Κυριακή του Ευαγγελισμού του Ζαχαρία
16/11/2008
Μια πορεία πίστης και μια πραγματοποίηση της υπόσχεσης του Θεού
Ρωμαίους 4/13-25 Λούκα 1/5-25
Εισαγωγή
Με την επαγγελία του αγγέλου στο Ζαχαρία αρχίζει η περίοδος του ερχομού, η περίοδος της ετοιμασίας για τα Χριστούγεννα.
Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής ονομάζεται επίσης Πρόδρομος γιατί η γέννηση του προηγείται της γέννησης του Μεσσία όπως η αυγή προηγείται της ανατολής του ήλιου. Αυτός είναι ο τελευταίος προφήτης της Παλαιάς Διαθήκης και ο πρώτος απόστολος της Καινής Διαθήκης.
Ήταν ένα δώρο και μια αμοιβή του Θεού προς τον Ζαχαρία τον ιερέα και τη σύζυγο του που ήταν στείρα και ήταν και οι δύο προχωρημένης ηλικίας αλλά « ήταν άνθρωποι πιστοί στο Θεό και η ζωή τους ήταν άμεμπτη, σύμφωνη με το νόμο και τις εντολές του Κυρίου» (Λούκα 1/6).
Αυτό είναι, όπως λέει ο Απ. Παύλος, το δώρο του Θεού σε αυτούς που πίστεψαν στην υπόσχεση Του όπως συνέβηκε στον Αβραάμ παρόλο που δεν είχε λόγο να ελπίζει και έτσι ο Θεός τον κατέστησε πατέρα πολλών εθνών (Ρωμαίους 4/18-20).
Η επαγγελία στον Ζαχαρία είναι μια εισαγωγή στο Ευαγγέλιο της Ελπίδας βασισμένη στην πίστη της υπόσχεσης του Θεού η οποία θα πραγματοποιηθεί χωρίς αμφιβολία το κατάλληλο και ακριβή χρόνο.
Το ιωβηλαίο έτος του Αποστόλου Παύλου και η επεξήγηση του κειμένου της επιστολής και του σημερινού Ευαγγελίου.
1. Ο Παύλος μιλά στο κόσμο του σήμερα
Ο Παύλος είναι ένας δάσκαλος της πίστης και της αλήθειας για κάθε γενιά. Στη επιστολή του προς Γαλάτας λέει « Η τωρινή σωματική μου ζωή είναι ζωή βασισμένη στην πίστη μου στο Υιό του Θεού που με αγάπησε και πέθανε εκούσια για χάρη μου»(Γαλάτας 2/20).
Η πίστη γι’αυτόν είναι πεποίθηση και επιλογή. Ο ίδιος αγαπήθηκε από τον Χριστό με ένα τρόπο προσωπικό γιατί ο Χριστός δεν πέθανε για κάτι άγνωστο αλλά από αγάπη για το κάθε άνθρωπο.
Ο Απόστολος Παύλος πίστεψε κατάπληκτος από τη αγάπη του Ιησού Χριστού, μια αγάπη που τον άγγιξε ως το βάθος του είναι του και τον άλλαξε ολοκληρωτικά και τελειωτικά.
Η πίστη του Παύλου δεν είναι μια ιδεολογία ή μια άποψη αναφορικά με τον Θεό και τον κόσμο, αλλά μάλλον πίστεψε γιατί η αγάπη του Θεού του σφράγισε την καρδιά. Γι’αυτό η πίστη του εκδηλώνεται με την αγάπη του προς τον Ιησού Χριστό και την μεγάλη του επιθυμία να την μεταδώσει στους άλλους.
Η αλήθεια που έλαβε ο Σαούλ από τον Χριστό τον Αναστημένο συναντώντας τον στο δρόμο προς τη Δαμασκό είναι το ίδιο το Ευαγγέλιο του Θεού που το εμπιστεύτηκε σε αυτόν και αυτός δεσμεύτηκε να το διακηρύξει παρά τους διωγμούς και κάθε πόνο. Αυτός έγραψε στους Θεσσαλονικείς: « Πρωτύτερα στους Φιλίππους μας κακοποίησαν και μας έβρισαν, όπως ξέρετε. Ο Θεός όμως μας έδωσε θάρρος, ώστε να σας κηρύξουμε το ευαγγέλιο του μέσα από πολλές δυσκολίες. Αλλά κηρύττουμε το ευαγγέλιο όπως μας το εμπιστεύτηκε ο Θεός αφού πρώτα μας δοκίμασε. Έτσι κηρύττουμε όχι για να αρέσουμε σε ανθρώπους αλλά στο Θεό ο οποίος γνωρίζει καλά τις καρδιές μας. Γιατί δε σας κολακέψαμε όπως ξέρετε, ούτε ήρθαμε με προσχήματα για να κερδίσουμε κάτι, μάρτυρας μας ο Θεός». ( Α Θεσσαλονικεις 2/2,4,5)
2. Επεξήγηση της επιστολής προς Ρωμαίους (Ρωμαίους 4/13-25)
Σε αυτή την επιστολή ο Απ. Παύλος υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος δικαιώνεται με τη πίστη και όχι με τον νόμο. Να πιστεύεις σημαίνει να δέχεσαι το Λόγο του Θεού και την υπόσχεση Του παραμένοντας σταθερός στην ελπίδα ότι ή υπόσχεση του Θεού θα πραγματοποιηθεί.
Ο Απ. Παύλος για να επιβεβαιώσει αυτή την αλήθεια αναφέρεται στη πίστη του Αβραάμ « O Θεός έδωσε στον Αβραάμ την υπόσχεση πως αυτός κι οι απόγονοί του θα κληρονομήσουν τον κόσμο…ήταν τελείως βέβαιος πως ο Θεός που του έδωσε την επαγγελία, έχει και τη δύναμη να την εκπληρώσει. Γι’αυτό κι ο Θεός τον αναγνώρισε δίκαιο». (Ρωμαίους 4/13,21,22)
Τέτοια πίστη χαρακτηρίζεται σαν «μια ελπίδα ενάντια σε κάθε ελπίδα» (Ρωμαίους 4/18) «Σ’αυτά τα λόγια δεν απίστησε ο Αβραάμ αν και ήταν τότε κάπου εκατό ετών, δε σκέφτηκε πως δεν μπορούσε πια να κάνει παιδιά όπως εξάλλου δεν μπορούσε και η Σάρρα. Δεν αμφιταλαντεύτηκε για την εκπλήρωση της επαγγελίας του Θεού, αλλ’αντίθετα η πίστη του δυνάμωσε και δόξασε το Θεό» (Ρωμαίους 4/19-20) Χάρη σε τόσο δυνατή πίστη « Ο Αβραάμ έγινε πατέρας όλων όσων πίστεψαν και πολλών λαών» (Ρωμαίους 4/18)
Ο Θεός εκπλήρωσε την υπόσχεση Του δίνοντας στον Αβραάμ απογόνους και μια γενιά με την γέννηση του Ισάακ. Ο Ισάακ θα γεννήσει τον Ιακώβ από την γενιά την οποία θα γεννηθεί ο Χριστός. Στο Χριστό και με την αφθονία του Αγίου Πνεύματος θα ενωθούν τα σκορπισμένα παιδιά του Θεού και θα ολοκληρωθεί η λύτρωση του λαού του Θεού με τον θάνατο του υιού του ζωντανού Θεού ο οποίος « παραδόθηκε στο θάνατο για τις ανομίες μας και αναστήθηκε για τη σωτηρία μας» (Ρωμαίους 4/25).
Στον Αβραάμ πραγματοποιήθηκε ο προσδιορισμός της πίστης. Όπως λέει ο Απ. Παύλος στους Εβραίους « Πίστη σημαίνει σιγουριά γι’ αυτά που ελπίζουμε και βεβαιότητα γι’ αυτά που δεν βλέπουμε» (Εβραίους 11/1) Με τη πίστη ο άνθρωπος υποτάσσει ολοκληρωτικά το νου και τη θέληση του στον Θεό. Ο άνθρωπος με όλο του το είναι δίνει τη συγκατάθεση του στον αποκαλυπτόμενο Θεό. Αυτή την απάντηση του ανθρώπου στον Θεό που αποκαλύπτει η Αγία Γραφή την ονομάζει «υπακοή της πίστεως» (Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας 142-143)
3. Mια πορεία πίστης και μια πραγματοποίηση της υπόσχεσης Του Θεού (Λούκα 1/1-25)
Με την αγγελία στο Ζαχαρία εκπληρώνεται η υπόσχεση του Θεού στον Αβραάμ, κάνοντας τον πατέρα του έθνους του στη πίστη « Ιδού η συμφωνία και υπόσχεσης μου προς σε. Θα γίνεις γενάρχης πολυάριθμων εθνών. Το όνομα σου δεν θα είναι πλέον Αβράμ αλλά θα ονομάζεσαι Αβραάμ διότι σε έχω προορίσει ως πρόγονο και πατριάρχη πολλών λαών» (Γένεση 17/4-5)
Ο Θεός του υποσχέθηκε ότι θα γεννηθεί γι’ αυτόν και την γυναίκα του ένας υιός και θα ονομαστεί Ισάακ, και του είπε ο Θεός: «Προς αυτόν εγώ θα συνάψω την διαθήκη μου, διαθήκη αιώνια» (Γένεση 17/19). Η υπόσχεση στον Αβραάμ πραγματοποιήθηκε με τη γέννηση ενός λαού, του λαού του Θεού και κληρονόμου της σωτηρίας στην Παλαιά Διαθήκη. Αυτός ο λαός προετοιμάστηκε να είναι η Εκκλησία του Χριστού στην Καινή Διαθήκη.
Στα ιερά βιβλία διαβάζουμε ότι ο λαός του Θεού επιλέχτηκε από το ίδιο το Θεό και τον ονόμασε «Ισραήλ» και είναι η εικόνα και το σύμβολο της εκκλησίας στη Καινή Διαθήκη. «Και τώρα εάν προσεκτικά ακούσετε την εντολή μου και φυλάξετε τη διαθήκη μου, θα είστε εις εμέ λαός εκλεκτός μεταξύ όλων των άλλων εθνών, τα οποία, είτε το θέλουν είτε όχι, είναι και αυτά υπο την εξουσία μου, διότι δική μου είναι όλη η γη. «Εσείς όμως θα είστε δικό μου ιδιαίτερο βασίλειο ιερέων και έθνος άγιον» (Έξοδος 19/5-6)
Όλα αυτά όμως έγιναν σαν προετοιμασία για την Καινή και τέλεια Διαθήκη που έμελλε να συνάψει ο Χριστός. Την Καινή αυτή Διαθήκη ο Χριστός την ίδρυσε με το αίμα Του συγκαλώντας ένα λαό από Ιουδαίους και Εθνικούς για να ενωθεί, όχι σύμφωνα με τη σάρκα αλλά σύμφωνα με το Πνεύμα και να αποτελέσει το νέο Λαό του Θεού. (Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας αρ. 781)
Η Εκκλησία είναι ο Νέος Λαός του Θεού με χαρακτηριστικά που τον διακρίνουν καθαρά από όλες τις άλλες θρησκευτικές, εθνικές πολιτικές ή πολιτιστικές κοινότητες της ιστορίας:
• Είναι ο Λαός του Θεού: Ο Θεός δεν ανήκει ιδιαίτερα σε κανένα λαό. Αλλά απέκτησε ένα λαό από εκείνους που άλλοτε δεν ήταν λαός: «μια διαλεκτή γενιά, το βασιλικό ιερατείο, ένα άγιος έθνος» (Α Πέτρου 2,9)
• Γίνονται μέλη αυτού του Λαού οι άνθρωποι όχι με τη φυσική τους γέννηση, αλλά με τη « γέννησή τους από τα άνω», «από το νερό και το Πνεύμα» (Ιωάννη 3,3-5) δηλαδή από την πίστη στο Χριστό και το Βάπτισμα.
• Ο Λαός αυτός έχει ως Κεφαλή τον Ιησού Χριστό ( Χρισμένο, Μεσσία), και επειδή το ίδιο χρίσμα, το Άγιο Πνεύμα, από την Κεφαλή ρέει στο Σώμα, αυτός είναι «ο Μεσσιανικός Λαός»
• «Ο Λαός αυτός βρίσκεται στη κατάσταση της αξίας και της ελευθερίας των παιδιών του Θεού στις καρδιές των οποίων κατοικεί, σαν σε ναό, το Άγιο Πνεύμα.
• «Νόμος του είναι η νέα εντολή, να αγαπά όπως ο ίδιος ο Χριστός μας αγάπησε» (Ιωάννη 13,34) Είναι ο «νέος» νόμος’ του Αγίου Πνεύματος (Ρωμ. 8,2 Γαλ. 5,25).
• Αποστολή του είναι να αποτελεί το αλάτι της γής και το φως του κόσμου (Μθ 5,13-16). «Αποτελεί για όλη την ανθρωπότητα πολύτιμο σπέρμα ενότητας, ελπίδας, σωτηρίας».
• «Τελικά έχει ως προορισμό τη Βασιλεία του Θεού, που από τον ίδιο τον Θεό εγκαινιάστηκε στη γη επάνω, και πρέπει να επεκταθεί όλο και περισσότερο, μέχρι να ολοκληρωθεί από τον ίδιο τον Θεό, στη συντέλεια των αιώνων». (Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας αρ. 782).
Η αγγελία στον Ζαχαρία κλείνει αυτή την πορεία της Παλαιάς Διαθήκης που μας φέρνει τον Μεσσία που αναμέναμε. Σε αυτή τη Καινή Διαθήκη βλέπουμε ότι ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ ήταν δίκαιοι μπροστά στο Θεό και τηρούσαν άμεμπτοι όλους τους νόμους και τις εντολές του Κυρίου (Λκ1/6). Στη πραγματικότητα έτσι ήταν και για τον Αβραάμ. Πρωτού ο Κύριος συνάψει συμφωνία μαζί του, του εμφανίστηκε και του είπε: «Εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σου. Γίνε ευάρεστος ενώπιον μου ανεπίληπτος και ενάρετος» (Γένεσις 17/1).
Η αποστολή του Ιωάννη του υιού του Ζαχαρία και της Ελισάβετ ήταν να οδηγήσει ξανά το λαό στη Διαθήκη με τον Θεό. «Και θα κάνει πολλούς Ισραηλίτες να επιστρέψουν στον Κύριο το Θεό τους. Αυτός θα προπορευτεί στο έργο του Κυρίου με το πνεύμα και τη δύναμη του προφήτη Ηλία. Θα συμφιλιώσει πατέρες με παιδιά και θα κάνει τους ασεβείς να αποκτήσουν τη φρόνηση των δίκαιων». (Λκ 1/16-17) Πράγματι μετά από έξη μήνες από τη αγγελία στο Ζαχαρία θα γίνει η αγγελία στην Αειπάρθενο Μαρία για τη Θεία Σύλληψη και ιδού ο Απ. Παύλος που γράφει: «Όταν όμως έφτασε η ώρα που είχε καθορίσει ο Θεός, απέστειλε τον Υιό του που γεννήθηκε από μια γυναίκα» (Γαλ. 4/4) Έτσι ξεκίνησε η Καινή Διαθήκη στον Χριστό.
Όλα αυτά μας δίνουν να καταλάβουμε την ενότητα μεταξύ των δύο Διαθηκών, της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Η Παλαιά Διαθήκη ήταν πάνω απ’όλα εντεταλμένη να ετοιμάσει, να αναγγείλει προφητικά και να σημαίνει με διάφορες εικόνες τον ερχομό του Χριστού Σωτήρα της ανθρωπότητας και του μεσσιανικού βασιλείου. «Και ο Λόγος έγινε άνθρωπος κι έστησε τη σκηνή του ανάμεσα μας και είδαμε τη θεϊκή του δόξα, τη δόξα που ο μοναχογιός την έχει από τον Πατέρα κι ήρθε γεμάτος χάρη θεϊκή κι αλήθεια για μας» (Ιωαν.1/14)
Ο Ιησούς Χριστός ολοκλήρωσε τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους, στερέωσε τη βασιλεία του Θεού και το επιβεβαίωσε στη εκκλησία η οποία του εμπιστεύτηκε την αποστολή να διακηρύξει αυτή τη βασιλεία και να την οικοδομήσει πάνω στην γη και να φέρει τη σωτηρία σε όλους τους ανθρώπους.
Ο Θεός λοιπόν ο οποίος ενέπνευσε τα βιβλία της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης (73 σύνολο 46 Παλαιά Διαθήκη και 27 Καινή Διαθήκη) είναι ο συγγραφέας και έχει σοφά διαθέσει ώστε « η Καινή κρύβεται στην Παλαιά, και η Παλαιά φανερώνεται στην Καινή». Αν και ο Χριστός ίδρυσε τη Καινή Διαθήκη με το αίμα Του ωστόσο τα βιβλία της Καινής Διαθήκης συνοψίζονται ενιαία στην διακήρυξη του Ευαγγελίου αποκτούν και φανερώνουν την όλη σημασία τους στην Καινή Διαθήκη τα οποία με τη σειρά τους φωτίζουν και επεξηγούν(Δογματική διάταξη για τη θεϊκή Αποκάλυψη Dei Verbum no16). Η Παλαιά είναι για την Καινή Διαθήκη σαν τα θεμέλια μιας οικίας.
Ας προσευχηθούμε
Κύριε Ιησού, Εσύ μας αποκαλύπτεις στο πρόσωπο του Αβραάμ και του Ζαχαρία ότι σε Σένα έχουν εκπληρωθεί οι υποσχέσεις του Θεού για τη Σωτηρία και ότι Εσύ Είσαι ο Λόγος που οδηγεί τα βήματα του λαού του Θεού στο δρόμο των δύο Διαθηκών της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης.
Κάνε να ξαναζωντανέψει σε μας η πίστη του Αβραάμ και του Ζαχαρία ώστε να δεχθούμε την Θεία Αποκάλυψη που εκδηλώθηκε σε Σένα Κύριε Ιησού με την βοήθεια του Αγίου Πνεύματος και τη διδασκαλία της Εκκλησίας Σου ώστε να μπορέσουμε να λάβουμε τη χάρη της σωτηρίας βάζοντας την στη πράξη, να τη διακηρύξουμε και να την δώσουμε και στους άλλους.
Κάνε ώστε η πίστη μας να είναι μια πράξη αγάπης όπως η πίστη του απόστολου Σου Παύλου. Αγίασε τις οικογένειες μας σαν « κατ’οίκον εκκλησίες » ώστε να είναι εκπαιδευτήρια της πίστης και των ανθρώπινων και πνευματικών αξιών.
Κάνε μας να εισέλθουμε στο βάθος της ένωσης μας με τη Αγιότατη Τριάδα στη Θεία Λατρία και από τις πηγές της να φωτιστούμε και ενδυναμωθούμε για να αυξήσουμε την εσωτερική μας ενότητα και την ενότητα του ανθρώπινου γένους. Έτσι ώστε να ανυψώσουμε σε Σένα πάσα δόξα Ω Αγιότατη Τριάδα, Πατέρα Υιέ και Άγιο Πνεύμα σε όλους τους αιώνες των αιώνων, Αμήν
_____________________________________________________
