με το Κύριο Ιησού ήταν η καθοριστική συνάντηση που θα αλλάξει την ίδια του τη ζωή (Α. Κορινθ.9/1). Ήταν η θεία Χάρη που τον κάλεσε και απέστειλε να διακηρύξει τοΕυαγγέλιο στους ειδωλολάτρες (Γαλ 1/15-16). Για τον εαυτό του λέει ότι είναι ο Απόστολος με κλίση (Ρωμ 1/1) δηλαδή καλεσμένος και σταλμένος όχι από ανθρώπους και όχι με ανθρώπινη μεσολάβηση αλλά καλεσμένος από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό και τον Θεό Πατέρα (Γαλ 1/1)
2) Αυτός είναι Απόστολος διότι δεν στάλθηκε ως αντιπρόσωπος από Αυτόν που τον έστειλε αλλά αυτός είναι ο πραγματικός πρεσβευτής και ο κομιστής της αποστολής του. Αυτός πρέπει να εργασθεί ως υπεύθυνος και όχι ως αντιπρόσωπος για συγκεκριμένη εντολή. Γι’ αυτό λέει για τον εαυτό του: « Ο Παύλος, που ο Θεός θέλησε να τον καλέσει ως απόστολο του Ιησού Χριστού » (Α Κορ.1/1), « Ο Παύλος, απόστολος του Ιησού Χριστού, σύμφωνα με το θέλημα του Θεού »(Β Κορ. 1/1), δηλαδή « δούλος του Ιησού Χριστού » ( Ρωμ. 1/1) που έβαλε ολόκληρο το είναι του στη υπηρεσία Του, για να πραγματοποιήσει την αποστολή του στο όνομα του ίδιου του Ιησού, χωρίς κάποιο προσωπικό συμφέρον.
3) Αυτός είναι Απόστολος γιατί ίδρυσε τις εκκλησίες αγγέλλοντας τη χαρμόσυνη είδηση, το Ευαγγέλιο. Η ιδιότητα του ως απόστολος δεν ήταν για αυτόν ένας τίτλος τιμής αλλά μια πραγματική και ουσιαστική δέσμευση και μερικές φορές καταστροφική διότι οι πράξεις και τα έργα του δείχνουν την ταυτότητα του σαν απόστολος. Έζησε ψάχνοντας να καταλάβει τη σχέση μεταξύ του Ευαγγελίου και της ίδιας της ύπαρξης του, και κατάλαβε την υπαρκτή σύνδεση μεταξύ του και του μυνήματος του Ευαγγελίου επειδή ο απ. Παύλος ακολούθησε τη αποστολή του με πολύ αφοσίωση και χαρά.
2. Επεξήγηση της επιστολής προς Εβραίους (Εβραίους 9/1-12)
Αυτή η παράγραφος της επιστολής του απ. Παύλου εντάσσεται στο χώρο της συζήτησης πάνω στην ιεροσύνη του Χριστού ο οποίος πραγματοποίησε τη λύτρωση του ανθρώπινου γένους και έγινε συμμέτοχος στην θεία του ζωή. Η επιστολή προς Εβραίους με τα 13 κεφάλαια της μιλά για το ιερατικό μυστήριο του Χριστού σε τρία κύρια σημεία :
1. 1. Να παρουσιάσει το όνομα του Χριστού και να εγκαταστήσει τη θέση του με το Θεό και το λαό (Κεφ. 1-2)
2. Να δείξει τις κύριες αρετές της ιεροσύνης του Χριστού που είναι: η θέση του κοντά στο Θεό και η συμμετοχή του με τους ανθρώπους ( Κεφ. 3-5)
3. Η πίστη στο μυστήριο του Χριστού σαν Υιό του Θεού και συνεπώς στην Αγιότατη Τριάδα παρούσα στην εκκλησία σαν μια κοινωνία πιστών εργαζομένων σ’ αυτή και στην ιστορία της ανθρωπότητας ώστε η εκκλησία, κτισμένη στο βράχο της πίστης να μην καταρρεύσει ποτέ.
4. Να διατυπώσει το πλήρες και ολοκληρωμένο δόγμα, δηλαδή ότι ο Χριστός είναι ο ύψιστος ιερέας σε ένα νέο τρόπο και η προσωπική του θυσία διαφοροποιείται εντελώς από τις αρχαίες πρακτικές και τηρήσεις. Η δική του θυσία άνοιξε την αληθινή άγια πόρτα του ουρανού η οποία συμβολίζει τη συμμετοχή στη θεία ζωή. Η θυσία που εξασφάλισε όλους τους ανθρώπους και τους έδωσε την άφεση όλων των αμαρτιών τους. (Κεφ. 5-10)
5. Να καλέσει τους χριστιανούς να περπατήσουν στο δρόμο που ο Ιησούς Χριστός χάραξε με την θυσία του, με πίστη και υπομονή (Κεφ. 11-12)
6. Να παροτρύνει τους χριστιανούς να δεσμευθούν να περπατήσουν στο δρόμο της αγιότητας και της ειρήνης (Κεφ.12-13)
Η σημερινή επιστολή μάς μιλά για τη θέση τής παλαιάς λατρείας η οποία ήταν η πρώτη κατοικία του Θεού (9/1-5). Μας μιλά επίσης για τη παλαιά ιερατική υπηρεσία, τις λατρείες και τις θυσίες της (9/6-9) και μας λέει ότι όλες αυτές οι λατρείες είναι γήινες και δεν είναι παρά σαρκικές εντολές που αφορούν σε φαγητά και ποτά και που ισχύουν ωσότου έρθει η ώρα της ανακαινίσεως.(9/10)
Μετά απ’αυτό ο Απ. Παύλος μιλά για την αποτελεσματικότητα της ιεροσύνης του Χριστού και της θυσίας του σώματος με τρόπο τέλειο και αιώνιο. Αυτός είναι ο Ύψιστος Ποντίφικας, η θυσία Του είναι μοναδική και συνεχής και αντικατοπτρίζει το αιώνιο καλό, μια θυσία που έδωσε σε όλους μας την αιώνια σωτηρία.
3. Η εκκλησία σαν δεύτερη και τελευταία κατοικία του Θεού (Ματθαίου 16/13-20)
Στη Καισάρεια του Φιλίππου ο Ιησούς ανήγγειλε το μυστήριο της εκκλησίας η οποία έγινε η κατ’ εξοχή κατοικία του Θεού. Ένα οικοδόμημα κτισμένο πάνω στην πίστη στο Χριστό, μοναδικό Υιό του Θεού όπως το διακήρυξε ο Πέτρος. Απαντώντας στην ερώτηση του Ιησού και στην διακήρυξη του ιδίου του Ιησού, βρίσκουμε τα ουσιαστικά στοιχεία τις ίδρυσης της αγίας εκκλησίας:
1. Η πίστη στο μυστήριο του Χριστού σαν Υιό του Θεού και συνεπώς στην Αγιότατη Τριάδα παρούσα στην εκκλησία σαν μια κοινωνία πιστών εργαζομένων σ’ αυτή και στην ιστορία της ανθρωπότητας ώστε η εκκλησία, κτισμένη στο βράχο της πίστης να μην καταρρεύσει ποτέ.
2. Η πίστη στη Χάρη των μυστηρίων η οποία μπορεί να μας θεραπεύσει από την αμαρτία και την αδυναμία. Μια χάρη που αγιάζει τον πιστό και τον κάνει συμμέτοχο στην Θεία Ζωή, μια δύναμη ενάντια σε κάθε κακό : « και δεν θα την κατανικήσουν οι δυνάμεις του Άδη» .
3. Η εξουσία του να λύνει και να δένει κάθε αμαρτία , γνωστή ως η εξουσία της διαχείρισης των πιστών, η οποία διατάσσει και αποτρέπει για να αυξηθεί η πίστη στον Χριστό σε όλους τους πιστούς και να επιβεβαιωθεί και διατηρηθεί από κάθε παρέκκλιση δια μέσου της διακήρυξης της δογματικής αλήθειας και διδασκαλίας και διαμέσου των νόμων και κανόνων που εκδίδει.
Αυτά τα τρία στοιχεία είναι συνδεδεμένα και συμπληρώνονται μεταξύ τους γι’ αυτό δεν μπορείς να αφαιρέσεις κανένα μόριο, διαφορετικά θα υπάρξει ανισσοροπία στην εκκλησιαστική κοινωνία στις δύο διαστάσεις της. Την κάθετη διάσταση σε σχέση με την κοινωνία με τον Θεό και στην οριζόντια σε σχέση με την ενότητα μεταξύ των μελών της.
Η Κυριακή της αγιότητας της εκκλησίας είναι μια αγγελία ότι η εκκλησία είναι Άγια δια μέσου της ένωσης της με το Χριστό ο οποίος είναι ο λόγος της αγιότητας της. Είναι ένα κάλεσμα που απευθύνεται σε όλα τα μέλη της εκκλησίας για να φθάσουν στην τέλεια και υποσχόμενη σε αυτούς αγιοσύνη.
Με την αγιωνυμία ορισμένων πιστών, δηλαδή όταν ανακηρύσσει επίσημα ότι οι πιστοί αυτοί έζησαν ηρωικά τις αρετές και την πιστότητα τους στη χάρη του Θεού, η εκκλησία αναγνωρίζει τη δύναμη του Πνεύματος της αγιοσύνης που βρίσκεται μέσα της και δυναμώνει την ελπίδα των πιστών προσφέροντας τους αγίους της ως πρότυπο και ως μεσίτες. Η Εκκλησία που περιλαμβάνει στα σπλάχνα της τους αμαρτωλούς είναι ταυτόχρονα αγία και έχει πάντα ανάγκη από κάθαρση και δεν εγκαταλείπει ποτέ τις προσπάθειες για μετάνοια και ανακαίνιση της.
Είναι αμαρτωλοί στους οποίους έχει φθάσει η σωτηρία του Χριστού αλλά βρίσκονται στην πορεία του εξαγνισμού τους. (Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας αρ.827-828)
Ας προσευχηθούμε
Κύριε Ιησού, την Κυριακή του εξαγιασμού της εκκλησίας, διακηρύσσουμε την πίστη μας σε σένα μαζί με τον Απόστολο Πέτρο, και βεβαιώνουμε τη συμμετοχή μας στην εκκλησία που Εσύ οικοδόμησες πάνω στην πέτρα της πίστης, για να αντισταθούμε σε κάθε δύναμη του κακού.
Εμείς πιστεύουμε ότι η εκκλησία είναι αγία διαμέσου της θυσίας του σώματος και του αίματος Σου και ότι είναι η κατοικία της Αγιότατης Τριάδας. Βοήθησε μας, εμάς τα παιδιά της να περπατάμε στο δρόμο της αγιοσύνης με το πλήθος των μακαρίων και των αγίων.
Ανανέωσε την πίστη μας για να πιστεύουμε ότι είσαι ζωντανός στην εκκλησία με την παρουσία Σου στην αγία λειτουργία σαν Σωτήρας, Λυτρωτής και Οδηγός όλων των πιστών στους δρόμους της δικαιοσύνης, του καλού και της αλήθειας.
Σε σένα η δόξα και η τιμή με τον Πατέρα Σου και το ζωοποιό Άγιο Πνεύμα σε όλους τους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
_____________________________________________________
Sunday, October 26, 2008
6η Κυριακή μετά την ανύψωση του Τιμίου Σταυρού
6η Κυριακή μετά την ανύψωση του Τιμίου Σταυρού
26/10/2008
Ο νόμος μας είναι η αγάπη
Γιορτή του Χριστού Βασιλιά
Ρωμαίους 12/9-21 Ματθαίου 25/31-46
Εισαγωγή
Σήμερα διαβάζουμε από το κεφάλαιο 12 της επιστολής προς Ρωμαίους και είναι από το δεύτερο μέρος που αποτελείται αυτή η επιστολή. Επειδή όπως όλες οι επιστολές του Παύλου, και αυτή χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο μέρος είναι δογματικό (κεφ.1-11) όπου ο Άγιος Παύλος εκθέτει τη άποψη τού για τη δικαιοσύνη και την αγιότητα μέσω του Ιησού Χριστού. Το δεύτερο μέρος είναι ηθικό όπου ο Άγιος Παύλος με τις παρακινήσεις και προσανατολισμούς του απαριθμεί τους κανόνες της χριστιανικής αρετής.
Στη σημερινή επιστολή ο Άγιος Παύλος παροτρύνει τους χριστιανούς να ζουν χωρίς προσποίηση και να αγαπούν ο ένας το άλλο αποφεύγοντας κάθε τι που απειλεί την ενότητα μεταξύ τους και μεταξύ όλων των ανθρώπων.
Αυτή τη εντολή τη βρίσκουμε καταρχάς στο στόμα του ίδιου του Ιησού. Αυτού που σήμερα γιορτάζουμε τη βασιλεία Του, Αυτού που οικοδόμησε το πνευματικό Του Βασίλειο στη Αγάπη όπως μας δείχνει το Ευαγγέλιο του σήμερα.
Επεξήγηση του κειμένου της επιστολής και η σχέση του με το σημερινό ευαγγελικό του δίδαγμα.
1. Ο νόμος της αγάπης.
«Να δείχνετε με στοργή τη αγάπη σας για τους άλλους. Να συναγωνίζεστε ποιος θα δείξει περισσότερη εκτίμηση στον άλλο.» (Ρωμαίους 12/10)
Ο Απόστολος Παύλος περνά από το γραπτό νόμο στο ζωντανό, που είναι η αγάπη. Το Δευτερονόμιο, που είναι το 5ο
βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, δεν είναι τόσο ο καθορισμός της συμπεριφοράς αλλά είναι η αγάπη.
Η « Torah» στα ελληνικά «νόμος» σημαίνει όλοι οι νόμοι που βρίσκονται στα πέντε πρώτα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης: Γένεσις, Έξοδος, Λευιτικόν, Αριθμοί, Δευτερονόμιον. Αυτά τα πέντε πρώτα βιβλία της Εβραϊκής Βίβλου «Πεντάτευχος», είναι οι αρχές που επιβάλλουν την εξωτερική συμπεριφορά. Η Αγάπη όμως είναι ο νόμος της εσωτερικής συμπεριφοράς του Πνεύματος. Είναι η αγάπη που δίνει νόημα και σχηματίζει την εξωτερική συμπεριφορά πλημμυρισμένη και προσανατολισμένη από το Πνεύμα το Άγιο μέσω των μυστηρίων.
Ο Απόστολος Παύλος παρουσιάζει την ανάγκη του νόμου της αγάπης, δηλαδή να μεταχειρίζεσαι του άλλους με τιμή και να υπηρετείς το Θεό με θέρμη.
- Να μεταχειρίζεσαι τον άλλο με τιμή απαιτεί να δείχνεις συμπόνια σε αυτόν που σε κακομεταχειρίζεται. Να του είσαι πιστός με ανθρώπινα συναισθήματα, να τον ευλογείς και να μη το καταριέσαι όταν σε καταδιώκει. Να χαίρεσαι με όποιον χαίρεται και να λυπάσαι με όποιον λυπάται. Να εύχεσαι στο άλλο ότι εύχεσαι εσύ στον εαυτό σου και να κάνεις το καλό σε όλους τους ανθρώπους. Να μη εκδικείσαι, αφήνοντας την εκδίκηση στο Θεό. Να εργαστείς δίνοντας φαγητό και νερό στον εχθρό σου αν πεινά ή αν διψά, έτσι θα νικήσεις το κακό με το καλό.
- Να υπηρετείς το Κύριο απαιτεί να εργάζεσαι σύμφωνα με τη Θέληση Του. Nα υπηρετείς με την καρδιά και όχι με λόγια. Αυτή η υπηρεσία απαιτεί τις ακόλουθες πράξεις: Να ζεις και να εργάζεσαι με θέρμη. Να αντέχεις και να διατηρείσαι στην ελπίδα, στην ανάληψη ευθύνης με ζήλο και να υπομείνεις τον πόνο και τα βάσανα με υπομονή, εμμένοντας στην προσευχή, επιδεικνύοντας τη πατρότητα του Θεού και την Θεία του Πρόνοια, μεριμνώντας για τις ανάγκες των αδελφών, περιμαζεύοντας τους ξένους .
2. Θα κριθούμε σύμφωνα με την αγάπη μας.
« Ο Βασιλιάς θα καθίσει στο μεγαλόπρεπο θρόνο του» (Ματθαίο 25/31)
Αυτή την τελευταία Κυριακή του λειτουργικού έτους η εκκλησία μας προσκαλεί να γιορτάσουμε τη γιορτή του Χριστού Βασιλιά. Αυτός είναι ο υιός του Θεού ο οποίος μετά την ενσάρκωση του κύρηξε το Ευαγγέλιο της ζωής και της μετάνοιας. Αυτός πέθανε για να λυτρώσει όλους τους ανθρώπους και αναστήθηκε για να τους αναστήσει μαζί του από την αμαρτία, την πνευματική αμαρτία. Έστειλε το Πνεύμα του το Άγιο για να δωρίσει σε αυτούς το καρπό της σωτηρίας προσανατολίζοντας τους στην απόλυτη Αλήθεια και στο καλύτερο. Οικοδόμησε την εκκλησία Του για να φέρει την Σωτηρία σε κάθε άνθρωπο. Και θα έρθει και θα κρίνει ζώντας και νεκρούς.
Το σημερινό Ευαγγέλιο μας μιλά για την γενική δίκη που προηγείται μιας προσωπικής δίκης αμέσως μετά το θάνατο του κάθε ανθρώπου όταν θα εμφανιστεί μπροστά στο θρόνο του αιώνιου Κριτή.
Θα κριθούμε για την αγάπη μας που ο Κύριος μας άφησε σαν μοναδική εντολή που συνοψίζει όλα τα ιερά βιβλία «Αγαπάτε ο ένας τον άλλο όπως εγώ σας αγάπησα».
Η αγάπη είναι μια θεολογική αρετή μαζί με την πίστη και την ελπίδα. Μας δίνονται όταν λαμβάνουμε το Άγιο Πνεύμα. Η αγάπη ξαναδίνει στο άνθρωπο την λάμψη της εικόνας του Θεού, δίδοντας του την ικανότητα να ανοίγεται στο καλό των άλλων . Αυτή ελευθερώνει τον άνθρωπο από τον εγωισμό του και τον καταναλωτισμό για να τον βοηθήσει να αγαπά χωρίς αντάλλαγμα όλους τους ανθρώπους.
Με την αγάπη αγαπάμε τον Θεό πάνω από κάθε τι και αγαπάμε όλους τους ανθρώπους όπως ο Θεός τους αγαπά και τους φροντίζει αφού είναι Δημιουργός και Πατέρας τους. Η αγάπη είναι η μητέρα όλων των αρετών. Τις αναζωογονεί, τους δίδει γεύση και ιδιαίτερο νόημα και είναι η πιο σπουδαία από όλες (Α Κορινθίους 13/13) Αλλά η αγάπη δεν μπορεί να επιζήσει με λόγια αλλά με έργα μέσα στην Αλήθεια. Η αγάπη εκδηλώνεται σύμφωνα με τα λόγια του Κυρίου σήμερα με το να δώσεις φαγητό στους πεινασμένους, νερό στους διψασμένους, φιλοξενία στους ξένους, ενδύματα στους γυμνούς, και να επισκεφτείς τους φυλακισμένους.
Στο πρόσωπο όλων αυτών των μικρών αδερφών εμείς βλέπουμε το πρόσωπο του Χριστού που τους συμμερίζεται ολοκληρωτικά με την ενσάρκωση του και δια μέσου των σωτήριων παθών του : «κάθε φορά που κάνατε αυτά για έναν από τους άσημους αδερφούς μου, το κάνατε για μένα» (Ματθαίο 25/40)
Αυτές οι πράξεις είναι μια μαρτυρία αγάπης που τις ζεις με κοινωνική προφορά και είναι ενιαίο μέρος της τρισδιάστατης αποστολής της εκκλησίας. Να κάνει να γνωρίσουν το Ιησού το Υιό του Θεού, να αναγγείλει την σωτηρία που παρέχεται σε όλους τους ανθρώπους και να ελευθερώσει τον άνθρωπο από κάθε τι που εμποδίζει την ανθρώπινη και πνευματική του ανάπτυξη για να ξαναπάρει την λάμψη του Θεού όπως λέει ο Άγιος Ειρηναίος «Η δόξα του Θεού είναι ο ζωντανός άνθρωπος».
Η Θεολογική βάση κάθε κοινωνικής προσφοράς είναι ότι ο Χριστιανός βάζει σε πράξη το Λόγο του Θεού, δεσμευόμενος να υπηρετήσει τα ορφανά και τους φτωχούς εκφράζοντας τη Θεία Πρόνοια και την αγάπη του Χριστού για όλους τους ‘μικρούς’ , στο καθένα που βρίσκεται σε πνευματική, υλική και ηθική ανάγκη.
Σ’ αυτή την προσφορά ο χριστιανός συμμετέχει για να ξαναβρεί την χαμένη του αδελφοσύνη διότι όταν αυτός βοηθά ένα που έχει ανάγκη αυτός γίνεται ο πλησίον του όπως ο καλός Σαμαρείτης. Σε αυτή την προσφορά ο Χριστιανός συνεργάζεται για να πραγματοποιήσει την αδελφοσύνη που βρίσκεται μέσα στην εκκλησία. Γι αυτό ο καθένας θα κριθεί για τον τρόπο με το οποίο δέχθηκε το φτωχό και το ξένο και αυτόn που βρίσκεται σε δοκιμασία προσπαθώντας να τους βοηθήσει. Αυτή η κοινωνική προσφορά θα πρέπει να πραγματοποιείται σε κοινωνία με την Εκκλησία και εξ ονόματος της διότι «μαζί μαρτυρούμε την αγάπη».
Ας προσευχηθούμε
Ιησού Χριστέ, Βασιλεύ ουράνιε, βασίλευσε στην Εκκλησία και σε όλο τον κόσμο, στις καρδιές των ανθρώπων και όλων των λαών, βασίλευσε με το νόμο της αγάπης και της αξιοπρέπειας, της ελευθερίας των παιδιών του Θεού.
Κάνε μας όλους συμμέτοχους στο βασίλειο σου ώστε να ριζώσει στην ανθρώπινη κοινωνία η δικαιοσύνη, η αγάπη και η ειρήνη.
Άνοιξε τα μάτια, τις καρδιές και τα χέρια μας στις ανάγκες των «μικρών αδερφών μας» που βρίσκονται σε υλική, ηθική, κοινωνική και πολιτιστική ανάγκη ώστε να τους περιβάλουμε με την αγάπη μας που δίδεται και έτσι να επανορθώσουμε τις αδελφικές σχέσεις ανάμεσα μας.
Κάνε μας να μάθουμε να βάζουμε την κοινωνική υπηρεσία στη καρδιά της χριστιανικής και εκκλησιαστικής αποστολής μας κάνοντας την ανθρώπινη γη μας μια όαση αγάπης, συμπόνιας και αδελφικής αλληλεγγύης ώστε να μπορέσουμε να σε δοξάζουμε και να σε υμνούμε ώ Αγιότατη Τριάδα Πατέρα, Υιέ και Άγιο Πνεύμα σε όλους τους αιώνες των αιώνων. Αμήν
______________________________________________________
26/10/2008
Ο νόμος μας είναι η αγάπη
Γιορτή του Χριστού Βασιλιά
Ρωμαίους 12/9-21 Ματθαίου 25/31-46
Εισαγωγή
Σήμερα διαβάζουμε από το κεφάλαιο 12 της επιστολής προς Ρωμαίους και είναι από το δεύτερο μέρος που αποτελείται αυτή η επιστολή. Επειδή όπως όλες οι επιστολές του Παύλου, και αυτή χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο μέρος είναι δογματικό (κεφ.1-11) όπου ο Άγιος Παύλος εκθέτει τη άποψη τού για τη δικαιοσύνη και την αγιότητα μέσω του Ιησού Χριστού. Το δεύτερο μέρος είναι ηθικό όπου ο Άγιος Παύλος με τις παρακινήσεις και προσανατολισμούς του απαριθμεί τους κανόνες της χριστιανικής αρετής.
Στη σημερινή επιστολή ο Άγιος Παύλος παροτρύνει τους χριστιανούς να ζουν χωρίς προσποίηση και να αγαπούν ο ένας το άλλο αποφεύγοντας κάθε τι που απειλεί την ενότητα μεταξύ τους και μεταξύ όλων των ανθρώπων.
Αυτή τη εντολή τη βρίσκουμε καταρχάς στο στόμα του ίδιου του Ιησού. Αυτού που σήμερα γιορτάζουμε τη βασιλεία Του, Αυτού που οικοδόμησε το πνευματικό Του Βασίλειο στη Αγάπη όπως μας δείχνει το Ευαγγέλιο του σήμερα.
Επεξήγηση του κειμένου της επιστολής και η σχέση του με το σημερινό ευαγγελικό του δίδαγμα.
1. Ο νόμος της αγάπης.
«Να δείχνετε με στοργή τη αγάπη σας για τους άλλους. Να συναγωνίζεστε ποιος θα δείξει περισσότερη εκτίμηση στον άλλο.» (Ρωμαίους 12/10)
Ο Απόστολος Παύλος περνά από το γραπτό νόμο στο ζωντανό, που είναι η αγάπη. Το Δευτερονόμιο, που είναι το 5ο
βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, δεν είναι τόσο ο καθορισμός της συμπεριφοράς αλλά είναι η αγάπη.
Η « Torah» στα ελληνικά «νόμος» σημαίνει όλοι οι νόμοι που βρίσκονται στα πέντε πρώτα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης: Γένεσις, Έξοδος, Λευιτικόν, Αριθμοί, Δευτερονόμιον. Αυτά τα πέντε πρώτα βιβλία της Εβραϊκής Βίβλου «Πεντάτευχος», είναι οι αρχές που επιβάλλουν την εξωτερική συμπεριφορά. Η Αγάπη όμως είναι ο νόμος της εσωτερικής συμπεριφοράς του Πνεύματος. Είναι η αγάπη που δίνει νόημα και σχηματίζει την εξωτερική συμπεριφορά πλημμυρισμένη και προσανατολισμένη από το Πνεύμα το Άγιο μέσω των μυστηρίων.
Ο Απόστολος Παύλος παρουσιάζει την ανάγκη του νόμου της αγάπης, δηλαδή να μεταχειρίζεσαι του άλλους με τιμή και να υπηρετείς το Θεό με θέρμη.
- Να μεταχειρίζεσαι τον άλλο με τιμή απαιτεί να δείχνεις συμπόνια σε αυτόν που σε κακομεταχειρίζεται. Να του είσαι πιστός με ανθρώπινα συναισθήματα, να τον ευλογείς και να μη το καταριέσαι όταν σε καταδιώκει. Να χαίρεσαι με όποιον χαίρεται και να λυπάσαι με όποιον λυπάται. Να εύχεσαι στο άλλο ότι εύχεσαι εσύ στον εαυτό σου και να κάνεις το καλό σε όλους τους ανθρώπους. Να μη εκδικείσαι, αφήνοντας την εκδίκηση στο Θεό. Να εργαστείς δίνοντας φαγητό και νερό στον εχθρό σου αν πεινά ή αν διψά, έτσι θα νικήσεις το κακό με το καλό.
- Να υπηρετείς το Κύριο απαιτεί να εργάζεσαι σύμφωνα με τη Θέληση Του. Nα υπηρετείς με την καρδιά και όχι με λόγια. Αυτή η υπηρεσία απαιτεί τις ακόλουθες πράξεις: Να ζεις και να εργάζεσαι με θέρμη. Να αντέχεις και να διατηρείσαι στην ελπίδα, στην ανάληψη ευθύνης με ζήλο και να υπομείνεις τον πόνο και τα βάσανα με υπομονή, εμμένοντας στην προσευχή, επιδεικνύοντας τη πατρότητα του Θεού και την Θεία του Πρόνοια, μεριμνώντας για τις ανάγκες των αδελφών, περιμαζεύοντας τους ξένους .
2. Θα κριθούμε σύμφωνα με την αγάπη μας.
« Ο Βασιλιάς θα καθίσει στο μεγαλόπρεπο θρόνο του» (Ματθαίο 25/31)
Αυτή την τελευταία Κυριακή του λειτουργικού έτους η εκκλησία μας προσκαλεί να γιορτάσουμε τη γιορτή του Χριστού Βασιλιά. Αυτός είναι ο υιός του Θεού ο οποίος μετά την ενσάρκωση του κύρηξε το Ευαγγέλιο της ζωής και της μετάνοιας. Αυτός πέθανε για να λυτρώσει όλους τους ανθρώπους και αναστήθηκε για να τους αναστήσει μαζί του από την αμαρτία, την πνευματική αμαρτία. Έστειλε το Πνεύμα του το Άγιο για να δωρίσει σε αυτούς το καρπό της σωτηρίας προσανατολίζοντας τους στην απόλυτη Αλήθεια και στο καλύτερο. Οικοδόμησε την εκκλησία Του για να φέρει την Σωτηρία σε κάθε άνθρωπο. Και θα έρθει και θα κρίνει ζώντας και νεκρούς.
Το σημερινό Ευαγγέλιο μας μιλά για την γενική δίκη που προηγείται μιας προσωπικής δίκης αμέσως μετά το θάνατο του κάθε ανθρώπου όταν θα εμφανιστεί μπροστά στο θρόνο του αιώνιου Κριτή.
Θα κριθούμε για την αγάπη μας που ο Κύριος μας άφησε σαν μοναδική εντολή που συνοψίζει όλα τα ιερά βιβλία «Αγαπάτε ο ένας τον άλλο όπως εγώ σας αγάπησα».
Η αγάπη είναι μια θεολογική αρετή μαζί με την πίστη και την ελπίδα. Μας δίνονται όταν λαμβάνουμε το Άγιο Πνεύμα. Η αγάπη ξαναδίνει στο άνθρωπο την λάμψη της εικόνας του Θεού, δίδοντας του την ικανότητα να ανοίγεται στο καλό των άλλων . Αυτή ελευθερώνει τον άνθρωπο από τον εγωισμό του και τον καταναλωτισμό για να τον βοηθήσει να αγαπά χωρίς αντάλλαγμα όλους τους ανθρώπους.
Με την αγάπη αγαπάμε τον Θεό πάνω από κάθε τι και αγαπάμε όλους τους ανθρώπους όπως ο Θεός τους αγαπά και τους φροντίζει αφού είναι Δημιουργός και Πατέρας τους. Η αγάπη είναι η μητέρα όλων των αρετών. Τις αναζωογονεί, τους δίδει γεύση και ιδιαίτερο νόημα και είναι η πιο σπουδαία από όλες (Α Κορινθίους 13/13) Αλλά η αγάπη δεν μπορεί να επιζήσει με λόγια αλλά με έργα μέσα στην Αλήθεια. Η αγάπη εκδηλώνεται σύμφωνα με τα λόγια του Κυρίου σήμερα με το να δώσεις φαγητό στους πεινασμένους, νερό στους διψασμένους, φιλοξενία στους ξένους, ενδύματα στους γυμνούς, και να επισκεφτείς τους φυλακισμένους.
Στο πρόσωπο όλων αυτών των μικρών αδερφών εμείς βλέπουμε το πρόσωπο του Χριστού που τους συμμερίζεται ολοκληρωτικά με την ενσάρκωση του και δια μέσου των σωτήριων παθών του : «κάθε φορά που κάνατε αυτά για έναν από τους άσημους αδερφούς μου, το κάνατε για μένα» (Ματθαίο 25/40)
Αυτές οι πράξεις είναι μια μαρτυρία αγάπης που τις ζεις με κοινωνική προφορά και είναι ενιαίο μέρος της τρισδιάστατης αποστολής της εκκλησίας. Να κάνει να γνωρίσουν το Ιησού το Υιό του Θεού, να αναγγείλει την σωτηρία που παρέχεται σε όλους τους ανθρώπους και να ελευθερώσει τον άνθρωπο από κάθε τι που εμποδίζει την ανθρώπινη και πνευματική του ανάπτυξη για να ξαναπάρει την λάμψη του Θεού όπως λέει ο Άγιος Ειρηναίος «Η δόξα του Θεού είναι ο ζωντανός άνθρωπος».
Η Θεολογική βάση κάθε κοινωνικής προσφοράς είναι ότι ο Χριστιανός βάζει σε πράξη το Λόγο του Θεού, δεσμευόμενος να υπηρετήσει τα ορφανά και τους φτωχούς εκφράζοντας τη Θεία Πρόνοια και την αγάπη του Χριστού για όλους τους ‘μικρούς’ , στο καθένα που βρίσκεται σε πνευματική, υλική και ηθική ανάγκη.
Σ’ αυτή την προσφορά ο χριστιανός συμμετέχει για να ξαναβρεί την χαμένη του αδελφοσύνη διότι όταν αυτός βοηθά ένα που έχει ανάγκη αυτός γίνεται ο πλησίον του όπως ο καλός Σαμαρείτης. Σε αυτή την προσφορά ο Χριστιανός συνεργάζεται για να πραγματοποιήσει την αδελφοσύνη που βρίσκεται μέσα στην εκκλησία. Γι αυτό ο καθένας θα κριθεί για τον τρόπο με το οποίο δέχθηκε το φτωχό και το ξένο και αυτόn που βρίσκεται σε δοκιμασία προσπαθώντας να τους βοηθήσει. Αυτή η κοινωνική προσφορά θα πρέπει να πραγματοποιείται σε κοινωνία με την Εκκλησία και εξ ονόματος της διότι «μαζί μαρτυρούμε την αγάπη».
Ας προσευχηθούμε
Ιησού Χριστέ, Βασιλεύ ουράνιε, βασίλευσε στην Εκκλησία και σε όλο τον κόσμο, στις καρδιές των ανθρώπων και όλων των λαών, βασίλευσε με το νόμο της αγάπης και της αξιοπρέπειας, της ελευθερίας των παιδιών του Θεού.
Κάνε μας όλους συμμέτοχους στο βασίλειο σου ώστε να ριζώσει στην ανθρώπινη κοινωνία η δικαιοσύνη, η αγάπη και η ειρήνη.
Άνοιξε τα μάτια, τις καρδιές και τα χέρια μας στις ανάγκες των «μικρών αδερφών μας» που βρίσκονται σε υλική, ηθική, κοινωνική και πολιτιστική ανάγκη ώστε να τους περιβάλουμε με την αγάπη μας που δίδεται και έτσι να επανορθώσουμε τις αδελφικές σχέσεις ανάμεσα μας.
Κάνε μας να μάθουμε να βάζουμε την κοινωνική υπηρεσία στη καρδιά της χριστιανικής και εκκλησιαστικής αποστολής μας κάνοντας την ανθρώπινη γη μας μια όαση αγάπης, συμπόνιας και αδελφικής αλληλεγγύης ώστε να μπορέσουμε να σε δοξάζουμε και να σε υμνούμε ώ Αγιότατη Τριάδα Πατέρα, Υιέ και Άγιο Πνεύμα σε όλους τους αιώνες των αιώνων. Αμήν
______________________________________________________
Tuesday, October 21, 2008
5η Κυριακή μετά την ανύψωση του Τιμίου Σταυρού
5η Κυριακή μετά την ανύψωση του Τιμίου Σταυρού
19/10/2008
Το κάλεσμα προς τη Σωτηρία
Φιλιππησίους 2/12-18 Ματθαίου 25/1-13
Εισαγωγή
Ο Παύλος γράφει από τη φυλακή προς τους Φιλιππησίους με πολύ στοργή λόγω του μεγάλου δεσμού αγάπης που τον ενώνει μαζί τους. Αυτοί ήταν οι μόνοι που τον υποστήριξαν και τον βοήθησαν κατά την αποστολή του με διάφορες δωρεές.
Μετά την παρότρυνση προς αυτούς να υπάρχει μεταξύ τους το ίδιο φρόνημα που είχε κι ο Ιησούς Χριστός (Φιλιππησίους 2/5-11) τους παρακινεί να εργαστούν για την σωτηρία τους τονίζοντας τους αυτό που απαιτεί η εργασία αυτή, δηλαδή να υπακούουν το Θεό με δέος και φόβο.
Επεξήγηση του κειμένου της επιστολής και η σχέση του με το σημερινό ευαγγελικό δίδαγμα του.
1.Εργαστείτε για τη σωτηρία:
<Εργαστείτε με φόβο Θεού και δέος για τη σωτηρία σας> (Φιλιππησίους 2/12)
Καλεσμένος στην αγιότητα αλλά πληγωμένος από την αμαρτία, ο άνθρωπος έχει ανάγκη τη σωτηρία του Θεού. Η Θεϊκή βοήθεια, τού δίνεται δια του Χριστού δια μέσου του νόμου που τον οδηγεί και της χάρης που τον υποστηρίζει. Εξού και η παρότρυνση του Αποστόλου Παύλου < Εργαστείτε με φόβο Θεού και δέος για τη σωτηρία σας. Γιατί ο ίδιος ο Θεός ενεργεί σε εσάς, ώστε και να θέλετε και να πράττετε ότι είναι σύμφωνο με το λυτρωτικό του σχέδιο>. (Φιλιππησίους 2,12-13)
Εμείς εργαζόμαστε για τη σωτηρία μας όταν υπακούμε στο ηθικό νόμο ο οποίος είναι <έργο της Θείας Σοφίας>. Η οποία διαγράφει στον άνθρωπο τους δρόμους, τους κανόνες συμπεριφοράς που οδηγούν στη υποσχόμενη αγιότητα. Αυτός ο νόμος εμποδίζει τους δρόμους του κακού που απομακρύνουν από το Θεό και την αγάπη Του. Κάποτε είναι αυστηρός στις συνταγές του και ευχάριστος στις υποσχέσεις του. (Κατήχηση της καθολικής εκκλησίας αρ.1950)
Εργαζόμαστε επίσης για τη σωτηρία μας όταν δεχόμαστε τη χάρη των μυστηρίων με φόβο και δέος, δηλαδή στην παρουσία του Θεού η οποία μας ζητά μια κατάλληλη πνευματική ετοιμασία και μια στάση λατρείας και σεβασμού πολύ μεγάλες.
Η χάρη του Αγίου Πνεύματος έχει τη δύναμη να μας δικαιώσει, δηλαδή να μας καθαρίσει από τις αμαρτίες μας και να μας μεταδώσει τη <δικαιοσύνη εk μέρους του Θεού, διαμέσου της πίστεως στον Ιησού Χριστό> (Ρωμ,3/22) και διμέσου του βαπτίσματος και των άλλων σωτήριων μυστηρίων. (Κατήχηση της καθολικής εκκλησίας αρ.1987)
Η Θεία σωτηρία πετυχαίνει μέσα μας τη θέληση μας και την πράξη μας με τέτοιο τρόπο ώστε ο Θεός ο ίδιος να εργάζεται μέσα μας και δια μέσου μας καθετί που είναι δίκαιο, όμορφο και ωραίο όπως λέει ο Απόστολος Παύλος <Κι αυτό γιατί ο ίδιος ο Θεός ενεργεί σ’εσάς, ώστε και να θέλετε και να πράττετε ότι είναι σύμφωνο με το λυτρωτικό του σχέδιο> (Φιλιππησίους 2/13) και σ’ ένα άλλο κείμενο <και δε ζω πια εγώ αλλά ζεί στο πρόσωπο μου ο Χριστός> (Γαλάτας 2/20)
Επιπλέον τo κριτήριο κάθε πράξης και οποιασδήποτε άλλης ενέργειας θα ήταν να έχει μια εσχατολογική έκταση δηλαδή να μην έχει κανένα φταίξιμο, καμιά κηλίδα μια επιτυχία άξια των παιδιών του Θεού. Κάθε άνθρωπος που ενεργεί σύμφωνα με αυτό το κριτήριο είναι ένας λόγος περηφάνιας και δόξας για το Παύλο κατά την ημέρα του Κυρίου και μια επιβεβαίωση της επιτυχίας του αποστολικού έργου που εκτελεί μέχρι το μαρτύριο του αίματος.
2. Η αναζήτηση της σωτηρίας εκπληρώνεται και τελειώνει στο θάνατο (Ματθαίος 25/1-13)
<Οι παρθένες που ήταν έτοιμες μπήκαν μαζί του στη γιορτή του γάμου κι η πόρτα έκλεισε> (Ματθαίος 25/10)
Ο θάνατος είναι η ώρα της τελικής και οριστικής συνάντησης με το Θεό. Η συνάντηση με το Θεό είναι <ο γάμος> της σωτηρίας του ανθρώπου που έζησε και ανέμενε αυτή τη συνάντηση λεπτό προς λεπτό κατά τη διάρκεια της ζωής του. Στη Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας αρ.1949, αυτή η συνάντηση ονομάζεται < Η Ζωή στο Χριστό>
Η άγνωστη στιγμή του ερχομού του γαμπρού, που η έτοιμη και άγρυπνη ψυχή περιμένει, κρατώντας στα χέρια της φωτισμένες λαμπάδες, συμβολίζει το θάνατο ο οποίος απαιτεί αγρυπνία και αναμονή δίνοντας αξία στο κάθε λεπτό της ύπαρξης μας.
Οι συνετές και φρόνιμες παρθένες που παίρνουν μαζί με τα λυχνάρια τους και επιπλέον λάδι, αντιπροσωπεύουν τα άτομα που είναι ελεύθερα και δίνουν σε κάθε λεπτό της ζωής το νόημα και την αξία της. Το λυχνάρι του ανθρώπου είναι ο νους, η θέληση και η καρδιά του. Η συμμετοχή στο γάμο δεν είναι τίποτα άλλο από τη ευλογημένη σωτηρία που λαμβάνει κάθε άνθρωπος ο οποίος προσπερνά το κατώφλι του θανάτου. Με το θάνατο αρχίζει μια νέα ύπαρξη αιώνια και ευλογημένη για αυτούς που έζησαν <τη ελευθερία για το θάνατο> όπως λέει το κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο για την είσοδο των παρθένων με το γαμπρό στη γιορτή του γάμου.(Ματθαίος 25/10)
<Η ύπαρξη για το θάνατο> μετατρέπεται σε «ύπαρξη για το μέλλον» δηλαδή τη γιορτή του γάμου της σωτηρίας στο Χριστό. Είναι μια είσοδος στη διαθήκη με το Θεό μια διαθήκη που υποσχέθηκε για όλη την ανθρωπότητα και έγινε από την απαρχή του κόσμου, ανανεωμένη και σφραγισμένη με το πολύτιμο αίμα του Μονογενούς Του Υιού Ιησού Χριστού, ο οποίος «θυσιάστηκε για τις αμαρτίες μας και αναστήθηκε για τη σωτηρία μας>. (Ρωμαίους 4/25)
Η είσοδος στην αίθουσα του γάμου συμβολίζει την είσοδο μας στη σωτηρία στον Ιησού Χριστό. Είναι μία κατάσταση όπου ζεις την αλήθεια, την ελευθερία, τη δικαιοσύνη και την αγάπη. Είναι η ζωή στη μακαριότητα της εσωτερικής ψυχής που συνεχίζει μια πορεία στο κόσμο για να φθάσει στη αιώνια σωτηρία στο τέλος του κόσμου.. (Αποκάλυψη 19/9)
Ας προσευχηθούμε
Ιησού Χριστέ, Εσύ μας έσωσες και μας κάλεσες να εργαστούμε για τη σωτηρία μας.
Εσύ έρχεσαι καθημερινά να μας σώσεις διαμέσου της αποστολής της εκκλησίας Σου, της διδασκαλίας του Ευαγγελίου της χάρης των μυστηρίων και της υπηρεσίας της αγάπης.
Ξύπνησε μας ώστε να παραμείνουμε άγρυπνοι και να περιμένουμε τον ερχομό σου με το νου, τη θέληση και τη καρδιά μας υψώνοντας με το χέρι τις αναμμένες μας λαμπάδες με τις αρετές, θείες και ανθρώπινες.
Βοήθησε μας να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στο κάλεσμα του Αποστόλου Παύλου προς εμάς: <Εργαστείτε για τη σωτηρία σας με υπακοή, με φόβο και δέος>.
Ευλόγησε τους νέους μας και προσέλκυσε τους σε Σένα δια μέσου της υπηρεσίας της εκκλησίας μας Μητέρας και Δασκάλας γιατί αυτοί είναι τα παιδιά της και η ελπίδα του μέλλοντος.
Φώτισε με το φως του Αγίου σου Πνεύματος το νου των νέων μας για να ανακαλύψουν ποια είναι η κλίση τους στη ιστορία της σωτηρίας και να μπορέσουν να πάρουν τις κατάλληλες αποφάσεις, σαν βάση για το μέλλον τους. Και με αυτούς Σε δοξάζουμε και Σε ευχαριστούμε ω Αγιότατη Τριάδα, Πατέρα Υιέ και Άγιο Πνεύμα σε Σε η δόξα στους αιώνες των αιώνων. Αμήν
____________________________________________________
19/10/2008
Το κάλεσμα προς τη Σωτηρία
Φιλιππησίους 2/12-18 Ματθαίου 25/1-13
Εισαγωγή
Ο Παύλος γράφει από τη φυλακή προς τους Φιλιππησίους με πολύ στοργή λόγω του μεγάλου δεσμού αγάπης που τον ενώνει μαζί τους. Αυτοί ήταν οι μόνοι που τον υποστήριξαν και τον βοήθησαν κατά την αποστολή του με διάφορες δωρεές.
Μετά την παρότρυνση προς αυτούς να υπάρχει μεταξύ τους το ίδιο φρόνημα που είχε κι ο Ιησούς Χριστός (Φιλιππησίους 2/5-11) τους παρακινεί να εργαστούν για την σωτηρία τους τονίζοντας τους αυτό που απαιτεί η εργασία αυτή, δηλαδή να υπακούουν το Θεό με δέος και φόβο.
Επεξήγηση του κειμένου της επιστολής και η σχέση του με το σημερινό ευαγγελικό δίδαγμα του.
1.Εργαστείτε για τη σωτηρία:
<Εργαστείτε με φόβο Θεού και δέος για τη σωτηρία σας> (Φιλιππησίους 2/12)
Καλεσμένος στην αγιότητα αλλά πληγωμένος από την αμαρτία, ο άνθρωπος έχει ανάγκη τη σωτηρία του Θεού. Η Θεϊκή βοήθεια, τού δίνεται δια του Χριστού δια μέσου του νόμου που τον οδηγεί και της χάρης που τον υποστηρίζει. Εξού και η παρότρυνση του Αποστόλου Παύλου < Εργαστείτε με φόβο Θεού και δέος για τη σωτηρία σας. Γιατί ο ίδιος ο Θεός ενεργεί σε εσάς, ώστε και να θέλετε και να πράττετε ότι είναι σύμφωνο με το λυτρωτικό του σχέδιο>. (Φιλιππησίους 2,12-13)
Εμείς εργαζόμαστε για τη σωτηρία μας όταν υπακούμε στο ηθικό νόμο ο οποίος είναι <έργο της Θείας Σοφίας>. Η οποία διαγράφει στον άνθρωπο τους δρόμους, τους κανόνες συμπεριφοράς που οδηγούν στη υποσχόμενη αγιότητα. Αυτός ο νόμος εμποδίζει τους δρόμους του κακού που απομακρύνουν από το Θεό και την αγάπη Του. Κάποτε είναι αυστηρός στις συνταγές του και ευχάριστος στις υποσχέσεις του. (Κατήχηση της καθολικής εκκλησίας αρ.1950)
Εργαζόμαστε επίσης για τη σωτηρία μας όταν δεχόμαστε τη χάρη των μυστηρίων με φόβο και δέος, δηλαδή στην παρουσία του Θεού η οποία μας ζητά μια κατάλληλη πνευματική ετοιμασία και μια στάση λατρείας και σεβασμού πολύ μεγάλες.
Η χάρη του Αγίου Πνεύματος έχει τη δύναμη να μας δικαιώσει, δηλαδή να μας καθαρίσει από τις αμαρτίες μας και να μας μεταδώσει τη <δικαιοσύνη εk μέρους του Θεού, διαμέσου της πίστεως στον Ιησού Χριστό> (Ρωμ,3/22) και διμέσου του βαπτίσματος και των άλλων σωτήριων μυστηρίων. (Κατήχηση της καθολικής εκκλησίας αρ.1987)
Η Θεία σωτηρία πετυχαίνει μέσα μας τη θέληση μας και την πράξη μας με τέτοιο τρόπο ώστε ο Θεός ο ίδιος να εργάζεται μέσα μας και δια μέσου μας καθετί που είναι δίκαιο, όμορφο και ωραίο όπως λέει ο Απόστολος Παύλος <Κι αυτό γιατί ο ίδιος ο Θεός ενεργεί σ’εσάς, ώστε και να θέλετε και να πράττετε ότι είναι σύμφωνο με το λυτρωτικό του σχέδιο> (Φιλιππησίους 2/13) και σ’ ένα άλλο κείμενο <και δε ζω πια εγώ αλλά ζεί στο πρόσωπο μου ο Χριστός> (Γαλάτας 2/20)
Επιπλέον τo κριτήριο κάθε πράξης και οποιασδήποτε άλλης ενέργειας θα ήταν να έχει μια εσχατολογική έκταση δηλαδή να μην έχει κανένα φταίξιμο, καμιά κηλίδα μια επιτυχία άξια των παιδιών του Θεού. Κάθε άνθρωπος που ενεργεί σύμφωνα με αυτό το κριτήριο είναι ένας λόγος περηφάνιας και δόξας για το Παύλο κατά την ημέρα του Κυρίου και μια επιβεβαίωση της επιτυχίας του αποστολικού έργου που εκτελεί μέχρι το μαρτύριο του αίματος.
2. Η αναζήτηση της σωτηρίας εκπληρώνεται και τελειώνει στο θάνατο (Ματθαίος 25/1-13)
<Οι παρθένες που ήταν έτοιμες μπήκαν μαζί του στη γιορτή του γάμου κι η πόρτα έκλεισε> (Ματθαίος 25/10)
Ο θάνατος είναι η ώρα της τελικής και οριστικής συνάντησης με το Θεό. Η συνάντηση με το Θεό είναι <ο γάμος> της σωτηρίας του ανθρώπου που έζησε και ανέμενε αυτή τη συνάντηση λεπτό προς λεπτό κατά τη διάρκεια της ζωής του. Στη Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας αρ.1949, αυτή η συνάντηση ονομάζεται < Η Ζωή στο Χριστό>
Η άγνωστη στιγμή του ερχομού του γαμπρού, που η έτοιμη και άγρυπνη ψυχή περιμένει, κρατώντας στα χέρια της φωτισμένες λαμπάδες, συμβολίζει το θάνατο ο οποίος απαιτεί αγρυπνία και αναμονή δίνοντας αξία στο κάθε λεπτό της ύπαρξης μας.
Οι συνετές και φρόνιμες παρθένες που παίρνουν μαζί με τα λυχνάρια τους και επιπλέον λάδι, αντιπροσωπεύουν τα άτομα που είναι ελεύθερα και δίνουν σε κάθε λεπτό της ζωής το νόημα και την αξία της. Το λυχνάρι του ανθρώπου είναι ο νους, η θέληση και η καρδιά του. Η συμμετοχή στο γάμο δεν είναι τίποτα άλλο από τη ευλογημένη σωτηρία που λαμβάνει κάθε άνθρωπος ο οποίος προσπερνά το κατώφλι του θανάτου. Με το θάνατο αρχίζει μια νέα ύπαρξη αιώνια και ευλογημένη για αυτούς που έζησαν <τη ελευθερία για το θάνατο> όπως λέει το κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο για την είσοδο των παρθένων με το γαμπρό στη γιορτή του γάμου.(Ματθαίος 25/10)
<Η ύπαρξη για το θάνατο> μετατρέπεται σε «ύπαρξη για το μέλλον» δηλαδή τη γιορτή του γάμου της σωτηρίας στο Χριστό. Είναι μια είσοδος στη διαθήκη με το Θεό μια διαθήκη που υποσχέθηκε για όλη την ανθρωπότητα και έγινε από την απαρχή του κόσμου, ανανεωμένη και σφραγισμένη με το πολύτιμο αίμα του Μονογενούς Του Υιού Ιησού Χριστού, ο οποίος «θυσιάστηκε για τις αμαρτίες μας και αναστήθηκε για τη σωτηρία μας>. (Ρωμαίους 4/25)
Η είσοδος στην αίθουσα του γάμου συμβολίζει την είσοδο μας στη σωτηρία στον Ιησού Χριστό. Είναι μία κατάσταση όπου ζεις την αλήθεια, την ελευθερία, τη δικαιοσύνη και την αγάπη. Είναι η ζωή στη μακαριότητα της εσωτερικής ψυχής που συνεχίζει μια πορεία στο κόσμο για να φθάσει στη αιώνια σωτηρία στο τέλος του κόσμου.
Ας προσευχηθούμε
Ιησού Χριστέ, Εσύ μας έσωσες και μας κάλεσες να εργαστούμε για τη σωτηρία μας.
Εσύ έρχεσαι καθημερινά να μας σώσεις διαμέσου της αποστολής της εκκλησίας Σου, της διδασκαλίας του Ευαγγελίου της χάρης των μυστηρίων και της υπηρεσίας της αγάπης.
Ξύπνησε μας ώστε να παραμείνουμε άγρυπνοι και να περιμένουμε τον ερχομό σου με το νου, τη θέληση και τη καρδιά μας υψώνοντας με το χέρι τις αναμμένες μας λαμπάδες με τις αρετές, θείες και ανθρώπινες.
Βοήθησε μας να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στο κάλεσμα του Αποστόλου Παύλου προς εμάς: <Εργαστείτε για τη σωτηρία σας με υπακοή, με φόβο και δέος>.
Ευλόγησε τους νέους μας και προσέλκυσε τους σε Σένα δια μέσου της υπηρεσίας της εκκλησίας μας Μητέρας και Δασκάλας γιατί αυτοί είναι τα παιδιά της και η ελπίδα του μέλλοντος.
Φώτισε με το φως του Αγίου σου Πνεύματος το νου των νέων μας για να ανακαλύψουν ποια είναι η κλίση τους στη ιστορία της σωτηρίας και να μπορέσουν να πάρουν τις κατάλληλες αποφάσεις, σαν βάση για το μέλλον τους. Και με αυτούς Σε δοξάζουμε και Σε ευχαριστούμε ω Αγιότατη Τριάδα, Πατέρα Υιέ και Άγιο Πνεύμα σε Σε η δόξα στους αιώνες των αιώνων. Αμήν
____________________________________________________
Sunday, October 12, 2008
4η Κυριακή μετά την ανύψωση του Τιμίου Σταυρού
For the English version Click here
4η Κυριακή μετά την ανύψωση του Τιμίου Σταυρού
12/10/2008
« Η ζωή είναι μία επαγρύπνηση και μία υποχρέωση »
Α΄ Θεσσαλονικείς 5/1-11 Ματθαίον 24/45-51
Εισαγωγή
Η ομιλία του Παύλου για το ξαφνικό ερχομό του Χριστού είναι μια επιβεβαίωση ότι η χριστιανική κοινότητα της Θεσσαλονίκης ζούσε με την ελπίδα του άμεσου και δοξασμένου ερχομού του Χριστού. Βρίσκουμε σε αυτή τη πρώτη επιστολή του Παύλου προς Θεσσαλονικείς μια διδασκαλία με ένα ιδιαίτερο τρόπο για τα γεγονότα της συντέλειας του κόσμου. Γι αυτό η ζωή του χριστιανού πρέπει να βασίζεται στην ελπίδα του ερχομού του Χριστού. Ο αληθινός χριστιανός είναι ο άνθρωπος αυτής της αναμονής. Η μέρα του Κυρίου κατά την οποία ο Θεός θα εμφανιστεί ως Δικαστής για τους καλούς και τους κακούς, απαιτεί από τους χριστιανούς να είναι έτοιμοι εκείνη τη
ημέρα της δίκης χωρίς καμιά κηλίδα.
Επεξήγηση του κειμένου της επιστολής και η σχέση του με το σημερινό ευαγγελικό δίδαγμα του.
1. Η μέρα του ερχομού του Κυρίου απαιτεί επαγρύπνηση.
Κατά το πρώτο μέρος της επιστολής αυτής προς Θεσσαλονικείς, ο Παύλος επιβεβαιώνει ότι επίκειται ο ερχομός του Κυρίου. Σχετικά όμως με το χρόνο κανείς δεν ξέρει, γιατί θα έρθει απροειδοποίητα όπως ο κλέφτης τη νύκτα. (Α΄ Θεσσαλονικείς 5/2)
Ο Κύριος θα επιστρέψει μέσα στη δόξα κατά τη συντέλεια του κόσμου για να κρίνει ζωντανούς και νεκρούς όπως διακηρύσσουμε στο Πιστεύω. Επειδή κατά το πρώτο ερχομό του Αυτός ήρθε ως Λυτρωτής και σωτήρας, κατά το δεύτερο ερχομό του θα έρθει ως Δικαστής. Το απόλυτο δικαίωμα να δικάσει τελεσίδικα τις πράξεις και τις καρδιές των ανθρώπων ανήκει σε Aυτόν ως λυτρωτή του κόσμου. Απέκτησε το δικαίωμα αυτό δια του Σταυρού Του. Επίσης ο Πατέρας <έδωσε στον Υιό όλη την εξουσία> (Ιωάννη 5/22).
Κατά τον πρώτο ερχομό Tου με την ενσάρκωση ο Υιός δεν ήρθε για να δικάσει αλλά για να σώσει και να δώσει τη ζωή Του. Κατά το δεύτερο όμως ερχομό Του στη δόξα Aυτός θα έρθει για να μας δικάσει.. Είναι για την άρνηση της χάρης στην παρούσα ζωή που o καθένας μας δικάζεται από μόνος του, λαμβάνει σύμφωνα με τις πράξεις του και μπορεί επίσης να καταδικαστεί αιώνια αρνούμενος το Πνεύμα της Αγάπης.(Κατήχηση της καθολικής εκκλησίας αρ.679)
Αφού ο Χριστός πρόκειται να έρθει, πρέπει να Tον περιμένουμε άγρυπνοι μέσα στο φώς της πίστης και του βαπτίσματος γιατί είμαστε παιδιά του φωτός (Α’ Θεσσαλονικείς 5/5). Ο χριστιανός είναι αυτός που φωτίζεται από την πίστη δηλαδή στην αλήθεια που διακυρήχθηκε από τον Ιησού Χριστό για το Θεό για το άνθρωπο και την ιστορία. Ο χριστιανός είναι αυτός που φωτίζεται με το βάπτισμα γιατί με το βάπτισμα του ενδύθηκε το Χριστό, το <Λόγο> <Το αληθινό φως που καθώς έρχεται στο κόσμο φωτίζει κάθε άνθρωπο> (Ιωάννη 1/9). Έτσι ο χριστιανός γίνεται παιδί του φωτός, και επιπλέον γίνεται ο ίδιος μέσα του φως (Εφεσίους 5/8)
Ο χριστιανός είναι αυτός που είναι φωτισμένος με το πρόσωπο του Θεού, αυτό το φώς που δεν σβήνει ποτέ, το φως που ο άνθρωπος ψάχνει καθημερινά. <Το πρόσωπο σου ψάχνω Κύριε> (Ψαλμός 27/6) Αυτή η παράκληση είναι η πραγματική έννοια της επαγρύπνησης, στην οποία μας προσκαλεί ο Παύλος όταν μιλά για τα όπλα: <Φορώντας την πίστη και την αγάπη για θώρακα και την ελπίδα της σωτηρίας για περικεφαλαία> (Α Θεσσαλονικείς 5/8)
Η επαγρύπνηση είναι η αναμονή του ερχομού του κυρίου και η φανέρωση του στη καθημερινή μας ζωή, για τη σωτηρία μας γιατί αυτός πέθανε για μας (Α Θεσσαλονικείς 5/9-10) Η επαγρύπνηση γίνεται γεγονός κοινό και μας ζητά να ενισχύουμε ο ένας τον άλλο στη επιμονή και την αναμονή (Α Θεσσαλονικείς 5/11)
Το μεγάλο γεγονός που περιμένουμε είναι αυτό που είναι ο ίδιος ο Θεός < που ζωογονεί τους νεκρούς και δημιουργεί με το λόγο του τα όντα από το μηδέν> . Και από τη στιγμή που δια του λόγου του έλαμψε το φως από το σκοτάδι μπορεί επίσης να δώσει το φώς της πίστης σε αυτούς που δεν τον γνωρίζουν. (Κατήχηση της καθολικής εκκλησίας αρ.298).
2. Η αναμονή απαιτεί μια δέσμευση εμπιστοσύνης (Ματθαίος 24/45-51)
<Ποιος άραγε είναι ο έμπιστος και συνετός δούλος > (Ματθαίος 24/45)
Περιμένουμε τον ερχομό του Κυρίου καθημερινά στη ζωή μας και αναμένουμε τον ερχομό του κατά τη συντέλεια του κόσμου. Αυτός έρχεται γιατί εμπιστεύτηκε στο καθένα μας μία αποστολή να δώσουμε τη τροφή Του στη χριστιανική κοινότητα όπου ζούμε . Η τροφή του Χριστού είναι ο λόγος του Ευαγγελίου που τρέφει το νου με το φως και την αλήθεια, με τη χάρη των μυστηρίων που τρέφουν την ψυχή με τη θεία ζωή και τη θεία αγάπη που χύνεται στην ανθρώπινη καρδιά από το Πνεύμα το άγιο. Η θεία αγάπη που τρέφει και αναζωογονεί τη ζωή και την εργασία. Αυτός έρχεται για να ζητήσει το λογαριασμό απο κάθε δούλο για τη υπηρεσία του, για να ανταμείψει με τη σωτηρία ή να τιμωρήσει με την αιώνια καταδίκη.
Από το δούλο ζητείται να είναι πιστός και συνετός για να κάνει το θέλημα του Κυρίου το οποίο του εμπιστεύτηκε, δηλαδή να ενεργεί σύμφωνα με τη αποστολή του δίνοντας τροφή σε αυτούς που έχει υπό τη προστασία του.
Από το δούλο ζητείται να είναι πιστός στο <ναι> που είπε όταν πάρθηκε η πρώτη του απόφαση, δηλαδή να ανταποκριθεί στο κάλεσμα του Κυρίου παρά τις δυσκολίες και τη ρουτίνα της καθημερινότητας. Η πίστη μπορεί να προστατευτεί με το να επιστρέφεις πάντα στην πρώτη απόφαση.
Η σύνεση ή η σοφία είναι ένα δώρο από τα δώρα του Αγίου Πνεύματος. Αυτό το δώρο δόθηκε στον άνθρωπο για να έχει το βλέμμα του Θεού σε κάθε υποχρέωση και ευθύνη. Ο δούλος πρέπει να αντιπροσωπεύει το Κύριο του και πρέπει να ενεργεί ώστε να εκπληρώσει την αποστολή του με το <φόβο του Θεού> ο οποίος είναι η τελειότητα της σοφίας. < Ο σεβασμός στο Κύριο, στεφάνι της Σοφίας> (Σοφία Σειράχ 1/18)
Αν όμως ο κακός εκείνος δούλος πει μέσα του <αργεί να έρθει ο κύριος μου> (Ματθαίος 24/48), δεν είναι καθόλου συνετός και επιπλέον αρχίζει να κτυπά τους συνδούλους του και τρώει και πίνει μαζί με μέθυσους, δεν είναι πιστός. Η τιμωρία του θα είναι να τον χωρίσουν από τους πιστούς και συνετούς δούλους και η τύχη του θα είναι η αιώνια καταδίκη διότι δεν υπήρξε συνεπής στο κάλεσμα του Κυρίου με το οποίο τον τίμησε, δηλαδή να δίνει τροφή στα άτομα που του εμπιστεύτηκε.
Ας προσευχηθούμε
Ιησού Χριστέ, εσύ τίμησες το κάθε ένα από εμάς με μια υποχρέωση και εμπιστεύθηκες στον καθένα μία αποστολή, στο δικό του χώρο, δηλαδή να δώσουμε στα αδέλφια μας, τα παιδιά Σου, τη τροφή του Λόγου Σου, της Χάρης και της Αγάπης Σου.
Προσευχόμαστε σήμερα για τους εκκλησιαστικούς μας ποιμένες και τους υπεύθυνους πολιτικούς μας ώστε να περιβάλλονται με σοφία και πίστη για να σκορπούν στο τραπέζι της ζωής τα πνευματικά και υλικά αγαθά σου τα θεία σου δώρα καθώς και τα πρόσκαιρα.
Δίδαξε μας ότι η ζωή είναι μια επαγρύπνηση και μια αναμονή του ερχομού σου στην καθημερινή μας ζωή όπου ανανεώνεις την υπηρεσία και τη δέσμευση μας σύμφωνα με τις παρούσες και μεταβαλλόμενες ανάγκες.
Φώτισε μας με το φως του Αγίου Πνεύματος Σου ώστε να μπορούμε να διαβάζουμε τα γεγονότα της ζωής μας και το μυαλό μας ναναι έτοιμο στο κάλεσμα Σου και στη φώτιση του Πνεύματος Σου.
Δίδαξε μας ότι η ζωή είναι μια καθημερινή υποχρέωση για υπηρεσία και ότι θα έρθεις στο τέλος του κόσμου και θα μας ζητήσεις λογαριασμό για αυτό.
Δώσε μας τη χάρη να μπορούμε να καταλάβουμε ποια είναι η τύχη μας μαζί Σου, ώστε να μπορέσουμε να λάβουμε τη σωτηρία που υποσχέθηκες στους πιστούς και συνετούς σου δούλους.
Σε σένα η δόξα και η τιμή ω Αγιότατη Τριάδα, Πατέρα Υιέ και Άγιο Πνεύμα στους αιώνες των αιώνων. Αμήν
For the English version Click here
____________________________________________________
4η Κυριακή μετά την ανύψωση του Τιμίου Σταυρού
12/10/2008
« Η ζωή είναι μία επαγρύπνηση και μία υποχρέωση »
Α΄ Θεσσαλονικείς 5/1-11 Ματθαίον 24/45-51
Εισαγωγή
Η ομιλία του Παύλου για το ξαφνικό ερχομό του Χριστού είναι μια επιβεβαίωση ότι η χριστιανική κοινότητα της Θεσσαλονίκης ζούσε με την ελπίδα του άμεσου και δοξασμένου ερχομού του Χριστού. Βρίσκουμε σε αυτή τη πρώτη επιστολή του Παύλου προς Θεσσαλονικείς μια διδασκαλία με ένα ιδιαίτερο τρόπο για τα γεγονότα της συντέλειας του κόσμου. Γι αυτό η ζωή του χριστιανού πρέπει να βασίζεται στην ελπίδα του ερχομού του Χριστού. Ο αληθινός χριστιανός είναι ο άνθρωπος αυτής της αναμονής. Η μέρα του Κυρίου κατά την οποία ο Θεός θα εμφανιστεί ως Δικαστής για τους καλούς και τους κακούς, απαιτεί από τους χριστιανούς να είναι έτοιμοι εκείνη τη
ημέρα της δίκης χωρίς καμιά κηλίδα.
Επεξήγηση του κειμένου της επιστολής και η σχέση του με το σημερινό ευαγγελικό δίδαγμα του.
1. Η μέρα του ερχομού του Κυρίου απαιτεί επαγρύπνηση.
Κατά το πρώτο μέρος της επιστολής αυτής προς Θεσσαλονικείς, ο Παύλος επιβεβαιώνει ότι επίκειται ο ερχομός του Κυρίου. Σχετικά όμως με το χρόνο κανείς δεν ξέρει, γιατί θα έρθει απροειδοποίητα όπως ο κλέφτης τη νύκτα. (Α΄ Θεσσαλονικείς 5/2)
Ο Κύριος θα επιστρέψει μέσα στη δόξα κατά τη συντέλεια του κόσμου για να κρίνει ζωντανούς και νεκρούς όπως διακηρύσσουμε στο Πιστεύω. Επειδή κατά το πρώτο ερχομό του Αυτός ήρθε ως Λυτρωτής και σωτήρας, κατά το δεύτερο ερχομό του θα έρθει ως Δικαστής. Το απόλυτο δικαίωμα να δικάσει τελεσίδικα τις πράξεις και τις καρδιές των ανθρώπων ανήκει σε Aυτόν ως λυτρωτή του κόσμου. Απέκτησε το δικαίωμα αυτό δια του Σταυρού Του. Επίσης ο Πατέρας <έδωσε στον Υιό όλη την εξουσία> (Ιωάννη 5/22).
Κατά τον πρώτο ερχομό Tου με την ενσάρκωση ο Υιός δεν ήρθε για να δικάσει αλλά για να σώσει και να δώσει τη ζωή Του. Κατά το δεύτερο όμως ερχομό Του στη δόξα Aυτός θα έρθει για να μας δικάσει.. Είναι για την άρνηση της χάρης στην παρούσα ζωή που o καθένας μας δικάζεται από μόνος του, λαμβάνει σύμφωνα με τις πράξεις του και μπορεί επίσης να καταδικαστεί αιώνια αρνούμενος το Πνεύμα της Αγάπης.(Κατήχηση της καθολικής εκκλησίας αρ.679)
Αφού ο Χριστός πρόκειται να έρθει, πρέπει να Tον περιμένουμε άγρυπνοι μέσα στο φώς της πίστης και του βαπτίσματος γιατί είμαστε παιδιά του φωτός (Α’ Θεσσαλονικείς 5/5). Ο χριστιανός είναι αυτός που φωτίζεται από την πίστη δηλαδή στην αλήθεια που διακυρήχθηκε από τον Ιησού Χριστό για το Θεό για το άνθρωπο και την ιστορία. Ο χριστιανός είναι αυτός που φωτίζεται με το βάπτισμα γιατί με το βάπτισμα του ενδύθηκε το Χριστό, το <Λόγο> <Το αληθινό φως που καθώς έρχεται στο κόσμο φωτίζει κάθε άνθρωπο> (Ιωάννη 1/9). Έτσι ο χριστιανός γίνεται παιδί του φωτός, και επιπλέον γίνεται ο ίδιος μέσα του φως (Εφεσίους 5/8)
Ο χριστιανός είναι αυτός που είναι φωτισμένος με το πρόσωπο του Θεού, αυτό το φώς που δεν σβήνει ποτέ, το φως που ο άνθρωπος ψάχνει καθημερινά. <Το πρόσωπο σου ψάχνω Κύριε> (Ψαλμός 27/6) Αυτή η παράκληση είναι η πραγματική έννοια της επαγρύπνησης, στην οποία μας προσκαλεί ο Παύλος όταν μιλά για τα όπλα: <Φορώντας την πίστη και την αγάπη για θώρακα και την ελπίδα της σωτηρίας για περικεφαλαία> (Α Θεσσαλονικείς 5/8)
Η επαγρύπνηση είναι η αναμονή του ερχομού του κυρίου και η φανέρωση του στη καθημερινή μας ζωή, για τη σωτηρία μας γιατί αυτός πέθανε για μας (Α Θεσσαλονικείς 5/9-10) Η επαγρύπνηση γίνεται γεγονός κοινό και μας ζητά να ενισχύουμε ο ένας τον άλλο στη επιμονή και την αναμονή (Α Θεσσαλονικείς 5/11)
Το μεγάλο γεγονός που περιμένουμε είναι αυτό που είναι ο ίδιος ο Θεός < που ζωογονεί τους νεκρούς και δημιουργεί με το λόγο του τα όντα από το μηδέν> . Και από τη στιγμή που δια του λόγου του έλαμψε το φως από το σκοτάδι μπορεί επίσης να δώσει το φώς της πίστης σε αυτούς που δεν τον γνωρίζουν. (Κατήχηση της καθολικής εκκλησίας αρ.298).
2. Η αναμονή απαιτεί μια δέσμευση εμπιστοσύνης (Ματθαίος 24/45-51)
<Ποιος άραγε είναι ο έμπιστος και συνετός δούλος > (Ματθαίος 24/45)
Περιμένουμε τον ερχομό του Κυρίου καθημερινά στη ζωή μας και αναμένουμε τον ερχομό του κατά τη συντέλεια του κόσμου. Αυτός έρχεται γιατί εμπιστεύτηκε στο καθένα μας μία αποστολή να δώσουμε τη τροφή Του στη χριστιανική κοινότητα όπου ζούμε . Η τροφή του Χριστού είναι ο λόγος του Ευαγγελίου που τρέφει το νου με το φως και την αλήθεια, με τη χάρη των μυστηρίων που τρέφουν την ψυχή με τη θεία ζωή και τη θεία αγάπη που χύνεται στην ανθρώπινη καρδιά από το Πνεύμα το άγιο. Η θεία αγάπη που τρέφει και αναζωογονεί τη ζωή και την εργασία. Αυτός έρχεται για να ζητήσει το λογαριασμό απο κάθε δούλο για τη υπηρεσία του, για να ανταμείψει με τη σωτηρία ή να τιμωρήσει με την αιώνια καταδίκη.
Από το δούλο ζητείται να είναι πιστός και συνετός για να κάνει το θέλημα του Κυρίου το οποίο του εμπιστεύτηκε, δηλαδή να ενεργεί σύμφωνα με τη αποστολή του δίνοντας τροφή σε αυτούς που έχει υπό τη προστασία του.
Από το δούλο ζητείται να είναι πιστός στο <ναι> που είπε όταν πάρθηκε η πρώτη του απόφαση, δηλαδή να ανταποκριθεί στο κάλεσμα του Κυρίου παρά τις δυσκολίες και τη ρουτίνα της καθημερινότητας. Η πίστη μπορεί να προστατευτεί με το να επιστρέφεις πάντα στην πρώτη απόφαση.
Η σύνεση ή η σοφία είναι ένα δώρο από τα δώρα του Αγίου Πνεύματος. Αυτό το δώρο δόθηκε στον άνθρωπο για να έχει το βλέμμα του Θεού σε κάθε υποχρέωση και ευθύνη. Ο δούλος πρέπει να αντιπροσωπεύει το Κύριο του και πρέπει να ενεργεί ώστε να εκπληρώσει την αποστολή του με το <φόβο του Θεού> ο οποίος είναι η τελειότητα της σοφίας. < Ο σεβασμός στο Κύριο, στεφάνι της Σοφίας> (Σοφία Σειράχ 1/18)
Αν όμως ο κακός εκείνος δούλος πει μέσα του <αργεί να έρθει ο κύριος μου> (Ματθαίος 24/48), δεν είναι καθόλου συνετός και επιπλέον αρχίζει να κτυπά τους συνδούλους του και τρώει και πίνει μαζί με μέθυσους, δεν είναι πιστός. Η τιμωρία του θα είναι να τον χωρίσουν από τους πιστούς και συνετούς δούλους και η τύχη του θα είναι η αιώνια καταδίκη διότι δεν υπήρξε συνεπής στο κάλεσμα του Κυρίου με το οποίο τον τίμησε, δηλαδή να δίνει τροφή στα άτομα που του εμπιστεύτηκε.
Ας προσευχηθούμε
Ιησού Χριστέ, εσύ τίμησες το κάθε ένα από εμάς με μια υποχρέωση και εμπιστεύθηκες στον καθένα μία αποστολή, στο δικό του χώρο, δηλαδή να δώσουμε στα αδέλφια μας, τα παιδιά Σου, τη τροφή του Λόγου Σου, της Χάρης και της Αγάπης Σου.
Προσευχόμαστε σήμερα για τους εκκλησιαστικούς μας ποιμένες και τους υπεύθυνους πολιτικούς μας ώστε να περιβάλλονται με σοφία και πίστη για να σκορπούν στο τραπέζι της ζωής τα πνευματικά και υλικά αγαθά σου τα θεία σου δώρα καθώς και τα πρόσκαιρα.
Δίδαξε μας ότι η ζωή είναι μια επαγρύπνηση και μια αναμονή του ερχομού σου στην καθημερινή μας ζωή όπου ανανεώνεις την υπηρεσία και τη δέσμευση μας σύμφωνα με τις παρούσες και μεταβαλλόμενες ανάγκες.
Φώτισε μας με το φως του Αγίου Πνεύματος Σου ώστε να μπορούμε να διαβάζουμε τα γεγονότα της ζωής μας και το μυαλό μας ναναι έτοιμο στο κάλεσμα Σου και στη φώτιση του Πνεύματος Σου.
Δίδαξε μας ότι η ζωή είναι μια καθημερινή υποχρέωση για υπηρεσία και ότι θα έρθεις στο τέλος του κόσμου και θα μας ζητήσεις λογαριασμό για αυτό.
Δώσε μας τη χάρη να μπορούμε να καταλάβουμε ποια είναι η τύχη μας μαζί Σου, ώστε να μπορέσουμε να λάβουμε τη σωτηρία που υποσχέθηκες στους πιστούς και συνετούς σου δούλους.
Σε σένα η δόξα και η τιμή ω Αγιότατη Τριάδα, Πατέρα Υιέ και Άγιο Πνεύμα στους αιώνες των αιώνων. Αμήν
For the English version Click here
____________________________________________________
Sunday, October 5, 2008
3η Κυριακή μετά την ανύψωση του Τιμίου Σταυρού
3η Κυριακή μετά την ανύψωση του Τιμίου Σταυρού
5/10/2008
Ο χριστιανός είναι ο πολίτης σ’ ένα νέο κόσμο
Φιλιππησίους 3/17-4/1 Ματθαίος 24/23-31
Εισαγωγή
H Φιλίππη ήταν η πρώτη πόλη της Ευρώπης, κοντά στην Μακεδονία που ευαγγελίστηκε από τον Απόστολο Παύλο. ΄Εφθασε εκεί κατά το δεύτερο αποστολικό του ταξίδι (50-53) και πιθανό να σταμάτησε εκεί ακόμα κατά την τελευταία του αποστολή. Στην Φιλίππη ο Παύλος ίδρυσε μια μικρή χριστιανική κοινότητα κυρίως ειδολολατρικής προέλευσης. Ο Απόστολος Παύλος ήταν πολύ αφοσιωμένος σε αυτή την κοινότητα και την εκτιμούσε. Η επιστολή του προς Φιλιππησίους είναι μία από αυτές που έγραψε στην φυλακή στη Ρώμη.
Στην επιστολή που διαβάζουμε σήμερα ο Παύλος προσκαλεί τους πιστούς καθώς και εμάς να τον μιμηθούμε στην απάντηση μας στο κάλεσμα του Χριστού για να έχουμε την σωτηρία, για να καταλάβουμε την ταυτότητα μας, ότι είμαστε πολίτες του νέου κόσμου που ο Θεός ετοιμάζει είτε σε αυτή την γη είτε στην δόξα του κόσμου που θα έρθει.
Επεξήγηση του κειμένου της επιστολής και η σχέση του με το σημερινό ευαγγελικό δίδαγμα του.
1. Οι χριστιανοί πολίτες ενός νέου κόσμου
Ο ηΞη Ιησούς Χριστός γιος του Θεού που ενσαρκώθηκε θεμελίωσε ένα νέο κόσμο που αντανακλά τη φωτισμένη εικόνα του Θεού Δημιουργού. Στο Ευαγγέλιο αυτός ο νέος κόσμος ονομάζεται «Βασιλεία του Χριστού» ή «βασιλεία του Θεού» που σκιαγραφεί την κάθετη κοινωνία με την ένωση με το Θεό και την οριζόντια κοινωνία βασισμένη στην ενότητα του ανθρώπινου γένους.
Η βασιλεία του Θεού αρχίζει με την εκκλησία και τελειώνει μέσα στην Δόξα του ουρανού στο τέλος του κόσμου.
Η εκκλησία είναι το βασίλειο του Χριστού παρόντος στο μυστήριο. Αυτή η βασιλεία
φανερώνεται ξεκάθαρα στους ανθρώπους με τα λόγια, τις πράξεις και την παρουσία του Χριστού. Να υποδέχεσαι το λόγο του Θεού σημαίνει να υποδέχεσαι την ίδια τη βασιλεία του Θεού. Ο σπόρος και η αρχή της βασιλείας είναι το«μικρό ποίμνιο» (Λκ 12,32) αυτών που ο Ιησούς ήρθε να καλέσει γύρω του και των οποίων ο ίδιος είναι ο ποιμένας. (Μτ.10,16 26,31 Ιω10,1-21) Αυτοί αποτελούν την αληθινή οικογένεια του Ιησού (Μτ 12,49) Σε αυτούς που μάζεψε γύρω του, δίδαξε ένα νέο τρόπο συμπεριφοράς που δείχνει πως είναι πραγματικά πολίτες σε ένα νέο κόσμο.(Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας αρ. 764)
O ίδιος ο Ιησούς κατέκτησε το Παύλο στο βασίλειο του όπως ο ίδιος ο απόστολος λέει: (Φιλιπ. 3/12-13) Αυτό που έμεινε πίσω του είναι η παλιά του ταυτότητα (Φιλιπ.3/5-6) όμως « αυτά που ήταν άλλοτε για μένα πλεονεκτήματα, με την πίστη στο Χριστό τα είδα σαν μειονεκτήματα» (Φιλιπ.3/7-8)
Σε αυτό το νέο εγχείρημα ο Παύλος προσκαλεί τους πιστούς να τον μιμηθούν (Φιλιπ. 3/17) διότι το να γνωρίσεις τον Ιησού σού αλλάζει την όραση, σού αλλάζει κάθε ανθρώπινη συμπεριφορά προβλέπει μια νέα ταυτότητα.
Ο Παύλος επιπλήττει όλους αυτούς που ζουν σαν εχθροί του Σταυρού του Χριστού. Το τέλος τους θα είναι η καταστροφή, Θεός τους είναι η κοιλιά τους και καυχώνται γι αυτά για τα οποία θα έπρεπε να ντρέπονται. Οι σκέψεις τους είναι προσκολλημένες στα επίγεια. (Φιλιπ. 3/18-19).
Αυτοί δεν έχουν εισέλθει στην βασιλεία του Θεού και δεν ζουν την κοινωνία ενωμένοι με την Αγία Τριάδα και με την ένωση τους με τους άλλους ανθρώπους με αυτό που απαιτεί ανθρώπινες αξίες κοινωνικές και πνευματικες.
Ο Απόστολος Παύλος υπενθυμίζει στους Φιλιππησίους καθώς και σε μας ότι είμαστε πολίτες της γης με τη γέννηση μας και πολίτες του ουρανού μέσα στην Χάρη του.
Αυτό μας ζητά να κτίσουμε τη δική μας επίγεια πόλη πάνω σε ουράνιες αξίες : Την Αλήθεια, την Ελευθερία τη Δικαιοσύνη και την Αγάπη.
2. Ο Χριστός είναι ο σκοπός της ύπαρξης μας.
Ο Ιησούς συνεχίζει να απαντά στην ερώτηση των μαθητών του για τρεις φορές για τη καταστροφή του ναού της Ιερουσαλήμ και το δεύτερο ερχομό του στο τέλος του κόσμου (Μτ 24/3) Ιδού που τους επαναλαμβάνει ξανά να απομακρυνθούν από τις αποπλανήσεις και τους ψευδοπροφήτες από την διάσπαση της διάταξης της δημιούργιας που θα προηγηθεί του δεύτερου ερχομού Του κατ’ εικόνα του υιού του ανθρώπου.
Αυτό που ενδιαφέρει τον Κύριο Ιησού Χριστό δεν είναι να μας συγκλονίσει αλλά να μας καλέσει να ξυπνήσουμε . Γιατί θα εμφανιστούν ψευδομεσσίες και ψευδοπροφήτες , που θα κάνουν μεγάλα και φοβερά θαύματα για να παραπλανήσουν αν είναι δυνατόν ακόμα και όσους διάλεξε ο Θεός (Μτ 24/24). Γι’ αυτό, το σημαντικό είναι να επιστρέψουμε στην διδασκαλία της Εκκλησίας και στη δική Του και των ποιμένων Του οι οποίοι είναι προστάτες της κατάθεσης της Αλήθειας.
Η αποστολή της Διδασκαλίας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη Διαθήκη του Θεού μέσω του Χριστού που συνήψε με το λαό του. Πρέπει να τη διαφυλάξει από τις παρεκκλίσεις και τις υποχωρήσεις και να εγγυηθεί την ουσιαστική δυνατότητα της αυθεντικής πίστης χωρίς λάθη. Το ποιμαντικό έργο της Διδασκαλίας είναι λοιπόν προσταγμένο να επαγρυπνεί ώστε ο λαός του Θεού να παραμείνει στη Αλήθεια που ελευθερώνει.(Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας αρ.890)
Αυτό που έχει σημασία για τον Ιησού είναι να μη περιμένουμε το δεύτερο ερχομό Του στη δόξα αλλά να περιμένουμε το καθημερινό ερχομό του στην ζωή μας. Δια μέσου του Λόγου του Ευαγγελίου, διαμέσου της Χάρης των Μυστηρίων, διαμέσου των διάφορων εμφανίσεων μέσα στην κοινωνία μας μέσα στην ιστορία και διαμέσου της φώτισης του Αγίου Πνεύματος και στη γνώση του διαβάσματος των σημείων των καιρών.
Ο Χριστός είναι ο σκοπός της ύπαρξης μας «ο αληθινός θησαυρός» (Μτ13/44). Πρέπει να κάνουμε το Χριστό τον αληθινό θησαυρό μας για τον οποίο πρέπει να θυσιάσουμε κάθε τι για να τον αποκτήσουμε και να βάλουμε τη καρδιά μας εκεί όπου βρίσκεται αυτός. (Μτ 6/21)
Ας προσευχηθούμε
Χριστέ Ιησού εσύ με το βάπτισμα, μας έκανες πολίτες ενός νέου κόσμου, της βασιλείας του Θεού, για να ζούμε το μυστήριο της κοινωνίας με την Αγιότατη Τριάδα και την ομορφιά της ενότητας με όλους τους ανθρώπους . ΄Ετσι εμείς θα είμαστε η οικογένεια σου το μικρό σου ποίμνιο που μεγαλώνει σιγά σιγά για να αγκαλιάσει όλους τους ανθρώπους. Διατήρησε μας στην αλήθεια ανάμεσα σε τόσο ψέμα. Εδραίωσε σε μας την συνείδηση για να μπορούμε να ξεχωρίζουμε ανάμεσα στη διδασκαλία του κόσμου και την διδασκαλία της εκκλησίας διαμέσου της δύναμης της διδασκαλίας της.
Ας είναι για μας ο Απόστολος Παύλος ένας καλός οδηγός για να ξέρουμε να διακρίνουμε το κάλεσμα Σου προς εμας και να το κάνουμε στην πράξη με κουράγιο και επιμονή.
Φύλαξε τους παντρεμένους στην μετάδοση της ανθρώπινης ζωής, για να την προστατέψουν απο όποιαδήποτε αδικία και μέσα στην αγωγή .Έτσι η οικογένεια θα είναι ένα σχολείο που εκπαιδεύει στις αξίες και μια οικιακή εκκλησία όπου ζείς την πίστη και τη προσευχή. Σε σένα ο έπαινος και η δόξα Αγιότατη Τριάδα, Πατέρα, Υιέ και Αγιο Πνεύμα σε όλους τους αιώνες των αιώνων. Αμήν
___________________________________________________
5/10/2008
Ο χριστιανός είναι ο πολίτης σ’ ένα νέο κόσμο
Φιλιππησίους 3/17-4/1 Ματθαίος 24/23-31
Εισαγωγή
H Φιλίππη ήταν η πρώτη πόλη της Ευρώπης, κοντά στην Μακεδονία που ευαγγελίστηκε από τον Απόστολο Παύλο. ΄Εφθασε εκεί κατά το δεύτερο αποστολικό του ταξίδι (50-53) και πιθανό να σταμάτησε εκεί ακόμα κατά την τελευταία του αποστολή. Στην Φιλίππη ο Παύλος ίδρυσε μια μικρή χριστιανική κοινότητα κυρίως ειδολολατρικής προέλευσης. Ο Απόστολος Παύλος ήταν πολύ αφοσιωμένος σε αυτή την κοινότητα και την εκτιμούσε. Η επιστολή του προς Φιλιππησίους είναι μία από αυτές που έγραψε στην φυλακή στη Ρώμη.
Στην επιστολή που διαβάζουμε σήμερα ο Παύλος προσκαλεί τους πιστούς καθώς και εμάς να τον μιμηθούμε στην απάντηση μας στο κάλεσμα του Χριστού για να έχουμε την σωτηρία, για να καταλάβουμε την ταυτότητα μας, ότι είμαστε πολίτες του νέου κόσμου που ο Θεός ετοιμάζει είτε σε αυτή την γη είτε στην δόξα του κόσμου που θα έρθει.
Επεξήγηση του κειμένου της επιστολής και η σχέση του με το σημερινό ευαγγελικό δίδαγμα του.
1. Οι χριστιανοί πολίτες ενός νέου κόσμου
Ο ηΞη Ιησούς Χριστός γιος του Θεού που ενσαρκώθηκε θεμελίωσε ένα νέο κόσμο που αντανακλά τη φωτισμένη εικόνα του Θεού Δημιουργού. Στο Ευαγγέλιο αυτός ο νέος κόσμος ονομάζεται «Βασιλεία του Χριστού» ή «βασιλεία του Θεού» που σκιαγραφεί την κάθετη κοινωνία με την ένωση με το Θεό και την οριζόντια κοινωνία βασισμένη στην ενότητα του ανθρώπινου γένους.
Η βασιλεία του Θεού αρχίζει με την εκκλησία και τελειώνει μέσα στην Δόξα του ουρανού στο τέλος του κόσμου.
Η εκκλησία είναι το βασίλειο του Χριστού παρόντος στο μυστήριο. Αυτή η βασιλεία
φανερώνεται ξεκάθαρα στους ανθρώπους με τα λόγια, τις πράξεις και την παρουσία του Χριστού. Να υποδέχεσαι το λόγο του Θεού σημαίνει να υποδέχεσαι την ίδια τη βασιλεία του Θεού. Ο σπόρος και η αρχή της βασιλείας είναι το«μικρό ποίμνιο» (Λκ 12,32) αυτών που ο Ιησούς ήρθε να καλέσει γύρω του και των οποίων ο ίδιος είναι ο ποιμένας. (Μτ.10,16 26,31 Ιω10,1-21) Αυτοί αποτελούν την αληθινή οικογένεια του Ιησού (Μτ 12,49) Σε αυτούς που μάζεψε γύρω του, δίδαξε ένα νέο τρόπο συμπεριφοράς που δείχνει πως είναι πραγματικά πολίτες σε ένα νέο κόσμο.(Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας αρ. 764)
O ίδιος ο Ιησούς κατέκτησε το Παύλο στο βασίλειο του όπως ο ίδιος ο απόστολος λέει: (Φιλιπ. 3/12-13) Αυτό που έμεινε πίσω του είναι η παλιά του ταυτότητα (Φιλιπ.3/5-6) όμως « αυτά που ήταν άλλοτε για μένα πλεονεκτήματα, με την πίστη στο Χριστό τα είδα σαν μειονεκτήματα» (Φιλιπ.3/7-8)
Σε αυτό το νέο εγχείρημα ο Παύλος προσκαλεί τους πιστούς να τον μιμηθούν (Φιλιπ. 3/17) διότι το να γνωρίσεις τον Ιησού σού αλλάζει την όραση, σού αλλάζει κάθε ανθρώπινη συμπεριφορά προβλέπει μια νέα ταυτότητα.
Ο Παύλος επιπλήττει όλους αυτούς που ζουν σαν εχθροί του Σταυρού του Χριστού. Το τέλος τους θα είναι η καταστροφή, Θεός τους είναι η κοιλιά τους και καυχώνται γι αυτά για τα οποία θα έπρεπε να ντρέπονται. Οι σκέψεις τους είναι προσκολλημένες στα επίγεια. (Φιλιπ. 3/18-19).
Αυτοί δεν έχουν εισέλθει στην βασιλεία του Θεού και δεν ζουν την κοινωνία ενωμένοι με την Αγία Τριάδα και με την ένωση τους με τους άλλους ανθρώπους με αυτό που απαιτεί ανθρώπινες αξίες κοινωνικές και πνευματικες.
Ο Απόστολος Παύλος υπενθυμίζει στους Φιλιππησίους καθώς και σε μας ότι είμαστε πολίτες της γης με τη γέννηση μας και πολίτες του ουρανού μέσα στην Χάρη του.
Αυτό μας ζητά να κτίσουμε τη δική μας επίγεια πόλη πάνω σε ουράνιες αξίες : Την Αλήθεια, την Ελευθερία τη Δικαιοσύνη και την Αγάπη.
2. Ο Χριστός είναι ο σκοπός της ύπαρξης μας.
Ο Ιησούς συνεχίζει να απαντά στην ερώτηση των μαθητών του για τρεις φορές για τη καταστροφή του ναού της Ιερουσαλήμ και το δεύτερο ερχομό του στο τέλος του κόσμου (Μτ 24/3) Ιδού που τους επαναλαμβάνει ξανά να απομακρυνθούν από τις αποπλανήσεις και τους ψευδοπροφήτες από την διάσπαση της διάταξης της δημιούργιας που θα προηγηθεί του δεύτερου ερχομού Του κατ’ εικόνα του υιού του ανθρώπου.
Αυτό που ενδιαφέρει τον Κύριο Ιησού Χριστό δεν είναι να μας συγκλονίσει αλλά να μας καλέσει να ξυπνήσουμε . Γιατί θα εμφανιστούν ψευδομεσσίες και ψευδοπροφήτες , που θα κάνουν μεγάλα και φοβερά θαύματα για να παραπλανήσουν αν είναι δυνατόν ακόμα και όσους διάλεξε ο Θεός (Μτ 24/24). Γι’ αυτό, το σημαντικό είναι να επιστρέψουμε στην διδασκαλία της Εκκλησίας και στη δική Του και των ποιμένων Του οι οποίοι είναι προστάτες της κατάθεσης της Αλήθειας.
Η αποστολή της Διδασκαλίας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη Διαθήκη του Θεού μέσω του Χριστού που συνήψε με το λαό του. Πρέπει να τη διαφυλάξει από τις παρεκκλίσεις και τις υποχωρήσεις και να εγγυηθεί την ουσιαστική δυνατότητα της αυθεντικής πίστης χωρίς λάθη. Το ποιμαντικό έργο της Διδασκαλίας είναι λοιπόν προσταγμένο να επαγρυπνεί ώστε ο λαός του Θεού να παραμείνει στη Αλήθεια που ελευθερώνει.(Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας αρ.890)
Αυτό που έχει σημασία για τον Ιησού είναι να μη περιμένουμε το δεύτερο ερχομό Του στη δόξα αλλά να περιμένουμε το καθημερινό ερχομό του στην ζωή μας. Δια μέσου του Λόγου του Ευαγγελίου, διαμέσου της Χάρης των Μυστηρίων, διαμέσου των διάφορων εμφανίσεων μέσα στην κοινωνία μας μέσα στην ιστορία και διαμέσου της φώτισης του Αγίου Πνεύματος και στη γνώση του διαβάσματος των σημείων των καιρών.
Ο Χριστός είναι ο σκοπός της ύπαρξης μας «ο αληθινός θησαυρός» (Μτ13/44). Πρέπει να κάνουμε το Χριστό τον αληθινό θησαυρό μας για τον οποίο πρέπει να θυσιάσουμε κάθε τι για να τον αποκτήσουμε και να βάλουμε τη καρδιά μας εκεί όπου βρίσκεται αυτός. (Μτ 6/21)
Ας προσευχηθούμε
Χριστέ Ιησού εσύ με το βάπτισμα, μας έκανες πολίτες ενός νέου κόσμου, της βασιλείας του Θεού, για να ζούμε το μυστήριο της κοινωνίας με την Αγιότατη Τριάδα και την ομορφιά της ενότητας με όλους τους ανθρώπους . ΄Ετσι εμείς θα είμαστε η οικογένεια σου το μικρό σου ποίμνιο που μεγαλώνει σιγά σιγά για να αγκαλιάσει όλους τους ανθρώπους. Διατήρησε μας στην αλήθεια ανάμεσα σε τόσο ψέμα. Εδραίωσε σε μας την συνείδηση για να μπορούμε να ξεχωρίζουμε ανάμεσα στη διδασκαλία του κόσμου και την διδασκαλία της εκκλησίας διαμέσου της δύναμης της διδασκαλίας της.
Ας είναι για μας ο Απόστολος Παύλος ένας καλός οδηγός για να ξέρουμε να διακρίνουμε το κάλεσμα Σου προς εμας και να το κάνουμε στην πράξη με κουράγιο και επιμονή.
Φύλαξε τους παντρεμένους στην μετάδοση της ανθρώπινης ζωής, για να την προστατέψουν απο όποιαδήποτε αδικία και μέσα στην αγωγή .Έτσι η οικογένεια θα είναι ένα σχολείο που εκπαιδεύει στις αξίες και μια οικιακή εκκλησία όπου ζείς την πίστη και τη προσευχή. Σε σένα ο έπαινος και η δόξα Αγιότατη Τριάδα, Πατέρα, Υιέ και Αγιο Πνεύμα σε όλους τους αιώνες των αιώνων. Αμήν
___________________________________________________
Saturday, September 27, 2008
2η Κυριακή μετά την ανύψωση του Τιμίου Σταυρού
2η Κυριακή μετά την ανύψωση του Τιμίου Σταυρού
28/9/2008
Ο Χριστός είναι η ελπίδα μας σε αυτό το επίγειο ταξίδι
Α Κορινθίους 15/19-34 Ματθαίος 24 1-14
Εισαγωγή
Αυτή η τελευταία λειτουργική περίοδος μετά την ανύψωση του τιμίου σταυρού, ονομάζεται επίσης αισχατολογική, δηλαδή η μελλοντική κατάσταση πού συμβαίνει μετά τον θάνατο. Για αυτό, ο Απόστολος Παύλος μιλά για την ανάσταση των νεκρών, και την ελπίδα στο Χριστό, διότι διά αυτού και σε αυτόν η σωτηρία κάθε ανθρώπου.
Όπως ο Χριστός αναστήθηκε από τον θάνατο, έτσι και οι νεκροί είναι καλεσμένοι να αναστηθούν μαζί του. Ο πρωτότοκος, δηλαδή ο πρώτος που εγγυάται και υπόσχεται την ανάσταση. Είναι για αυτό που ο Απόστολος Παύλος μας καλεί να ζήσουμε μια ηθική και υγειή ζωή σε σχέση και κοινωνία με το Θεό δια μέσου του Ιησού Χριστού.
Α. Επεξήγηση του κειμένου της επιστολής και η σχέση του με την ευαγγελική διδασκαλία του σήμερα.
1. Η βάση της ανάστασης των νεκρών είναι ο Ιησούς Χριστός που πέθανε για να σώσει την ανθρωπότητα, αναστήθηκε για να δικαιώσει και να αναστήσει όλους τους νεκρούς για μια νέα ζωή που τον ενώνει με την αιώνια ζωή του Θεού.
Ο Παύλος δεν μιλά μόνο για το υλικό μέρος, δηλαδή το σωματικό θάνατο και την ανάσταση, αλλά για τον πνευματικό θάνατο, δηλαδή την καταδίκη της ψυχής στoν αιώνιο θάνατο.
Απέναντι απ’αυτό το θάνατο της ψυχής, υπάρχει ένας πνευματικός τρόπος για να πεθάνει κάποιος στο τέλος του κόσμου, για να αξίζει την αιώνια σωτηρία με την ανάσταση των καρδιών για μια νέα ζωή στην δικαιοσύνη. « Όπως πεθαίνουν όλοι εξαιτίας του Αδάμ έτσι όλοι θα ξαναπάρουν ζωή με τον Χριστό» (Α Κορινθίους 15/22).
Η αμαρτία είναι θάνατος γιατί χωρίζει τον άνθρωπο από τον Θεό. Είναι ένας πνευματικός και αιώνιος θάνατος έχοντας ως ένδειξη το σωματικό θάνατο. Στην επιστολή του προς τους Ρωμαίους ο Παύλος εξηγεί αυτή την αλήθεια: «Μέσω ενός ανθρώπου μπήκε στον κόσμο η αμαρτία και μέσω της αμαρτίας ο θάνατος. Έτσι εξαπλώθηκε ο θάνατος σε όλους τους ανθρώπους, γιατί όλοι αμάρτησαν » (Ρωμαίους 5/12).
Στο βιβλίο της Σοφίας Σολομώντος διαβάζουμε: «Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο για την άφθαρτη ζωή τον έφτιαξε σύμφωνα με τη δική του εικόνα, την εικόνα του αιώνιου Θεού. ‘Ομως από το φθόνο του διαβόλου μπήκε ο θάνατος στον κόσμο, κι όσοι στο διάβολο ανήκουν θα υποστούν το θάνατο» (Σοφία 2/23-24)
Παράλληλα ο Παύλος προσθέτει « Η χάρη όμως του Θεού που έφερε ο Χριστός δε συγκρίνεται με την παράβαση του Αδάμ. Γιατί εάν η παράβαση ενός ανθρώπου είχε σαν συνέπεια το θάνατο όλων, πολύ περισσότερο η χάρη που μας δώρισε η πλούσια δωρεά της χάρης που έφερε στον κόσμο ο ένας άνθρωπος ο Ιησούς Χριστός, πλημμύρισε όλη η ανθρωπότητα” (Ρωμαίους 5/15). Η βάση της πίστης μας στο Ιησού Χριστό είναι η ελπίδα της πνευματικής ανάστασης στην πρόσκαιρη και γήινη ζωή μας και στη ζωή που θα έρθει. Αυτό περιγράφει ο Παύλος γράφοντας « Αν η χριστιανική ελπίδα μας περιορίζεται μόνο σ’ αυτή τη ζωή τότε είμαστε οι πιο αξιοθρήνητοι από όλους τους ανθρώπους » (Α Κορινθίους 15/19)
Ο Παύλος επιμένει ότι η ανάσταση στον Χριστό είναι κρατημένη « Ο καθένας με τη σειρά του: πρώτος αναστήθηκε ο Χριστός έπειτα θα αναστηθούν όσοι είναι δικοί του, την ημέρα της παρουσίας του » (Α Κορινθίους 15/23) Είναι αυτοί που έζησαν μια δίκαιη ζωή και πέθαναν στην χάρη και την ειρήνη του Θεού και της Εκκλησίας. Γι’ αυτό οι αμαρτωλοί δεν ανασταίνονται στο Χριστό αλλά είναι καταδικασμένοι στην αιωνιότητα σώμα και ψυχή όπως λέει ο Ιησούς Χριστός: «Μην απορείτε γι’ αυτό. Πλησιάζει ο καιρός που όλοι οι νεκροί θ’ άκουσουν τη φωνή του » (Ιωάννη 5/28-29). Η ανάσταση των νεκρών είναι για όλους, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος , « Επίσης έχω την ίδια ελπίδα στο Θεό μ’ αυτούς ότι θα αναστηθούν όλοι οι νεκροί δίκαιοι και άδικοι » (Πράξεις 24/15), οι δίκαιοι για την σωτηρία και οι άδικοι για την καταδίκη.
Ο Απόστολος Παύλος συνδέει το βάπτισμα με την ανάσταση. Το βάπτισμα είναι η επίσπευση του θανάτου αφού το βάπτισμα είναι να πεθάνεις στην αμαρτία για να αναστηθείς στην χάρη. Αυτός αναρωτιέται: Τι νόημα θα είχε το βάπτισμα αν δεν υπήρχε η ανάσταση των νεκρών πού πέθαναν στην ψυχή λόγω της αμαρτίας ή πέθαναν στο σώμα? Και είπε « Σκεφτείτε ακόμα και τούτο: όσοι βαφτίζονται για τους νεκρούς για ποιο λόγο να βαφτίζονται για χάρη τους, αν δεν υπάρχει ελπίδα αναστάσεως των νεκρών ; » (Α Κορινθίους 15/29)
Η αρχική έννοια του βαπτίσματος είναι η βύθιση στο νερό η πραγματική όμως έννοια είναι η κάθοδος του βαπτιζόμενου στον τάφο για να πεθάνει στην αμαρτία με τον Χριστό και να αναστηθεί μαζί Του για μια νέα ζωή όπως εξηγεί αλλού ο Παύλος « Πραγματικά το βάπτισμα μας σημαίνει πως συμμετέχουμε στο θάνατο και στην ταφή του Χριστού. Κι όπως ο πατέρας Θεός με την δύναμη του ανέστησε το Χριστό από τους νεκρούς, το ίδιο και εμείς μπορούμε να ζήσουμε μια νέα ζωή»(Ρωμαίους 6/4) Ο Ιησούς Χριστός με το Πάσχα του Θανάτου και της Ανάστασης Του άνοιξε τις κολυμπήθρες για όλους τους ανθρώπους (Κατήχηση της καθολικής εκκλησίας Νο.628& 1225)
Ο Απόστολος Παύλος συσχετίζει επίσης το βάπτισμα με την μάχη ενάντια στο κακό και την αμαρτία και ρωτά « Κι εμείς οι ίδιοι, γιατί να διακινδυνεύουμε τη ζωή μας κάθε στιγμή ; » (Α Κορινθίους 15/30) για να προσθέσει γι΄ αυτή την σχέση « Αν οι νεκροί δεν πρόκειται ν’ αναστηθούν, τότε, όπως λέγεται, ας φάμε και ας πιούμε, γιατί αύριο δεν θα ζούμε » (Α Κορινθίους 15/32).
Είναι για αυτό που ο Απόστολος Παύλος προσκαλεί σε αφύπνιση (ξύπνημα) πίστης η οποία φωτίζει όλα τα μέρη της ζωής και έτσι ο πιστός θα ξεφύγει « από τις κακές συναναστροφές που καταστρέφουν τον καλό χαρακτήρα ». Εκφράζει αυτό το κάλεσμα παραπονούμενος ότι αγνοείται ο Θεός « Συνέλθετε, ξαναγυρίστε στο σωστό και πάψετε να αμαρτάνετε. Θα σας πω κάτι για να σας κάνω να ντραπείτε: Μερικοί από σας δεν γνωρίζουν το Θεό » (Α Κορινθίους 15/33-34).
Και εμείς παιδιά του καιρού αυτού έχουμε ανάγκη να ξυπνήσουμε στην πίστη μας και να ντραπούμε για την άγνοια μας.
2. Η ζωή μας θα έχει τέλος και θα είναι η τελική κρίση.
Ο Χριστός στο σημερινό Ευαγγέλιο μας δίνει προφητείες για το τέλος του κόσμου και μας καλεί να επιμένουμε στην ελπίδα, να παραμείνουμε σταθεροί στην πίστη μας στο Θεό και στην Αλήθεια, μολονότι πολλοί θα απομακρυνθούν απ’ αυτόν. Μας καλεί επίσης να διαφυλάξουμε στην καρδιά μας « την αγάπη μολονότι η αγάπη των πολλών θα ψυχρανθεί διότι μόνο όποιος μείνει σταθερός ως το τέλος αυτός θα σωθεί » (Ματθαίος 24/10-13).
Αφού προειδοποίησε για την καταστροφή της Ιερουσαλήμ, οι απόστολοι κατάλαβαν ότι με την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του ναού της έφθανε το τέλος του κόσμου για αυτό το έκαναν να παρατηρήσει τις οικοδομές του ναού. Πώς ήταν δυνατόν αυτή η Πόλη και όλα τα οικοδομήματα της κτισμένα με τόση ακρίβεια από τον Σολωμόντα να καταρρεύσουν? Μα ο Ιησούς επιβεβαίωσε ακόμη μια φορά « Τα βλέπετε όλα αυτά; Σας βεβαιώνω πως δεν θα μείνει εδώ πέτρα πάνω στην πέτρα. Όλα θα γκρεμιστούν »( Ματθαίος 24/2). Γι’ αυτό οι μαθητές πολύ βιαστικά το ρώτησαν: « Πές μας πότε θα γίνουν αυτά και ποιο σημάδι θα δείξει πώς πλησιάζει η παρουσία σου και η συντέλεια του κόσμου; » (Ματθαίος 24/3).
Ο Ιησούς δεν απάντησε στην ερώτηση τους μολονότι ιστορικά η καταστροφή της πόλης συνέβηκε το έτος 70. Τους έδωσε συμβολικές εικόνες βγαλμένες από τα ιερά βιβλία της παλαιάς διαθήκης και είναι συμφορές, πόλεμοι και αποπλανήσεις που παραποιούν την αλήθεια. Μετά απ’ όλα αυτά ο Ιησούς φώναξε τους μαθητές του να αντιληφθούν τι είχαν στα χέρια τους δηλαδή « να κηρύξουν το ευαγγέλιο της βασιλείας του Θεού σε όλη την οικουμένη για να το ακούσουν όλα τα έθνη» (Ματθαίος 24/14).
Οι διωγμοί θα τους ακολουθήσουν σε όλη τους τη ζωή καθώς και στη ζωή της εκκλησίας. Το τέλος στο οποίο αναφέρεται ο Ιησούς είναι το τέλος του κόσμου των πολέμων των διωγμών του μίσους και της κακίας και η απαρχή του κόσμου του Θεού στην γη των ανθρώπων. Γι’ αυτό ο Ιησούς καλεί στην κήρυξη της καλής αγγελίας του Βασιλείου Του αντί να βυθιστούμε στις ανησυχίες αναφορικά με την συντέλεια του κόσμου η οποία θα έρθει μετά που θα κηρυχθεί το Ευαγγέλιο σε όλα τα έθνη.
Οπωσδήποτε μόνο το Ευαγγέλιο, ο Λόγος του Θεού, που είναι πνεύμα και ζωή μπορεί να βοηθήσει του πιστούς να αντέξουν στην Αλήθεια αντιμέτωποι με ψευδοπροφήτες που παραπλανούν για την πίστη και την εκκλησία κρατώντας στάση άδικη και ψεύτικη. Μπορεί να βοηθήσει τους πιστούς να επιμείνουν με κουράγιο ενάντια στους διωγμούς, τις δοκιμασίες και στους πολέμους. Μπορεί να βοηθήσει τους πιστούς να διαφυλάξουν την αγάπη στις καρδιές τους παρόλο που η αγάπη αυτή θα ψυχρανθεί στις καρδιές πολλών. Γιατί ή αγάπη είναι πιο δυνατή από την κακία την αμαρτία και το θάνατο. Το « μυστήριο της πίστης» που αποκαλύφθηκε στο πρόσωπο του Χριστού θα νικήσει στο τέλος, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος το «μυστήριο της αμαρτίας».
Το σημερινό ευαγγέλιο, μάς αφορά με άμεσο τρόπο. Ελπίζουμε να είναι το σημείο αναφοράς μας και πηγή της δύναμης, της πνευματικής και ηθικής επιμονής μας.
Έτσι με την δύναμη του ευαγγελίου του Χριστού μπορούμε να αντιμετωπίσουμε όλες τις δοκιμασίες τις καταστροφές και κατακτήσεις που μας περιβάλλουν είτε σε πνευματικό επίπεδο είτε σε εκκλησιαστικό ή κοινωνικό για να είμαστε μαρτυρία για όλα τα έθνη. (Ματθαίος 24/14)
Ας προσευχηθούμε
Ιησού Χριστέ εσύ είσαι η ελπίδα μας στο ταξίδι μας σε αυτή τη γη. Με το λόγο του Ευαγγελίου σου και τη χάρη των σωτήριων μυστηρίων σου, μας αναστήνεις από το πνευματικό θάνατο στη αμαρτία σε μια νέα ζωή στο Πνεύμα το Άγιο.
Βοήθησε μας Κύριε να ζούμε τις υποχρεώσεις του βαπτίσματος μας συμμετέχοντας στο Πάσχα σου, πεθαίνοντας στην αμαρτία και στο κακό και ανασταίνοντας στη Χάρη και το καλό.
Έτσι μπορούμε να παλέψουμε ενάντια σε κάθε ηθική εξέγερση, κάθε εγωισμό και αδικία μαρτυρώντας την αλήθεια ενάντια στα λάθη μαρτυρώντας την αγάπη ενάντια στο μίσος και τη κακία αναμένοντας να εμφνιστείς στην ανθρώπινη ζωή μας, στην εκκλησία μας, στην κοινωνία μας και ιδιαίτερα στις οικογένειες μας.
Βοήθησε Κύριε τους παντρεμένους με την χάρη του μυστηρίου του γάμου τους να διαφυλάξουν την ένωση με το Θεό, ανάμεσα τους και με τη κοινωνία με την αιώνια αφοσίωση κάτω από τον Λόγο του Ευαγγελίου σου, του Σταυρού της Σωτηρίας Σου και της διαθήκης Σου.
Σε σένα ο έπαινος και η Δόξα Αγιότατη Τριάδα, Πατέρα, Υιέ και Άγιο Πνεύμα στους αιώνες των αιώνων. Αμήν
__________________________________________________
28/9/2008
Ο Χριστός είναι η ελπίδα μας σε αυτό το επίγειο ταξίδι
Α Κορινθίους 15/19-34 Ματθαίος 24 1-14
Εισαγωγή
Αυτή η τελευταία λειτουργική περίοδος μετά την ανύψωση του τιμίου σταυρού, ονομάζεται επίσης αισχατολογική, δηλαδή η μελλοντική κατάσταση πού συμβαίνει μετά τον θάνατο. Για αυτό, ο Απόστολος Παύλος μιλά για την ανάσταση των νεκρών, και την ελπίδα στο Χριστό, διότι διά αυτού και σε αυτόν η σωτηρία κάθε ανθρώπου.
Όπως ο Χριστός αναστήθηκε από τον θάνατο, έτσι και οι νεκροί είναι καλεσμένοι να αναστηθούν μαζί του. Ο πρωτότοκος, δηλαδή ο πρώτος που εγγυάται και υπόσχεται την ανάσταση. Είναι για αυτό που ο Απόστολος Παύλος μας καλεί να ζήσουμε μια ηθική και υγειή ζωή σε σχέση και κοινωνία με το Θεό δια μέσου του Ιησού Χριστού.
Α. Επεξήγηση του κειμένου της επιστολής και η σχέση του με την ευαγγελική διδασκαλία του σήμερα.
1. Η βάση της ανάστασης των νεκρών είναι ο Ιησούς Χριστός που πέθανε για να σώσει την ανθρωπότητα, αναστήθηκε για να δικαιώσει και να αναστήσει όλους τους νεκρούς για μια νέα ζωή που τον ενώνει με την αιώνια ζωή του Θεού.
Ο Παύλος δεν μιλά μόνο για το υλικό μέρος, δηλαδή το σωματικό θάνατο και την ανάσταση, αλλά για τον πνευματικό θάνατο, δηλαδή την καταδίκη της ψυχής στoν αιώνιο θάνατο.
Απέναντι απ’αυτό το θάνατο της ψυχής, υπάρχει ένας πνευματικός τρόπος για να πεθάνει κάποιος στο τέλος του κόσμου, για να αξίζει την αιώνια σωτηρία με την ανάσταση των καρδιών για μια νέα ζωή στην δικαιοσύνη. « Όπως πεθαίνουν όλοι εξαιτίας του Αδάμ έτσι όλοι θα ξαναπάρουν ζωή με τον Χριστό» (Α Κορινθίους 15/22).
Η αμαρτία είναι θάνατος γιατί χωρίζει τον άνθρωπο από τον Θεό. Είναι ένας πνευματικός και αιώνιος θάνατος έχοντας ως ένδειξη το σωματικό θάνατο. Στην επιστολή του προς τους Ρωμαίους ο Παύλος εξηγεί αυτή την αλήθεια: «Μέσω ενός ανθρώπου μπήκε στον κόσμο η αμαρτία και μέσω της αμαρτίας ο θάνατος. Έτσι εξαπλώθηκε ο θάνατος σε όλους τους ανθρώπους, γιατί όλοι αμάρτησαν » (Ρωμαίους 5/12).
Στο βιβλίο της Σοφίας Σολομώντος διαβάζουμε: «Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο για την άφθαρτη ζωή τον έφτιαξε σύμφωνα με τη δική του εικόνα, την εικόνα του αιώνιου Θεού. ‘Ομως από το φθόνο του διαβόλου μπήκε ο θάνατος στον κόσμο, κι όσοι στο διάβολο ανήκουν θα υποστούν το θάνατο» (Σοφία 2/23-24)
Παράλληλα ο Παύλος προσθέτει « Η χάρη όμως του Θεού που έφερε ο Χριστός δε συγκρίνεται με την παράβαση του Αδάμ. Γιατί εάν η παράβαση ενός ανθρώπου είχε σαν συνέπεια το θάνατο όλων, πολύ περισσότερο η χάρη που μας δώρισε η πλούσια δωρεά της χάρης που έφερε στον κόσμο ο ένας άνθρωπος ο Ιησούς Χριστός, πλημμύρισε όλη η ανθρωπότητα” (Ρωμαίους 5/15). Η βάση της πίστης μας στο Ιησού Χριστό είναι η ελπίδα της πνευματικής ανάστασης στην πρόσκαιρη και γήινη ζωή μας και στη ζωή που θα έρθει. Αυτό περιγράφει ο Παύλος γράφοντας « Αν η χριστιανική ελπίδα μας περιορίζεται μόνο σ’ αυτή τη ζωή τότε είμαστε οι πιο αξιοθρήνητοι από όλους τους ανθρώπους » (Α Κορινθίους 15/19)
Ο Παύλος επιμένει ότι η ανάσταση στον Χριστό είναι κρατημένη « Ο καθένας με τη σειρά του: πρώτος αναστήθηκε ο Χριστός έπειτα θα αναστηθούν όσοι είναι δικοί του, την ημέρα της παρουσίας του » (Α Κορινθίους 15/23) Είναι αυτοί που έζησαν μια δίκαιη ζωή και πέθαναν στην χάρη και την ειρήνη του Θεού και της Εκκλησίας. Γι’ αυτό οι αμαρτωλοί δεν ανασταίνονται στο Χριστό αλλά είναι καταδικασμένοι στην αιωνιότητα σώμα και ψυχή όπως λέει ο Ιησούς Χριστός: «Μην απορείτε γι’ αυτό. Πλησιάζει ο καιρός που όλοι οι νεκροί θ’ άκουσουν τη φωνή του » (Ιωάννη 5/28-29). Η ανάσταση των νεκρών είναι για όλους, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος , « Επίσης έχω την ίδια ελπίδα στο Θεό μ’ αυτούς ότι θα αναστηθούν όλοι οι νεκροί δίκαιοι και άδικοι » (Πράξεις 24/15), οι δίκαιοι για την σωτηρία και οι άδικοι για την καταδίκη.
Ο Απόστολος Παύλος συνδέει το βάπτισμα με την ανάσταση. Το βάπτισμα είναι η επίσπευση του θανάτου αφού το βάπτισμα είναι να πεθάνεις στην αμαρτία για να αναστηθείς στην χάρη. Αυτός αναρωτιέται: Τι νόημα θα είχε το βάπτισμα αν δεν υπήρχε η ανάσταση των νεκρών πού πέθαναν στην ψυχή λόγω της αμαρτίας ή πέθαναν στο σώμα? Και είπε « Σκεφτείτε ακόμα και τούτο: όσοι βαφτίζονται για τους νεκρούς για ποιο λόγο να βαφτίζονται για χάρη τους, αν δεν υπάρχει ελπίδα αναστάσεως των νεκρών ; » (Α Κορινθίους 15/29)
Η αρχική έννοια του βαπτίσματος είναι η βύθιση στο νερό η πραγματική όμως έννοια είναι η κάθοδος του βαπτιζόμενου στον τάφο για να πεθάνει στην αμαρτία με τον Χριστό και να αναστηθεί μαζί Του για μια νέα ζωή όπως εξηγεί αλλού ο Παύλος « Πραγματικά το βάπτισμα μας σημαίνει πως συμμετέχουμε στο θάνατο και στην ταφή του Χριστού. Κι όπως ο πατέρας Θεός με την δύναμη του ανέστησε το Χριστό από τους νεκρούς, το ίδιο και εμείς μπορούμε να ζήσουμε μια νέα ζωή»(Ρωμαίους 6/4) Ο Ιησούς Χριστός με το Πάσχα του Θανάτου και της Ανάστασης Του άνοιξε τις κολυμπήθρες για όλους τους ανθρώπους (Κατήχηση της καθολικής εκκλησίας Νο.628& 1225)
Ο Απόστολος Παύλος συσχετίζει επίσης το βάπτισμα με την μάχη ενάντια στο κακό και την αμαρτία και ρωτά « Κι εμείς οι ίδιοι, γιατί να διακινδυνεύουμε τη ζωή μας κάθε στιγμή ; » (Α Κορινθίους 15/30) για να προσθέσει γι΄ αυτή την σχέση « Αν οι νεκροί δεν πρόκειται ν’ αναστηθούν, τότε, όπως λέγεται, ας φάμε και ας πιούμε, γιατί αύριο δεν θα ζούμε » (Α Κορινθίους 15/32).
Είναι για αυτό που ο Απόστολος Παύλος προσκαλεί σε αφύπνιση (ξύπνημα) πίστης η οποία φωτίζει όλα τα μέρη της ζωής και έτσι ο πιστός θα ξεφύγει « από τις κακές συναναστροφές που καταστρέφουν τον καλό χαρακτήρα ». Εκφράζει αυτό το κάλεσμα παραπονούμενος ότι αγνοείται ο Θεός « Συνέλθετε, ξαναγυρίστε στο σωστό και πάψετε να αμαρτάνετε. Θα σας πω κάτι για να σας κάνω να ντραπείτε: Μερικοί από σας δεν γνωρίζουν το Θεό » (Α Κορινθίους 15/33-34).
Και εμείς παιδιά του καιρού αυτού έχουμε ανάγκη να ξυπνήσουμε στην πίστη μας και να ντραπούμε για την άγνοια μας.
2. Η ζωή μας θα έχει τέλος και θα είναι η τελική κρίση.
Ο Χριστός στο σημερινό Ευαγγέλιο μας δίνει προφητείες για το τέλος του κόσμου και μας καλεί να επιμένουμε στην ελπίδα, να παραμείνουμε σταθεροί στην πίστη μας στο Θεό και στην Αλήθεια, μολονότι πολλοί θα απομακρυνθούν απ’ αυτόν. Μας καλεί επίσης να διαφυλάξουμε στην καρδιά μας « την αγάπη μολονότι η αγάπη των πολλών θα ψυχρανθεί διότι μόνο όποιος μείνει σταθερός ως το τέλος αυτός θα σωθεί » (Ματθαίος 24/10-13).
Αφού προειδοποίησε για την καταστροφή της Ιερουσαλήμ, οι απόστολοι κατάλαβαν ότι με την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του ναού της έφθανε το τέλος του κόσμου για αυτό το έκαναν να παρατηρήσει τις οικοδομές του ναού. Πώς ήταν δυνατόν αυτή η Πόλη και όλα τα οικοδομήματα της κτισμένα με τόση ακρίβεια από τον Σολωμόντα να καταρρεύσουν? Μα ο Ιησούς επιβεβαίωσε ακόμη μια φορά « Τα βλέπετε όλα αυτά; Σας βεβαιώνω πως δεν θα μείνει εδώ πέτρα πάνω στην πέτρα. Όλα θα γκρεμιστούν »( Ματθαίος 24/2). Γι’ αυτό οι μαθητές πολύ βιαστικά το ρώτησαν: « Πές μας πότε θα γίνουν αυτά και ποιο σημάδι θα δείξει πώς πλησιάζει η παρουσία σου και η συντέλεια του κόσμου; » (Ματθαίος 24/3).
Ο Ιησούς δεν απάντησε στην ερώτηση τους μολονότι ιστορικά η καταστροφή της πόλης συνέβηκε το έτος 70. Τους έδωσε συμβολικές εικόνες βγαλμένες από τα ιερά βιβλία της παλαιάς διαθήκης και είναι συμφορές, πόλεμοι και αποπλανήσεις που παραποιούν την αλήθεια. Μετά απ’ όλα αυτά ο Ιησούς φώναξε τους μαθητές του να αντιληφθούν τι είχαν στα χέρια τους δηλαδή « να κηρύξουν το ευαγγέλιο της βασιλείας του Θεού σε όλη την οικουμένη για να το ακούσουν όλα τα έθνη» (Ματθαίος 24/14).
Οι διωγμοί θα τους ακολουθήσουν σε όλη τους τη ζωή καθώς και στη ζωή της εκκλησίας. Το τέλος στο οποίο αναφέρεται ο Ιησούς είναι το τέλος του κόσμου των πολέμων των διωγμών του μίσους και της κακίας και η απαρχή του κόσμου του Θεού στην γη των ανθρώπων. Γι’ αυτό ο Ιησούς καλεί στην κήρυξη της καλής αγγελίας του Βασιλείου Του αντί να βυθιστούμε στις ανησυχίες αναφορικά με την συντέλεια του κόσμου η οποία θα έρθει μετά που θα κηρυχθεί το Ευαγγέλιο σε όλα τα έθνη.
Οπωσδήποτε μόνο το Ευαγγέλιο, ο Λόγος του Θεού, που είναι πνεύμα και ζωή μπορεί να βοηθήσει του πιστούς να αντέξουν στην Αλήθεια αντιμέτωποι με ψευδοπροφήτες που παραπλανούν για την πίστη και την εκκλησία κρατώντας στάση άδικη και ψεύτικη. Μπορεί να βοηθήσει τους πιστούς να επιμείνουν με κουράγιο ενάντια στους διωγμούς, τις δοκιμασίες και στους πολέμους. Μπορεί να βοηθήσει τους πιστούς να διαφυλάξουν την αγάπη στις καρδιές τους παρόλο που η αγάπη αυτή θα ψυχρανθεί στις καρδιές πολλών. Γιατί ή αγάπη είναι πιο δυνατή από την κακία την αμαρτία και το θάνατο. Το « μυστήριο της πίστης» που αποκαλύφθηκε στο πρόσωπο του Χριστού θα νικήσει στο τέλος, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος το «μυστήριο της αμαρτίας».
Το σημερινό ευαγγέλιο, μάς αφορά με άμεσο τρόπο. Ελπίζουμε να είναι το σημείο αναφοράς μας και πηγή της δύναμης, της πνευματικής και ηθικής επιμονής μας.
Έτσι με την δύναμη του ευαγγελίου του Χριστού μπορούμε να αντιμετωπίσουμε όλες τις δοκιμασίες τις καταστροφές και κατακτήσεις που μας περιβάλλουν είτε σε πνευματικό επίπεδο είτε σε εκκλησιαστικό ή κοινωνικό για να είμαστε μαρτυρία για όλα τα έθνη. (Ματθαίος 24/14)
Ας προσευχηθούμε
Ιησού Χριστέ εσύ είσαι η ελπίδα μας στο ταξίδι μας σε αυτή τη γη. Με το λόγο του Ευαγγελίου σου και τη χάρη των σωτήριων μυστηρίων σου, μας αναστήνεις από το πνευματικό θάνατο στη αμαρτία σε μια νέα ζωή στο Πνεύμα το Άγιο.
Βοήθησε μας Κύριε να ζούμε τις υποχρεώσεις του βαπτίσματος μας συμμετέχοντας στο Πάσχα σου, πεθαίνοντας στην αμαρτία και στο κακό και ανασταίνοντας στη Χάρη και το καλό.
Έτσι μπορούμε να παλέψουμε ενάντια σε κάθε ηθική εξέγερση, κάθε εγωισμό και αδικία μαρτυρώντας την αλήθεια ενάντια στα λάθη μαρτυρώντας την αγάπη ενάντια στο μίσος και τη κακία αναμένοντας να εμφνιστείς στην ανθρώπινη ζωή μας, στην εκκλησία μας, στην κοινωνία μας και ιδιαίτερα στις οικογένειες μας.
Βοήθησε Κύριε τους παντρεμένους με την χάρη του μυστηρίου του γάμου τους να διαφυλάξουν την ένωση με το Θεό, ανάμεσα τους και με τη κοινωνία με την αιώνια αφοσίωση κάτω από τον Λόγο του Ευαγγελίου σου, του Σταυρού της Σωτηρίας Σου και της διαθήκης Σου.
Σε σένα ο έπαινος και η Δόξα Αγιότατη Τριάδα, Πατέρα, Υιέ και Άγιο Πνεύμα στους αιώνες των αιώνων. Αμήν
__________________________________________________
Subscribe to:
Posts (Atom)
