1η Κυριακή μετά την ανύψωση του Τιμίου Σταυρού
21/9/2008
Η ευθύνη είναι μια τίμια υπηρεσία
β Τιμόθεος 2/ 1-10 Μάρκος 10/35-45
Πρόλογος
Αυτή η λειτουργική περίοδος της ανύψωσης του Τιμίου Σταυρού, που ονομάζουμε επίσης «εσχατολογική», περίοδο του μέλλοντος που συμβαίνει μετά το θάνατο, βασίζεται στο λόγο του Αποστόλου Παύλου «Το κύρυγμα περί του Σταυρού σ΄εμας που σωζόμεθα είναι δύναμις Θεού» (Α Κορ. 1/18)
Ο στοχασμός μας αυτή τη λειτουργική περίοδο και ιδιαίτερα σ΄αυτό το ιωβηλαίο ετος της γέννησης του Αποστόλου Παύλου θα επικεντρωθεί στις επιστολές του σε σχέση με το ευαγγέλιο της κάθε Κυριακής.
**************
Οι δύο επιστολές του Αποστόλου Παύλου προς Τιμόθεο και προς Τίτο είναι μία μικρή ομάδα «Ποιμαντικών επιστολών» διότι απευθύνονται σε ποιμένες της ψυχής και δίνουν ηθικούς κανόνες και παροτρύνσεις αναφορικά με την διοίκηση της εκκλησίας. Ο Απόστολος Παύλος έγραψε το έτος 67 αυτή την δεύτερη επιστολή προς Τιμόθεο κατά την τελευταία του φυλάκιση στη Ρώμη λίγο πρίν το μαρτύριο του.
Ο Τιμόθεος ηταν μαθητής του Αποστόλου Παύλου. Γεννήθηκε στην Λικόνια και ισως στη Λίστρη της Μικράς Ασίας από πατέρα Ελληνα ειδολολάτρη και μητέρα Ιουδέα πιστή. Ο Τιμόθεος έγινε ο πιστός ακόλουθος του Παύλου σε όλα του τα ταξίδια και ήταν ο αγαπημένος του μαθητής.
Α. Επεξήγηση του κειμένου της επιστολής και της σχέση της με τη ευαγγελική διδασκαλία του σήμερα.
Στο κείμενο της 2ης επιστολής προς Τιμόθεο υπάρχουν ποιμαντικές παροτρύνσεις που δωθηκαν σε αυτόν Ποιμένα της κοινότητας και μια θεολογική διδασκαλία. Δύο σημεία σημαντικά που ισχύουν και σήμερα για κάθε ιερέα και υπεύθυνο της ενορίας.
1.Ταυτότητα του υπευθύνου:
Η παρότρυνση περιλαμβάνει σημεία πειθαρχίας που χαρακτηρίζουν την ταυτότητα του ιερέα και υπεύθυνου (βΤιμ. 2/1-7)
- Ενδυνάμωση στη χάρη που δόθηκε από τον Ιησού Χριστό. Αυτή τη χάρη που ο ίδιος ο Παύλος έζησε στην πληρότητα της όταν άκουσε από το ίδιο το Θεό μια λέξη που τον ενδυνάμωσε. « Σου είναι αρκετή ή χάρις μου διότι η δύναμις μου φανερώνεται τέλεια εκεί που υπάρχει αδυναμία» και η απόφαση του ήταν “Πολύ ευχαρίστως λοιπόν θα καυχηθώ μάλλον δια τας αδυναμίας μου δια να κατασκηνώσει εις εμέ η δύναμις του Χριστού….διότι όταν είμαι αδύνατος τότε είμαι δυνατός. (β Κορ.12/9-10) Η χάρις είναι η χάρη η υποστήριξη που ο Θεός μας δίνει διότι απαντάμε στο κάλεσμα του νάμαστε παιδιά του θεού θετά παιδιά συμμέτοχοι στην θεϊκή του φύση
Της αιώνιας ζωής για ν’ ανταπεξέλθουμε κάθε πειρασμό και δοκιμασία. (Κατήχηση της καθολικής εκκλησίας 1996-1997)
- Να μεταδίδουμε την διδασκαλία που λάβαμε σε άτομα άξια και πιστά. Ο Παύλος στην επιστολή του προς Κορινθίους μίλησε για το περιεχόμενο της διδασκαλίας που προσπαθούσε να μεταδώσει στους πιστούς το μυστήριο της ευχαριστίας. Το σώμα του Χριστού μοιρασμένο για μας και το αίμα του που χύθηκε για μας και το καθήκον μας να το κάνουμε εις ανάμνηση του (A Κορ.11/23-25) Ο θάνατος του Χριστού για την άφεση των αμαρτιών μας και η ανάσταση του για την δικαιοσύνη μας . Ο Παύλος υπενθυμίζει στον Τιμόθεο ότι αυτός έλαβε από την γιαγιά και την μητέρα του την φύλαξη της πίστης. Αυτή η ανακοίνωση του Παύλου δίνει δύναμη στην εξουσία που εμπιστεύθηκε στο Τιμόθεο.
- Να ενδυθούμε την αρετή ιδιαίτερα: να συμμετέχουμε στο σωτήριο πάθος του σαν καρπό της αποστολής μας. Γι΄αυτό ο Τιμόθεος διακυρήχθηκε στρατιώτης για τον Ιησού Χριστό.
*Η λιτότητα και το να μην ανησυχούμε για τα υλικά αγαθά για να ικανοποιήσουμε αυτό που μας εμπιστεύθηκαν τη φύλαξη της πίστης μας για να μείνουμε πάντα σε μια στάση ετοιμότητας σε κάθε κάλεσμα και κάθε ανάγκη.
*Να εξασκούμε τους εαυτούς για να συντελέσουμε την αποστολή μας και την υπηρεσία Του σύμφωνα με τις αρχές ακριβώς όπως κάνουν οι στρατιώτες διότι η
Υπηρεσία του ευαγγελίου και των μυστηρίων απαιτεί μία ικανότητα μια τέχνη και μια επιστήμη.
*Να αναμένουμε την ανταμοιβή μας μόνο από τον Θεό και όχι από τους ανθρώπους Όπως το παράδειγμα του γεωργού που περιμένει τον κύριο του για να του δώσει μέρος του καρπού της εργασίας του.
*Η αιώνια επιστροφή στον Θεό που μας κάνει να καταλάβουμε το κάθε τι και ότι μόνο αυτός μπορεί να μας δείξει την θέληση και το δρόμο του.
*Να θυμόμαστε πάντα την Ανάσταση του Χριστού η οποία είναι η εγγύηση μας για να νικήσουμε κάθε δοκιμασία δυσκολία και πειρασμό. Ο Αναστημένος Χριστός κάνει εμάς τους πιστούς να ζούμε μια συνεχή ανάσταση στην καρδιά μας με τρόπο που ο λόγος του να μην πεθαίνει ποτέ και να μην είναι ποτέ δεμένος με οποιαδήποτε αλυσίδα.
*Η υπομονή για όλα τα πράγματα για την σωτηρία της χριστιανικής κοινότητας, όπως το παράδειγμα του Χριστού που « αγάπησε τους δικούς του εις μέγιστο βαθμό» (Ιωάννης 13/1) ο οποίος είπε « δεν έχει κανείς μεγαλύτερη αγάπη από αυτή, από το να θυσιάσει την ζωή του δια τους φίλους του» (Ιωάννη15/13)
2. Ο δρόμος για τη δόξα: Η υπηρεσία και ο σταυρός
Η δύναμη δεν είναι ένας δρόμος που οδηγεί στη δόξα, όπως πιστεύει ο κόσμος, αλλά είναι η Υπηρεσία και ο σταυρός.
Στη παράκληση του Ιωάννη και του Ιάκωβου των υιών του Ζεβεδαίου για να τους παραχωρήσει τη θέση να καθίσουν ο ένας στα δεξιά και ο άλλος στα αριστερά του κατά τη δόξα του, η απάντηση του Ιησού ήταν το κάλεσμα του να τον ακολουθήσουν φέρνοντας μαζί του το Σταυρό του. Αυτό σημαίνει να εμποτιστούμε στο βάπτισμα του θανάτου του και να κάνουμε την υπευθυνότητα και τη δύναμη μία υπηρεσία.
Ο λόγος της άμεσης παράκλησης των δύο αδερφών ήταν η όψη του Ιησού στο όρος της Μεταμόρφωσης μέσα στην αιώνια του δόξα.(Μάρκος 9/ 2-9) Αλλά ο Κύριος Ιησούς τους οδήγησε στο κήπο των ελαιών για να στοχαστούν την αγωνία του (Μάρκος 14/3)
Κάθε άνθρωπος που καλείται σε μια υπεύθυνη θέση είτε στην οικογένεια είτε στην εκκλησία είτε στην κοινωνία πρέπει να βάζει μπροστά του αυτή τη ευαγγελική εικόνα κάνοντας τη την εικόνα της δικής του ζωής.
Αυτός ο υπεύθυνος άνθρωπος πρέπει πάντοτε να αναρωτιέται:
Θα είμαι έτοιμος να πιω το πικρό ποτήρι του καθήκοντος της ευθύνης μου?
Θα υπομείνω την πίκρα που προέρχεται από τις δυσκολίες και τις δοκιμασίες που συνοδεύουν την εξάσκηση αυτής της υπευθυνότητας μου?
Θα μπορέσω να υπομείνω την αδυναμία των ανθρώπων στου οποίους αναθέτω υπηρεσίες? Θα μπορέσω να δεχθώ της αδυναμία τους να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις μου, στην άρνηση τους για το δικό μου όραμα και την αντίθεση τους στις επιθυμίες μου?
Θα εξασκήσω την υπευθυνότητα μου χωρίς συμφέρον με ταπεινοσύνη, θυσιάζοντας τον εαυτό μου χωρίς μικρο-υπολογισμούς και ανεπιθύμητα συμφέροντα?
Θα περπατούσα το δρόμο μαζί και πίσω από τον Χριστό, φέρνοντας τον σταυρό μου, πίνοντας το ποτήρι της σωτηρίας βαπτιζόμενος στον θάνατο του απονεκρώνοντας και θυσιάζοντας τον εαυτό μου?
Ο υπεύθυνος χριστιανός, είτε στην οικογένεια είτε στην εκκλησία ή στην κοινωνία, πρέπει να είναι υπηρέτης όπως ο ίδιος ο Ιησούς. Και για να είναι πραγματικά ο πρώτος και ο μεγάλος πρέπει να υπηρετεί όλους όπως έκανε ο Χριστός. Αυτός είναι ο δρόμος προς τη δόξα. Αυτός όμως που εξασκεί την υπευθυνότητα του στον κόσμο με εξουσία, αδικία και προσβολή δεν μπορεί παρά να οδηγηθεί ο ίδιος στην δυστυχία.
Η υπευθυνότητα και η δύναμη δεν μπορούν να είναι αληθινή δόξα του κατόχου τους αν αυτός δεν περάσει δια μέσου της οδού της υπηρεσίας και του σταυρού.
Ας προσευχηθούμε
Ιησού Χριστέ μας δίδαξες με το παράδειγμα και τον λόγια σου ότι η υπευθυνότητα είναι μια υπηρεσία μέχρι τέλους. Βοήθησε μας να είμαστε μεγάλοι στην γενναιόδωρη υπηρεσία μας, στο να δίνουμε χωρίς αντάλλαγμα. Να εξασκούμε την δύναμη μας με ευθύνη και χωρίς συμφέρον με πνεύμα υπομονής και αγάπης.
Εσύ κύριε μας διδάσκεις ότι το μεγαλείο του ανθρώπου βρίσκεται στη συχώρεση και όταν σπέρνει στις καρδιές την αγάπη και την γαλήνη παραμένει πάνω απ’όλα ήρεμος και εξουσιάζει το εαυτό του και τις αντιδράσεις του μπροστά σε κάθε αντιξοότητα και δυσκολία.
Φώτισε κύριε τους αρχηγούς της εκκλησίας μας να εντείνουν αυτό το κλίμα Αγάπης συχώρεσης και υπηρεσίας μέσα στη ποιμαντική τους ζωή ιδιαίτερα στην οικογένεια για να την βοηθήσουν να προστατευθεί από κάθε ηθικό κακό που απειλεί την αγιότητα και την αξιοπρέπεια της.
Σου το ζητάμε αυτό δια μέσου του Ιωσήφ και της Μαρίας προστατών κάθε οικογένειας.
Σε σένα Πατέρα Υιέ και Άγιο Πνεύμα η δόξα στους αιώνες. Αμήν
