Κυριακή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου
23/11/2008
Το σωτήριο σχέδιο του Θεού: Μία υπόσχεση και μία πραγματοποίηση
Γαλάτας 3/15-22 Λούκα 1/26-38
Εισαγωγή
Με την αγγελία του αγγέλου στη Μαρία συμπληρώνεται το σωτήριο σχέδιο του Θεού, το οποίο αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους. Ο Θεός υποσχέθηκε τη σωτηρία από την πτώση του Αδάμ και της Ευας όταν είπε στο φίδι που συμβολίζει τον Σατανά, τον πατέρα κάθε ψεύδους : «Θα θέσω δε άσβεστον εχθρότητα μεταξύ σου και της γυναίκας μεταξύ των απογόνων σου και των απογόνων αυτής. Ένας δε απόγονος της γυναικός μόνης, αυτός θα σου συντρίψει την κεφαλήν και συ θα κεντήσεις αυτού την πτέρνα». Αυτός ο απόγονος είναι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του ενσαρκωμένου ο οποίος με το θάνατο Του λυτρώνει από την αμαρτία και με την ανάσταση Του δικαιώνει αυτόν που μετανοεί. « Λοιπόν, οι επαγγελίες δόθηκαν ως διαθήκη στον Αβραάμ και στον απόγονο του. Η γραφή δεν λέει «και στους απογόνους» όπως θα έκανε αν εννοούσε πολλούς, αλλά μιλάει για έναν: και στον απόγονο σου δηλαδή τον Χριστό. Είναι ολόκληρος ο Χριστός δηλαδή «Η κεφαλή και το σώμα» όπως λέει ο Άγιος Αυγουστίνος η εκκλησία είναι όργανο της γενικής σωτηρίας για αυτούς που πιστεύουν.
Από την υπόσχεση του Αδάμ και της Ευας στην υπόσχεση του Αβραάμ και στην πραγματοποίηση της στον Χριστό φαίνεται ότι όλα τα ιερά βιβλία συγκροτούνται σε ένα μόνο
Βιβλίο που είναι ο Χριστός ο ίδιος γιατί όλα τα βιβλία μιλούν για Αυτόν και βρίσκουν την εκπλήρωση τους σ’ Αυτόν όπως λέει ο Άγιος Αμβρόσιος « Στην Αγία Γραφή διαβάζουμε τον Χριστό».
Το ιωβηλαίο έτος του Αποστόλου Παύλου και η επεξήγηση του κειμένου της επιστολής και του σημερινού Ευαγγελίου.
1. Το μυστήριο της εκκλησίας
Με το γεγονός της συνάντησης του Αναστημένου Χριστού με τον Σαύλο στο δρόμο της Δαμασκού και με την μεταστροφή του, ο Παύλος έγινε απόστολος του Χριστού για να αναγγείλει το Ευαγγέλιο και έτσι να αποκαλύψει το Μυστήριο της Εκκλησίας το οποίο δίδαξε στης επιστολές του.
Σε εκείνο το συμβάν ο Ιησούς τον ρώτησε: « Σαούλ, Σαούλ γιατί με καταδιώκεις;” Ο Σαούλ απάντησε με μια ερώτηση: « Ποιος είσαι Κύριε: “ Εγώ είμαι ο Ιησούς που εσύ τον καταδιώκεις» (Πράξεις Αποστόλων 9/4) Καταδιώκοντας την εκκλησία, ο Σαούλ καταδιώκει τον ίδιο τον Ιησού. “ Με καταδιώκεις”, με αυτή την λέξη του Ιησού αποδεικνύεται η ουσιαστική ταύτιση Του με τη εκκλησία και σαν ένα πρόσωπο αλλάζει την όλη ζωή του Σαύλου και αποκαλύπτεται το μυστήριο της εκκλησίας σαν το σώμα του Χριστού.
Ο Ιησούς με την ανάσταση του δεν μας άφησε μόνους στη γη για να είναι μακριά από μας στον ουρανό και να αφήσει την κοινωνία των πιστών να δίνει υποστήριξη για δικό του λόγο ή αιτία.
Η εκκλησία δεν είναι ένα σωματείο που χρειάζεται ενίσχυση ή υποστήριξη για οποιοδήποτε λόγο. Και όμως δεν υπάρχει μια αιτία στην εκκλησία παρά το πρόσωπο του Ιησού Χριστού «σάρκα και οστά» όπως το βεβαιώνει στους αποστόλους Του μετά την ανάσταση Του (Λκ 24/39) Αυτός είναι προσωπικά παρών στην εκκλησία, Αυτός η κεφαλή και αυτή το σώμα Του
Αυτό είναι «ολόκληρος ο Χριστός» για το οποίο ο Απόστολος Παύλος έγραψε στους Κορινθίους: “Δεν ξέρετε ότι τα σώματα σας είναι μέλη του σώματος του Χριστού. Δεν ξέρετε ότι όποιος ενώνεται με τον Χριστό γίνεται ένα σώμα μαζί Του;’ (A Κορ 6/15-16)
Εδώ μας αποκαλύπτεται το μυστήριο της Ευχαριστίας στο οποίο η Εκκλησία διανέμει το σώμα του Χριστού, κάνοντας τον εαυτό της το μυστικό σώμα του Χριστού, όπως λέει ο Απ. Παύλος στην πρώτη του επιστολή προς Κορινθίους «Κι όταν κόβουμε και μοιράζουμε τον άρτο, τρώγοντας το δεν κοινωνούμε με το σώμα του Χριστού; Όπως ό άρτος είναι ένας έτσι κι εμείς αποτελούμε ένα σώμα, αν και είμαστε πολλοί γιατί όλοι τρώμε από τον ίδιο άρτο.» (Α Κορ. 10/16-17)
Παρά τα λόγια του Παύλου εν συνεχεία της ζωντανής εμπειρίας του κατά τη συνάντηση του με τον Ιησού που τον οδήγησε στην μεταστροφή, όπου εκδηλώθηκε το μυστήριο της εκκλησίας, εμείς παραμένουμε διχασμένοι και οι διαφωνίες μας συνεχίζουν.
Εν μέσω αυτής της πραγματικότητας ακούμε τη φωνή του Χριστού που μας λέει: « Πώς μπορέσατε να μοιράσετε το σώμα μου, την Εκκλησία μου;» Όπως και ο Σαύλος, έτσι και μείς καλούμαστε, σήμερα όπως ποτέ άλλοτε, να ζητήσουμε συγχώρεση από τον Κύριο ζητώντας του βοήθεια για να ενωθούμε, για να μπορούμε να αποφύγουμε κάθε ανθρώπινη αδυναμία η οποία αυξάνει τον διχασμό μας. Για να μας κάνει να γυρίσουμε στην αρχική αλήθεια μοιράζοντας το σώμα Του δια μέσου του οποίου θα μπορούμε , αν και διαφορετικοί, να ενωθούμε με το μοναδικό του σώμα που είναι η Εκκλησία.
2. Επεξήγηση της επιστολής προς Γαλάτας (Γαλ. 3/15-22)
Σε αυτή την επιστολή ο Παύλος επαναβεβαιώνει ότι η σωτηρία προέρχεται από την πίστη στον Χριστό και όχι από τον νόμο. Τα συμφραζόμενα που γράφει ο Παύλος είναι η ασκούμενη αποστολή του ανάμεσα στους ειδωλολάτρες όπου είχε υποστεί συνεχή αντίσταση εκ μέρους των
Χριστιανών ερχόμενων από την Ιουδαία που δίδασκαν στους αδελφούς αυτή τη θεωρία:
« Αν δεν περιτέμνεσθε όπως προστάζει ο νόμος του Μωυσή, δεν μπορείτε να σωθείτε».(Πράξεις 15/1) Με αυτά τα λόγια ανάγκαζαν του πιστούς ειδωλολατρικής καταγωγής να εξασκούν τον Μωσαϊκό νόμο.
Γι’ αυτό ο Παύλος έγραψε ότι η υπόσχεση που έδωσε ο Θεός στον Αβραάμ και στους απογόνους του και πραγματοποιήθηκε στον ίδιο το Χριστό δεν μπορεί ποτέ να ακυρωθεί « Αυτή τη διαθήκη που την επικύρωσε προηγουμένως ο Θεός δεν μπορεί ο νόμος που ήρθε ύστερα από τετρακόσια τριάντα χρόνια να την ακυρώσει» (Γαλ.3/16-17)
Ο απ. Παύλος προσθέτει: “ Ίσχυε όμως ωσότου να έρθει ο απόγονος του Αβραάμ, για τον οποίο μιλούσε η υπόσχεση του Θεού.» (Γαλ.3/19) Με άλλα λόγια ο νόμος δόθηκε για να κάνει πιο στερεή την υπόσχεση « Πάντως αν ό νόμος που δόθηκε είχε η δύναμη να δίνει ζωή, η σωτηρία θα προερχόταν πραγματικά από τον νόμο» (Γαλ.3/21) αλλά « ό νόμος ήταν σκληρός παιδονόμος για μας ώσπου εμφανίστηκε ο Χριστός» (Γαλ.3/24) Σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση ο Νόμος είναι άγιος πνευματικός και καλός αλλά είναι ακόμη ατελής. Σαν ένας παιδαγωγός δείχνει αυτό που οι άνθρωποι πρέπει να κάνουν, αλλά δεν δίνει από μόνος του τη δύναμη, τη χάρη του πνεύματος για την τήρηση του. Ωστόσο ο νόμος παραμένει ο πρώτος σταθμός στο δρόμο της Βασιλείας. Προετοιμάζει και προδιαθέτει τον εκλεκτό λαό και κάθε χριστιανό στη μεταστροφή και στην πίστη προς το Σωτήρα Χριστό. Προσφέρει μια διδασκαλία η οποία παραμένει για πάντα, ως Λόγος του Θεού.
Ο Νόμος δεν είναι παρά ένα γράμμα αλλά η πίστη μεταφραζόμενη σε πράξεις είναι πνεύμα όπως λέει ο Απ. Παύλος επίσης: “ Το γράμμα του νόμου οδηγεί στον θάνατο αλλά το πνεύμα δίνει ζωή» (Κορ Β 3/6) Έτσι λέει και ο Κύριος Ιησούς: « Γιατί μέσα από την καρδιά των ανθρώπων πηγάζουν οι κακές σκέψεις, μοιχείες, πορνείες, φόνοι,κλοπές, πλεονεξίες, πονηριές, δόλος, ακολασία, φθόνος, βλασφημία αλαζονεία, αφροσύνη. Όλα αυτά τα κακά πηγάζουν μέσα από τον άνθρωπο και τον κάνουν ακάθαρτο» (Μάρκο 7/21-23)
3.Με τον Ευαγγελισμό της Μαρίας πραγματοποιείται το σωτήριο σχέδιο του Θεού (Λούκα 1/26-38)
Μετά που ο Αδάμ και η Ευα υπέπεσαν στη αμαρτία, ο Θεός με την ευσπλαχνία Του, υποσχέθηκε τη σωτηρία, Αυτός που δημιούργησε τον άνθρωπο με την υπεράφθονη αγάπη Του για να τον κάνει συμμέτοχο στη Θεϊκή του Δόξα και σχεδίασε το σωτήριο Του σχέδιο σε συνέχεια της προπατορικής αμαρτίας οι συνέπειες της οποίας βαρύνουν όλη την ιστορία του ανθρώπου στη γη. Τον ακούμε να λέει στο φίδι, σύμβολο του σατανά στο άκουσμα του πρώτου ανθρώπου: « Θα θέσω δε άσβεστον εχθρότητα μεταξύ σου και της γυναίκας μεταξύ των απογόνων σου και των απογόνων αυτής. Ένας δε απόγονος της γυναικός μόνης αυτός θα σου συντρίψει την κεφαλήν και συ θα κεντήσεις αυτού την πτέρναν». Ιδού, η υπόσχεση εκπληρώνεται με τον Ευαγγελισμό της Μαρίας, έρχεται στον κόσμο ένας Υιός ο «απόγονος της γυναίκας», ο Υιός του Θεού του ενσαρκωμένου ο Ιησούς Χριστός που θα συντρίψει το κακό της αμαρτίας στη ρίζα του. « Θα συντρίψει τη κεφαλή του φιδιού». Είναι μια συνεχής και σκληρή μάχη που συνοδεύει την ανθρώπινη ιστορία, ανάμεσα στη χάρη και την αμαρτία, ανάμεσα στο καλό και το κακό, μια μάχη που μας ανακοινώθηκε από την πρώτη σελίδα της ιστορίας της σωτηρίας με τον φόνο του Αβελ από τον αδελφό του τον Κάιν και βεβαιώνεται στην τελευταία της σελίδα με τη σύγκρουση ανάμεσα στο βασίλειο του Θεού και το βασίλειο του σατανά, ανάμεσα στο κακό και τις συμβολικές δυνάμεις του δράκου και της γυναίκας που είναι η εκκλησία προσωποποιημένη στην Αποκάλυψη του Ιωάννη (Αποκάλυψη12) το βιβλίο που περιγράφει τα τελευταία χρόνια της Εκκλησίας και του κόσμου (Redentoris Mater No 11).
Ο Ευαγγελισμός της Μαρίας δεν είναι ένα γεγονός που τελείωσε στον παρελθόν αλλά είναι περισσότερο μια συνεχής αγγελία για ολόκληρη την ανθρωπότητα και η τελευταία λέξη δεν είναι για τις δυνάμεις του κακού όσο δυνατή και να είναι, αλλά η νίκη θα είναι για το Θεό που δημιούργησε τον κόσμο και τον έσωσε με το αίμα του Υιού του, του Μονογενή, και μια συνεχής αγγελία για τη μεσιτεία της Μαρίας ως μητέρας του Λυτρωτή. « Με την μητρική της στοργή φροντίζει για τα αδέλφια του Υιού της που βρίσκονται ακόμα στην πορεία τους κι’ αντιμετωπίζουν κινδύνους και θλίψεις, μέχρι να φτάσουν στην αιώνια πατρίδα. Γι’ αυτό και η Παναγία μέσα στην εκκλησία ονομάζεται με τους τίτλους της Πρεσβεύτριας, της Βοηθού, της Προστάτριας, της Μεσίτριας». (Lumen Gentium 62)
Η Εκκλησία γνωρίζει και διδάσκει με τον Απ Παύλο ότι ένας μόνος είναι ο μεσίτης μας: «Γιατί ένας είναι ο Θεός κι ένας ο μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων, ο άνθρωπος Ιησούς Χριστός, που πρόσφερε τη ζωή του ως λύτρο για χάρη όλων». (Α Τιμόθεο 2/5-6) « Ο μητρικός ρόλος της Μαρίας προς τους ανθρώπους δεν επισκιάζει και δεν ελαττώνει καθόλου τη μοναδική αυτή μεσιτεία του Χριστού αλλ’ αντίθετα δείχνει τη δύναμη της. Είναι μεσιτεία «εν Χριστώ». Πραγματικά η μεσιτεία της Μαρίας συνδέεται στενά με τη μητρότητα της. Έχει ένα ειδικά μητρικό χαρακτήρα, που τη διακρίνει από τη μεσιτεία όλων των άλλων πλασμάτων, τα οποία με διαφορετικό και πάντα υποτακτικό τρόπο συμμετέχουν στην μοναδική μεσιτεία του Χριστού, στην οποία είναι υποταγμένη και η μεσιτεία της Παναγίας… Έγινε για μας μητέρα μέσα στη σφαίρα της χάρης. Η αποστολή αυτή αποτελεί μια πραγματική διάσταση της παρουσίας της μέσα στο σωστικό μυστήριο του Χριστού και της Εκκλησίας».(Redentoris Mater 38)
Η Παναγία Παρθένα, αφού προορίστηκε από την αιωνιότητα, μαζί με την ενσάρκωση του Θείου Λόγου να γίνει Μητέρα του Θεού, σύμφωνα με το θέλημα της θείας Πρόνοιας υπήρξε στη γη
επάνω υπέροχη Μητέρα του Λυτρωτή μοναδική και γενναιόδωρη σύντροφος σε όλα και ταπεινή δούλη του Κυρίου. Συλλαμβάνοντας το Χριστό γεννώντας τον, τρέφοντας τον, παρουσιάζοντας τον στον Πατέρα μέσα στο ναό υποφέροντας με τον Υιό της που πέθαινε στο σταυρό συνεργάστηκε με μοναδικό τρόπο στο έργο του Λυτρωτή με την υπακοή, την πίστη, την ελπίδα και την ένθερμη αγάπη για να αποκαταστήσει την υπερφυσική ζωή των ψυχών. Γι’ αυτό, στον κόσμο της χάρης, ήταν και για μας Μητέρα». (Lumen Gentium 61)
Στον ευαγγελισμό της η Μαρία χαιρετίστηκε σαν « κεχαριτωμένη δηλαδή γεμάτη από τη θεϊκή χάρη». Με την πληρότητα αυτής της χάρης και της υπερφυσικής ζωής ήταν ιδιαίτερα προδιατεθειμένη για τη συνεργασία με το Χριστό, το μοναδικό μεσίτη της ανθρώπινης σωτηρίας. Και αυτή η συνεργασία είναι ακριβώς η υποτακτική της συμμετοχή στη μεσιτεία του Χριστού.
Αυτό είναι το σωτήριο σχέδιο του Θεού που πραγματοποιήθηκε στο ευαγγελισμό της Μαρίας, «ευλογημένης μεταξύ των γυναικών» είναι η ευλογία με την οποία ο Θεός Πατέρας αγκάλιασε όλη την ανθρωπότητα στο Ιησού Χριστό και ιδιαίτερα και αποκλειστικά την Μαρία μητέρα του Υιου Του. Αυτό το σωτήριο σχέδιο είναι γενικό και συμπεριλαμβάνει όλη την ανθρωπότητα όπως λέει ο Απ. Παύλος στην επιστολή του προς Εφεσίους: « Ευλογημένος να είναι ο Θεός, ο Πατέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που μας δώρισε μέσω του Χριστού πλούσιες τις ευλογίες του, πνευματικές και ουράνιες. Μας διάλεξε πριν θεμελιώσει τον κόσμο να γίνουμε δικοί του δια του Χριστού, αψεγάδιαστοι στην τελική του κρίση. Μας προόρισε με την αγάπη του να γίνουμε παιδιά του δια του Ιησού Χριστού, σύμφωνα με το καλόβουλο για μας θέλημα του, ώστε να τον υμνούμε για την πλούσια χάρη του, που μας δώρισε δια του αγαπημένου του Υιου. Μας λύτρωσε με το αίμα του Χριστού, συγχώρησε τις αμαρτίες μας με τη πλούσια χάρη Του». (Εφεσίους 1 3-7)
Ας προσευχηθούμε
Κύριε Ιησού, με τον ευαγγελισμό της Αειπάρθενου Μαρίας της μητέρας Σου και μητέρας μας εκπληρώθηκε η υπόσχεση του Θεού για την σωτηρία μας. Δώς μας, με τη μεσιτεία της, την χάρη να ανοίξουμε τη καρδιά μας στους καρπούς αυτής της σωτηρίας και να παρηγορηθούμε με την ελπίδα εν μέσω όλων των δυσκολιών και βασάνων του καιρού αυτού που ζούμε. Βοήθησε μας να πιστεύουμε ότι οι υποσχέσεις αυτές για τη σωτηρία μας θα εκπληρωθούν όταν ο Κύριος κρίνει ότι είναι κατάλληλες για μας και στον κατάλληλο καιρό.
Το παράδειγμα πίστης του Απ. Παύλου και η μεσιτεία του σε αυτό το ιωβηλαίο έτος της γέννησης του ας είναι για μας μία βοήθεια για να μην περιοριστούμε στο γράμμα του νόμου που σκοτώνει αλλά, περισσότερο, να προσκολληθούμε στο πνεύμα του νόμου που μας αναζωογονεί στην πίστη. Ώστε να μας αποκαλυφθεί υπό το φως του ευαγγελισμού της Μαρίας το αληθινό νόημα του ανθρώπου και η αξία του μυστηρίου του γάμου και η αγιότητα κάθε οικογένειας βασισμένη σε αυτό.
Ενέπνευσε τους ποιμένες της εκκλησίας, επισκόπους και ιερείς για να γνωρίζουν πώς να υπηρετήσουν όλα τα μυστήρια με ανανεωμένο πνεύμα ώστε οι πιστοί να επωφεληθούν και εμπλουτιστούν από το πλούτος κάθε μυστηρίου και λειτουργικής τέλεσης έτσι ώστε να ενωθούμε με τον Πατέρα τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα Μοναδικό Θεό σε Αυτόν η τιμή και δόξα σε όλους του αιώνες των αιώνων, Αμήν.
______________________________________________________
Thursday, November 27, 2008
Monday, November 17, 2008
Κυριακή του Ευαγγελισμού του Ζαχαρία
Κυριακή του Ευαγγελισμού του Ζαχαρία
16/11/2008
Μια πορεία πίστης και μια πραγματοποίηση της υπόσχεσης του Θεού
Ρωμαίους 4/13-25 Λούκα 1/5-25
Εισαγωγή
Με την επαγγελία του αγγέλου στο Ζαχαρία αρχίζει η περίοδος του ερχομού, η περίοδος της ετοιμασίας για τα Χριστούγεννα.
Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής ονομάζεται επίσης Πρόδρομος γιατί η γέννηση του προηγείται της γέννησης του Μεσσία όπως η αυγή προηγείται της ανατολής του ήλιου. Αυτός είναι ο τελευταίος προφήτης της Παλαιάς Διαθήκης και ο πρώτος απόστολος της Καινής Διαθήκης.
Ήταν ένα δώρο και μια αμοιβή του Θεού προς τον Ζαχαρία τον ιερέα και τη σύζυγο του που ήταν στείρα και ήταν και οι δύο προχωρημένης ηλικίας αλλά « ήταν άνθρωποι πιστοί στο Θεό και η ζωή τους ήταν άμεμπτη, σύμφωνη με το νόμο και τις εντολές του Κυρίου» (Λούκα 1/6).
Αυτό είναι, όπως λέει ο Απ. Παύλος, το δώρο του Θεού σε αυτούς που πίστεψαν στην υπόσχεση Του όπως συνέβηκε στον Αβραάμ παρόλο που δεν είχε λόγο να ελπίζει και έτσι ο Θεός τον κατέστησε πατέρα πολλών εθνών (Ρωμαίους 4/18-20).
Η επαγγελία στον Ζαχαρία είναι μια εισαγωγή στο Ευαγγέλιο της Ελπίδας βασισμένη στην πίστη της υπόσχεσης του Θεού η οποία θα πραγματοποιηθεί χωρίς αμφιβολία το κατάλληλο και ακριβή χρόνο.
Το ιωβηλαίο έτος του Αποστόλου Παύλου και η επεξήγηση του κειμένου της επιστολής και του σημερινού Ευαγγελίου.
1. Ο Παύλος μιλά στο κόσμο του σήμερα
Ο Παύλος είναι ένας δάσκαλος της πίστης και της αλήθειας για κάθε γενιά. Στη επιστολή του προς Γαλάτας λέει « Η τωρινή σωματική μου ζωή είναι ζωή βασισμένη στην πίστη μου στο Υιό του Θεού που με αγάπησε και πέθανε εκούσια για χάρη μου»(Γαλάτας 2/20).
Η πίστη γι’αυτόν είναι πεποίθηση και επιλογή. Ο ίδιος αγαπήθηκε από τον Χριστό με ένα τρόπο προσωπικό γιατί ο Χριστός δεν πέθανε για κάτι άγνωστο αλλά από αγάπη για το κάθε άνθρωπο.
Ο Απόστολος Παύλος πίστεψε κατάπληκτος από τη αγάπη του Ιησού Χριστού, μια αγάπη που τον άγγιξε ως το βάθος του είναι του και τον άλλαξε ολοκληρωτικά και τελειωτικά.
Η πίστη του Παύλου δεν είναι μια ιδεολογία ή μια άποψη αναφορικά με τον Θεό και τον κόσμο, αλλά μάλλον πίστεψε γιατί η αγάπη του Θεού του σφράγισε την καρδιά. Γι’αυτό η πίστη του εκδηλώνεται με την αγάπη του προς τον Ιησού Χριστό και την μεγάλη του επιθυμία να την μεταδώσει στους άλλους.
Η αλήθεια που έλαβε ο Σαούλ από τον Χριστό τον Αναστημένο συναντώντας τον στο δρόμο προς τη Δαμασκό είναι το ίδιο το Ευαγγέλιο του Θεού που το εμπιστεύτηκε σε αυτόν και αυτός δεσμεύτηκε να το διακηρύξει παρά τους διωγμούς και κάθε πόνο. Αυτός έγραψε στους Θεσσαλονικείς: « Πρωτύτερα στους Φιλίππους μας κακοποίησαν και μας έβρισαν, όπως ξέρετε. Ο Θεός όμως μας έδωσε θάρρος, ώστε να σας κηρύξουμε το ευαγγέλιο του μέσα από πολλές δυσκολίες. Αλλά κηρύττουμε το ευαγγέλιο όπως μας το εμπιστεύτηκε ο Θεός αφού πρώτα μας δοκίμασε. Έτσι κηρύττουμε όχι για να αρέσουμε σε ανθρώπους αλλά στο Θεό ο οποίος γνωρίζει καλά τις καρδιές μας. Γιατί δε σας κολακέψαμε όπως ξέρετε, ούτε ήρθαμε με προσχήματα για να κερδίσουμε κάτι, μάρτυρας μας ο Θεός». ( Α Θεσσαλονικεις 2/2,4,5)
2. Επεξήγηση της επιστολής προς Ρωμαίους (Ρωμαίους 4/13-25)
Σε αυτή την επιστολή ο Απ. Παύλος υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος δικαιώνεται με τη πίστη και όχι με τον νόμο. Να πιστεύεις σημαίνει να δέχεσαι το Λόγο του Θεού και την υπόσχεση Του παραμένοντας σταθερός στην ελπίδα ότι ή υπόσχεση του Θεού θα πραγματοποιηθεί.
Ο Απ. Παύλος για να επιβεβαιώσει αυτή την αλήθεια αναφέρεται στη πίστη του Αβραάμ « O Θεός έδωσε στον Αβραάμ την υπόσχεση πως αυτός κι οι απόγονοί του θα κληρονομήσουν τον κόσμο…ήταν τελείως βέβαιος πως ο Θεός που του έδωσε την επαγγελία, έχει και τη δύναμη να την εκπληρώσει. Γι’αυτό κι ο Θεός τον αναγνώρισε δίκαιο». (Ρωμαίους 4/13,21,22)
Τέτοια πίστη χαρακτηρίζεται σαν «μια ελπίδα ενάντια σε κάθε ελπίδα» (Ρωμαίους 4/18) «Σ’αυτά τα λόγια δεν απίστησε ο Αβραάμ αν και ήταν τότε κάπου εκατό ετών, δε σκέφτηκε πως δεν μπορούσε πια να κάνει παιδιά όπως εξάλλου δεν μπορούσε και η Σάρρα. Δεν αμφιταλαντεύτηκε για την εκπλήρωση της επαγγελίας του Θεού, αλλ’αντίθετα η πίστη του δυνάμωσε και δόξασε το Θεό» (Ρωμαίους 4/19-20) Χάρη σε τόσο δυνατή πίστη « Ο Αβραάμ έγινε πατέρας όλων όσων πίστεψαν και πολλών λαών» (Ρωμαίους 4/18)
Ο Θεός εκπλήρωσε την υπόσχεση Του δίνοντας στον Αβραάμ απογόνους και μια γενιά με την γέννηση του Ισάακ. Ο Ισάακ θα γεννήσει τον Ιακώβ από την γενιά την οποία θα γεννηθεί ο Χριστός. Στο Χριστό και με την αφθονία του Αγίου Πνεύματος θα ενωθούν τα σκορπισμένα παιδιά του Θεού και θα ολοκληρωθεί η λύτρωση του λαού του Θεού με τον θάνατο του υιού του ζωντανού Θεού ο οποίος « παραδόθηκε στο θάνατο για τις ανομίες μας και αναστήθηκε για τη σωτηρία μας» (Ρωμαίους 4/25).
Στον Αβραάμ πραγματοποιήθηκε ο προσδιορισμός της πίστης. Όπως λέει ο Απ. Παύλος στους Εβραίους « Πίστη σημαίνει σιγουριά γι’ αυτά που ελπίζουμε και βεβαιότητα γι’ αυτά που δεν βλέπουμε» (Εβραίους 11/1) Με τη πίστη ο άνθρωπος υποτάσσει ολοκληρωτικά το νου και τη θέληση του στον Θεό. Ο άνθρωπος με όλο του το είναι δίνει τη συγκατάθεση του στον αποκαλυπτόμενο Θεό. Αυτή την απάντηση του ανθρώπου στον Θεό που αποκαλύπτει η Αγία Γραφή την ονομάζει «υπακοή της πίστεως» (Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας 142-143)
3. Mια πορεία πίστης και μια πραγματοποίηση της υπόσχεσης Του Θεού (Λούκα 1/1-25)
Με την αγγελία στο Ζαχαρία εκπληρώνεται η υπόσχεση του Θεού στον Αβραάμ, κάνοντας τον πατέρα του έθνους του στη πίστη « Ιδού η συμφωνία και υπόσχεσης μου προς σε. Θα γίνεις γενάρχης πολυάριθμων εθνών. Το όνομα σου δεν θα είναι πλέον Αβράμ αλλά θα ονομάζεσαι Αβραάμ διότι σε έχω προορίσει ως πρόγονο και πατριάρχη πολλών λαών» (Γένεση 17/4-5)
Ο Θεός του υποσχέθηκε ότι θα γεννηθεί γι’ αυτόν και την γυναίκα του ένας υιός και θα ονομαστεί Ισάακ, και του είπε ο Θεός: «Προς αυτόν εγώ θα συνάψω την διαθήκη μου, διαθήκη αιώνια» (Γένεση 17/19). Η υπόσχεση στον Αβραάμ πραγματοποιήθηκε με τη γέννηση ενός λαού, του λαού του Θεού και κληρονόμου της σωτηρίας στην Παλαιά Διαθήκη. Αυτός ο λαός προετοιμάστηκε να είναι η Εκκλησία του Χριστού στην Καινή Διαθήκη.
Στα ιερά βιβλία διαβάζουμε ότι ο λαός του Θεού επιλέχτηκε από το ίδιο το Θεό και τον ονόμασε «Ισραήλ» και είναι η εικόνα και το σύμβολο της εκκλησίας στη Καινή Διαθήκη. «Και τώρα εάν προσεκτικά ακούσετε την εντολή μου και φυλάξετε τη διαθήκη μου, θα είστε εις εμέ λαός εκλεκτός μεταξύ όλων των άλλων εθνών, τα οποία, είτε το θέλουν είτε όχι, είναι και αυτά υπο την εξουσία μου, διότι δική μου είναι όλη η γη. «Εσείς όμως θα είστε δικό μου ιδιαίτερο βασίλειο ιερέων και έθνος άγιον» (Έξοδος 19/5-6)
Όλα αυτά όμως έγιναν σαν προετοιμασία για την Καινή και τέλεια Διαθήκη που έμελλε να συνάψει ο Χριστός. Την Καινή αυτή Διαθήκη ο Χριστός την ίδρυσε με το αίμα Του συγκαλώντας ένα λαό από Ιουδαίους και Εθνικούς για να ενωθεί, όχι σύμφωνα με τη σάρκα αλλά σύμφωνα με το Πνεύμα και να αποτελέσει το νέο Λαό του Θεού. (Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας αρ. 781)
Η Εκκλησία είναι ο Νέος Λαός του Θεού με χαρακτηριστικά που τον διακρίνουν καθαρά από όλες τις άλλες θρησκευτικές, εθνικές πολιτικές ή πολιτιστικές κοινότητες της ιστορίας:
• Είναι ο Λαός του Θεού: Ο Θεός δεν ανήκει ιδιαίτερα σε κανένα λαό. Αλλά απέκτησε ένα λαό από εκείνους που άλλοτε δεν ήταν λαός: «μια διαλεκτή γενιά, το βασιλικό ιερατείο, ένα άγιος έθνος» (Α Πέτρου 2,9)
• Γίνονται μέλη αυτού του Λαού οι άνθρωποι όχι με τη φυσική τους γέννηση, αλλά με τη « γέννησή τους από τα άνω», «από το νερό και το Πνεύμα» (Ιωάννη 3,3-5) δηλαδή από την πίστη στο Χριστό και το Βάπτισμα.
• Ο Λαός αυτός έχει ως Κεφαλή τον Ιησού Χριστό ( Χρισμένο, Μεσσία), και επειδή το ίδιο χρίσμα, το Άγιο Πνεύμα, από την Κεφαλή ρέει στο Σώμα, αυτός είναι «ο Μεσσιανικός Λαός»
• «Ο Λαός αυτός βρίσκεται στη κατάσταση της αξίας και της ελευθερίας των παιδιών του Θεού στις καρδιές των οποίων κατοικεί, σαν σε ναό, το Άγιο Πνεύμα.
• «Νόμος του είναι η νέα εντολή, να αγαπά όπως ο ίδιος ο Χριστός μας αγάπησε» (Ιωάννη 13,34) Είναι ο «νέος» νόμος’ του Αγίου Πνεύματος (Ρωμ. 8,2 Γαλ. 5,25).
• Αποστολή του είναι να αποτελεί το αλάτι της γής και το φως του κόσμου (Μθ 5,13-16). «Αποτελεί για όλη την ανθρωπότητα πολύτιμο σπέρμα ενότητας, ελπίδας, σωτηρίας».
• «Τελικά έχει ως προορισμό τη Βασιλεία του Θεού, που από τον ίδιο τον Θεό εγκαινιάστηκε στη γη επάνω, και πρέπει να επεκταθεί όλο και περισσότερο, μέχρι να ολοκληρωθεί από τον ίδιο τον Θεό, στη συντέλεια των αιώνων». (Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας αρ. 782).
Η αγγελία στον Ζαχαρία κλείνει αυτή την πορεία της Παλαιάς Διαθήκης που μας φέρνει τον Μεσσία που αναμέναμε. Σε αυτή τη Καινή Διαθήκη βλέπουμε ότι ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ ήταν δίκαιοι μπροστά στο Θεό και τηρούσαν άμεμπτοι όλους τους νόμους και τις εντολές του Κυρίου (Λκ1/6). Στη πραγματικότητα έτσι ήταν και για τον Αβραάμ. Πρωτού ο Κύριος συνάψει συμφωνία μαζί του, του εμφανίστηκε και του είπε: «Εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σου. Γίνε ευάρεστος ενώπιον μου ανεπίληπτος και ενάρετος» (Γένεσις 17/1).
Η αποστολή του Ιωάννη του υιού του Ζαχαρία και της Ελισάβετ ήταν να οδηγήσει ξανά το λαό στη Διαθήκη με τον Θεό. «Και θα κάνει πολλούς Ισραηλίτες να επιστρέψουν στον Κύριο το Θεό τους. Αυτός θα προπορευτεί στο έργο του Κυρίου με το πνεύμα και τη δύναμη του προφήτη Ηλία. Θα συμφιλιώσει πατέρες με παιδιά και θα κάνει τους ασεβείς να αποκτήσουν τη φρόνηση των δίκαιων». (Λκ 1/16-17) Πράγματι μετά από έξη μήνες από τη αγγελία στο Ζαχαρία θα γίνει η αγγελία στην Αειπάρθενο Μαρία για τη Θεία Σύλληψη και ιδού ο Απ. Παύλος που γράφει: «Όταν όμως έφτασε η ώρα που είχε καθορίσει ο Θεός, απέστειλε τον Υιό του που γεννήθηκε από μια γυναίκα» (Γαλ. 4/4) Έτσι ξεκίνησε η Καινή Διαθήκη στον Χριστό.
Όλα αυτά μας δίνουν να καταλάβουμε την ενότητα μεταξύ των δύο Διαθηκών, της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Η Παλαιά Διαθήκη ήταν πάνω απ’όλα εντεταλμένη να ετοιμάσει, να αναγγείλει προφητικά και να σημαίνει με διάφορες εικόνες τον ερχομό του Χριστού Σωτήρα της ανθρωπότητας και του μεσσιανικού βασιλείου. «Και ο Λόγος έγινε άνθρωπος κι έστησε τη σκηνή του ανάμεσα μας και είδαμε τη θεϊκή του δόξα, τη δόξα που ο μοναχογιός την έχει από τον Πατέρα κι ήρθε γεμάτος χάρη θεϊκή κι αλήθεια για μας» (Ιωαν.1/14)
Ο Ιησούς Χριστός ολοκλήρωσε τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους, στερέωσε τη βασιλεία του Θεού και το επιβεβαίωσε στη εκκλησία η οποία του εμπιστεύτηκε την αποστολή να διακηρύξει αυτή τη βασιλεία και να την οικοδομήσει πάνω στην γη και να φέρει τη σωτηρία σε όλους τους ανθρώπους.
Ο Θεός λοιπόν ο οποίος ενέπνευσε τα βιβλία της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης (73 σύνολο 46 Παλαιά Διαθήκη και 27 Καινή Διαθήκη) είναι ο συγγραφέας και έχει σοφά διαθέσει ώστε « η Καινή κρύβεται στην Παλαιά, και η Παλαιά φανερώνεται στην Καινή». Αν και ο Χριστός ίδρυσε τη Καινή Διαθήκη με το αίμα Του ωστόσο τα βιβλία της Καινής Διαθήκης συνοψίζονται ενιαία στην διακήρυξη του Ευαγγελίου αποκτούν και φανερώνουν την όλη σημασία τους στην Καινή Διαθήκη τα οποία με τη σειρά τους φωτίζουν και επεξηγούν(Δογματική διάταξη για τη θεϊκή Αποκάλυψη Dei Verbum no16). Η Παλαιά είναι για την Καινή Διαθήκη σαν τα θεμέλια μιας οικίας.
Ας προσευχηθούμε
Κύριε Ιησού, Εσύ μας αποκαλύπτεις στο πρόσωπο του Αβραάμ και του Ζαχαρία ότι σε Σένα έχουν εκπληρωθεί οι υποσχέσεις του Θεού για τη Σωτηρία και ότι Εσύ Είσαι ο Λόγος που οδηγεί τα βήματα του λαού του Θεού στο δρόμο των δύο Διαθηκών της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης.
Κάνε να ξαναζωντανέψει σε μας η πίστη του Αβραάμ και του Ζαχαρία ώστε να δεχθούμε την Θεία Αποκάλυψη που εκδηλώθηκε σε Σένα Κύριε Ιησού με την βοήθεια του Αγίου Πνεύματος και τη διδασκαλία της Εκκλησίας Σου ώστε να μπορέσουμε να λάβουμε τη χάρη της σωτηρίας βάζοντας την στη πράξη, να τη διακηρύξουμε και να την δώσουμε και στους άλλους.
Κάνε ώστε η πίστη μας να είναι μια πράξη αγάπης όπως η πίστη του απόστολου Σου Παύλου. Αγίασε τις οικογένειες μας σαν « κατ’οίκον εκκλησίες » ώστε να είναι εκπαιδευτήρια της πίστης και των ανθρώπινων και πνευματικών αξιών.
Κάνε μας να εισέλθουμε στο βάθος της ένωσης μας με τη Αγιότατη Τριάδα στη Θεία Λατρία και από τις πηγές της να φωτιστούμε και ενδυναμωθούμε για να αυξήσουμε την εσωτερική μας ενότητα και την ενότητα του ανθρώπινου γένους. Έτσι ώστε να ανυψώσουμε σε Σένα πάσα δόξα Ω Αγιότατη Τριάδα, Πατέρα Υιέ και Άγιο Πνεύμα σε όλους τους αιώνες των αιώνων, Αμήν
_____________________________________________________
16/11/2008
Μια πορεία πίστης και μια πραγματοποίηση της υπόσχεσης του Θεού
Ρωμαίους 4/13-25 Λούκα 1/5-25
Εισαγωγή
Με την επαγγελία του αγγέλου στο Ζαχαρία αρχίζει η περίοδος του ερχομού, η περίοδος της ετοιμασίας για τα Χριστούγεννα.
Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής ονομάζεται επίσης Πρόδρομος γιατί η γέννηση του προηγείται της γέννησης του Μεσσία όπως η αυγή προηγείται της ανατολής του ήλιου. Αυτός είναι ο τελευταίος προφήτης της Παλαιάς Διαθήκης και ο πρώτος απόστολος της Καινής Διαθήκης.
Ήταν ένα δώρο και μια αμοιβή του Θεού προς τον Ζαχαρία τον ιερέα και τη σύζυγο του που ήταν στείρα και ήταν και οι δύο προχωρημένης ηλικίας αλλά « ήταν άνθρωποι πιστοί στο Θεό και η ζωή τους ήταν άμεμπτη, σύμφωνη με το νόμο και τις εντολές του Κυρίου» (Λούκα 1/6).
Αυτό είναι, όπως λέει ο Απ. Παύλος, το δώρο του Θεού σε αυτούς που πίστεψαν στην υπόσχεση Του όπως συνέβηκε στον Αβραάμ παρόλο που δεν είχε λόγο να ελπίζει και έτσι ο Θεός τον κατέστησε πατέρα πολλών εθνών (Ρωμαίους 4/18-20).
Η επαγγελία στον Ζαχαρία είναι μια εισαγωγή στο Ευαγγέλιο της Ελπίδας βασισμένη στην πίστη της υπόσχεσης του Θεού η οποία θα πραγματοποιηθεί χωρίς αμφιβολία το κατάλληλο και ακριβή χρόνο.
Το ιωβηλαίο έτος του Αποστόλου Παύλου και η επεξήγηση του κειμένου της επιστολής και του σημερινού Ευαγγελίου.
1. Ο Παύλος μιλά στο κόσμο του σήμερα
Ο Παύλος είναι ένας δάσκαλος της πίστης και της αλήθειας για κάθε γενιά. Στη επιστολή του προς Γαλάτας λέει « Η τωρινή σωματική μου ζωή είναι ζωή βασισμένη στην πίστη μου στο Υιό του Θεού που με αγάπησε και πέθανε εκούσια για χάρη μου»(Γαλάτας 2/20).
Η πίστη γι’αυτόν είναι πεποίθηση και επιλογή. Ο ίδιος αγαπήθηκε από τον Χριστό με ένα τρόπο προσωπικό γιατί ο Χριστός δεν πέθανε για κάτι άγνωστο αλλά από αγάπη για το κάθε άνθρωπο.
Ο Απόστολος Παύλος πίστεψε κατάπληκτος από τη αγάπη του Ιησού Χριστού, μια αγάπη που τον άγγιξε ως το βάθος του είναι του και τον άλλαξε ολοκληρωτικά και τελειωτικά.
Η πίστη του Παύλου δεν είναι μια ιδεολογία ή μια άποψη αναφορικά με τον Θεό και τον κόσμο, αλλά μάλλον πίστεψε γιατί η αγάπη του Θεού του σφράγισε την καρδιά. Γι’αυτό η πίστη του εκδηλώνεται με την αγάπη του προς τον Ιησού Χριστό και την μεγάλη του επιθυμία να την μεταδώσει στους άλλους.
Η αλήθεια που έλαβε ο Σαούλ από τον Χριστό τον Αναστημένο συναντώντας τον στο δρόμο προς τη Δαμασκό είναι το ίδιο το Ευαγγέλιο του Θεού που το εμπιστεύτηκε σε αυτόν και αυτός δεσμεύτηκε να το διακηρύξει παρά τους διωγμούς και κάθε πόνο. Αυτός έγραψε στους Θεσσαλονικείς: « Πρωτύτερα στους Φιλίππους μας κακοποίησαν και μας έβρισαν, όπως ξέρετε. Ο Θεός όμως μας έδωσε θάρρος, ώστε να σας κηρύξουμε το ευαγγέλιο του μέσα από πολλές δυσκολίες. Αλλά κηρύττουμε το ευαγγέλιο όπως μας το εμπιστεύτηκε ο Θεός αφού πρώτα μας δοκίμασε. Έτσι κηρύττουμε όχι για να αρέσουμε σε ανθρώπους αλλά στο Θεό ο οποίος γνωρίζει καλά τις καρδιές μας. Γιατί δε σας κολακέψαμε όπως ξέρετε, ούτε ήρθαμε με προσχήματα για να κερδίσουμε κάτι, μάρτυρας μας ο Θεός». ( Α Θεσσαλονικεις 2/2,4,5)
2. Επεξήγηση της επιστολής προς Ρωμαίους (Ρωμαίους 4/13-25)
Σε αυτή την επιστολή ο Απ. Παύλος υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος δικαιώνεται με τη πίστη και όχι με τον νόμο. Να πιστεύεις σημαίνει να δέχεσαι το Λόγο του Θεού και την υπόσχεση Του παραμένοντας σταθερός στην ελπίδα ότι ή υπόσχεση του Θεού θα πραγματοποιηθεί.
Ο Απ. Παύλος για να επιβεβαιώσει αυτή την αλήθεια αναφέρεται στη πίστη του Αβραάμ « O Θεός έδωσε στον Αβραάμ την υπόσχεση πως αυτός κι οι απόγονοί του θα κληρονομήσουν τον κόσμο…ήταν τελείως βέβαιος πως ο Θεός που του έδωσε την επαγγελία, έχει και τη δύναμη να την εκπληρώσει. Γι’αυτό κι ο Θεός τον αναγνώρισε δίκαιο». (Ρωμαίους 4/13,21,22)
Τέτοια πίστη χαρακτηρίζεται σαν «μια ελπίδα ενάντια σε κάθε ελπίδα» (Ρωμαίους 4/18) «Σ’αυτά τα λόγια δεν απίστησε ο Αβραάμ αν και ήταν τότε κάπου εκατό ετών, δε σκέφτηκε πως δεν μπορούσε πια να κάνει παιδιά όπως εξάλλου δεν μπορούσε και η Σάρρα. Δεν αμφιταλαντεύτηκε για την εκπλήρωση της επαγγελίας του Θεού, αλλ’αντίθετα η πίστη του δυνάμωσε και δόξασε το Θεό» (Ρωμαίους 4/19-20) Χάρη σε τόσο δυνατή πίστη « Ο Αβραάμ έγινε πατέρας όλων όσων πίστεψαν και πολλών λαών» (Ρωμαίους 4/18)
Ο Θεός εκπλήρωσε την υπόσχεση Του δίνοντας στον Αβραάμ απογόνους και μια γενιά με την γέννηση του Ισάακ. Ο Ισάακ θα γεννήσει τον Ιακώβ από την γενιά την οποία θα γεννηθεί ο Χριστός. Στο Χριστό και με την αφθονία του Αγίου Πνεύματος θα ενωθούν τα σκορπισμένα παιδιά του Θεού και θα ολοκληρωθεί η λύτρωση του λαού του Θεού με τον θάνατο του υιού του ζωντανού Θεού ο οποίος « παραδόθηκε στο θάνατο για τις ανομίες μας και αναστήθηκε για τη σωτηρία μας» (Ρωμαίους 4/25).
Στον Αβραάμ πραγματοποιήθηκε ο προσδιορισμός της πίστης. Όπως λέει ο Απ. Παύλος στους Εβραίους « Πίστη σημαίνει σιγουριά γι’ αυτά που ελπίζουμε και βεβαιότητα γι’ αυτά που δεν βλέπουμε» (Εβραίους 11/1) Με τη πίστη ο άνθρωπος υποτάσσει ολοκληρωτικά το νου και τη θέληση του στον Θεό. Ο άνθρωπος με όλο του το είναι δίνει τη συγκατάθεση του στον αποκαλυπτόμενο Θεό. Αυτή την απάντηση του ανθρώπου στον Θεό που αποκαλύπτει η Αγία Γραφή την ονομάζει «υπακοή της πίστεως» (Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας 142-143)
3. Mια πορεία πίστης και μια πραγματοποίηση της υπόσχεσης Του Θεού (Λούκα 1/1-25)
Με την αγγελία στο Ζαχαρία εκπληρώνεται η υπόσχεση του Θεού στον Αβραάμ, κάνοντας τον πατέρα του έθνους του στη πίστη « Ιδού η συμφωνία και υπόσχεσης μου προς σε. Θα γίνεις γενάρχης πολυάριθμων εθνών. Το όνομα σου δεν θα είναι πλέον Αβράμ αλλά θα ονομάζεσαι Αβραάμ διότι σε έχω προορίσει ως πρόγονο και πατριάρχη πολλών λαών» (Γένεση 17/4-5)
Ο Θεός του υποσχέθηκε ότι θα γεννηθεί γι’ αυτόν και την γυναίκα του ένας υιός και θα ονομαστεί Ισάακ, και του είπε ο Θεός: «Προς αυτόν εγώ θα συνάψω την διαθήκη μου, διαθήκη αιώνια» (Γένεση 17/19). Η υπόσχεση στον Αβραάμ πραγματοποιήθηκε με τη γέννηση ενός λαού, του λαού του Θεού και κληρονόμου της σωτηρίας στην Παλαιά Διαθήκη. Αυτός ο λαός προετοιμάστηκε να είναι η Εκκλησία του Χριστού στην Καινή Διαθήκη.
Στα ιερά βιβλία διαβάζουμε ότι ο λαός του Θεού επιλέχτηκε από το ίδιο το Θεό και τον ονόμασε «Ισραήλ» και είναι η εικόνα και το σύμβολο της εκκλησίας στη Καινή Διαθήκη. «Και τώρα εάν προσεκτικά ακούσετε την εντολή μου και φυλάξετε τη διαθήκη μου, θα είστε εις εμέ λαός εκλεκτός μεταξύ όλων των άλλων εθνών, τα οποία, είτε το θέλουν είτε όχι, είναι και αυτά υπο την εξουσία μου, διότι δική μου είναι όλη η γη. «Εσείς όμως θα είστε δικό μου ιδιαίτερο βασίλειο ιερέων και έθνος άγιον» (Έξοδος 19/5-6)
Όλα αυτά όμως έγιναν σαν προετοιμασία για την Καινή και τέλεια Διαθήκη που έμελλε να συνάψει ο Χριστός. Την Καινή αυτή Διαθήκη ο Χριστός την ίδρυσε με το αίμα Του συγκαλώντας ένα λαό από Ιουδαίους και Εθνικούς για να ενωθεί, όχι σύμφωνα με τη σάρκα αλλά σύμφωνα με το Πνεύμα και να αποτελέσει το νέο Λαό του Θεού. (Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας αρ. 781)
Η Εκκλησία είναι ο Νέος Λαός του Θεού με χαρακτηριστικά που τον διακρίνουν καθαρά από όλες τις άλλες θρησκευτικές, εθνικές πολιτικές ή πολιτιστικές κοινότητες της ιστορίας:
• Είναι ο Λαός του Θεού: Ο Θεός δεν ανήκει ιδιαίτερα σε κανένα λαό. Αλλά απέκτησε ένα λαό από εκείνους που άλλοτε δεν ήταν λαός: «μια διαλεκτή γενιά, το βασιλικό ιερατείο, ένα άγιος έθνος» (Α Πέτρου 2,9)
• Γίνονται μέλη αυτού του Λαού οι άνθρωποι όχι με τη φυσική τους γέννηση, αλλά με τη « γέννησή τους από τα άνω», «από το νερό και το Πνεύμα» (Ιωάννη 3,3-5) δηλαδή από την πίστη στο Χριστό και το Βάπτισμα.
• Ο Λαός αυτός έχει ως Κεφαλή τον Ιησού Χριστό ( Χρισμένο, Μεσσία), και επειδή το ίδιο χρίσμα, το Άγιο Πνεύμα, από την Κεφαλή ρέει στο Σώμα, αυτός είναι «ο Μεσσιανικός Λαός»
• «Ο Λαός αυτός βρίσκεται στη κατάσταση της αξίας και της ελευθερίας των παιδιών του Θεού στις καρδιές των οποίων κατοικεί, σαν σε ναό, το Άγιο Πνεύμα.
• «Νόμος του είναι η νέα εντολή, να αγαπά όπως ο ίδιος ο Χριστός μας αγάπησε» (Ιωάννη 13,34) Είναι ο «νέος» νόμος’ του Αγίου Πνεύματος (Ρωμ. 8,2 Γαλ. 5,25).
• Αποστολή του είναι να αποτελεί το αλάτι της γής και το φως του κόσμου (Μθ 5,13-16). «Αποτελεί για όλη την ανθρωπότητα πολύτιμο σπέρμα ενότητας, ελπίδας, σωτηρίας».
• «Τελικά έχει ως προορισμό τη Βασιλεία του Θεού, που από τον ίδιο τον Θεό εγκαινιάστηκε στη γη επάνω, και πρέπει να επεκταθεί όλο και περισσότερο, μέχρι να ολοκληρωθεί από τον ίδιο τον Θεό, στη συντέλεια των αιώνων». (Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας αρ. 782).
Η αγγελία στον Ζαχαρία κλείνει αυτή την πορεία της Παλαιάς Διαθήκης που μας φέρνει τον Μεσσία που αναμέναμε. Σε αυτή τη Καινή Διαθήκη βλέπουμε ότι ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ ήταν δίκαιοι μπροστά στο Θεό και τηρούσαν άμεμπτοι όλους τους νόμους και τις εντολές του Κυρίου (Λκ1/6). Στη πραγματικότητα έτσι ήταν και για τον Αβραάμ. Πρωτού ο Κύριος συνάψει συμφωνία μαζί του, του εμφανίστηκε και του είπε: «Εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σου. Γίνε ευάρεστος ενώπιον μου ανεπίληπτος και ενάρετος» (Γένεσις 17/1).
Η αποστολή του Ιωάννη του υιού του Ζαχαρία και της Ελισάβετ ήταν να οδηγήσει ξανά το λαό στη Διαθήκη με τον Θεό. «Και θα κάνει πολλούς Ισραηλίτες να επιστρέψουν στον Κύριο το Θεό τους. Αυτός θα προπορευτεί στο έργο του Κυρίου με το πνεύμα και τη δύναμη του προφήτη Ηλία. Θα συμφιλιώσει πατέρες με παιδιά και θα κάνει τους ασεβείς να αποκτήσουν τη φρόνηση των δίκαιων». (Λκ 1/16-17) Πράγματι μετά από έξη μήνες από τη αγγελία στο Ζαχαρία θα γίνει η αγγελία στην Αειπάρθενο Μαρία για τη Θεία Σύλληψη και ιδού ο Απ. Παύλος που γράφει: «Όταν όμως έφτασε η ώρα που είχε καθορίσει ο Θεός, απέστειλε τον Υιό του που γεννήθηκε από μια γυναίκα» (Γαλ. 4/4) Έτσι ξεκίνησε η Καινή Διαθήκη στον Χριστό.
Όλα αυτά μας δίνουν να καταλάβουμε την ενότητα μεταξύ των δύο Διαθηκών, της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Η Παλαιά Διαθήκη ήταν πάνω απ’όλα εντεταλμένη να ετοιμάσει, να αναγγείλει προφητικά και να σημαίνει με διάφορες εικόνες τον ερχομό του Χριστού Σωτήρα της ανθρωπότητας και του μεσσιανικού βασιλείου. «Και ο Λόγος έγινε άνθρωπος κι έστησε τη σκηνή του ανάμεσα μας και είδαμε τη θεϊκή του δόξα, τη δόξα που ο μοναχογιός την έχει από τον Πατέρα κι ήρθε γεμάτος χάρη θεϊκή κι αλήθεια για μας» (Ιωαν.1/14)
Ο Ιησούς Χριστός ολοκλήρωσε τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους, στερέωσε τη βασιλεία του Θεού και το επιβεβαίωσε στη εκκλησία η οποία του εμπιστεύτηκε την αποστολή να διακηρύξει αυτή τη βασιλεία και να την οικοδομήσει πάνω στην γη και να φέρει τη σωτηρία σε όλους τους ανθρώπους.
Ο Θεός λοιπόν ο οποίος ενέπνευσε τα βιβλία της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης (73 σύνολο 46 Παλαιά Διαθήκη και 27 Καινή Διαθήκη) είναι ο συγγραφέας και έχει σοφά διαθέσει ώστε « η Καινή κρύβεται στην Παλαιά, και η Παλαιά φανερώνεται στην Καινή». Αν και ο Χριστός ίδρυσε τη Καινή Διαθήκη με το αίμα Του ωστόσο τα βιβλία της Καινής Διαθήκης συνοψίζονται ενιαία στην διακήρυξη του Ευαγγελίου αποκτούν και φανερώνουν την όλη σημασία τους στην Καινή Διαθήκη τα οποία με τη σειρά τους φωτίζουν και επεξηγούν(Δογματική διάταξη για τη θεϊκή Αποκάλυψη Dei Verbum no16). Η Παλαιά είναι για την Καινή Διαθήκη σαν τα θεμέλια μιας οικίας.
Ας προσευχηθούμε
Κύριε Ιησού, Εσύ μας αποκαλύπτεις στο πρόσωπο του Αβραάμ και του Ζαχαρία ότι σε Σένα έχουν εκπληρωθεί οι υποσχέσεις του Θεού για τη Σωτηρία και ότι Εσύ Είσαι ο Λόγος που οδηγεί τα βήματα του λαού του Θεού στο δρόμο των δύο Διαθηκών της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης.
Κάνε να ξαναζωντανέψει σε μας η πίστη του Αβραάμ και του Ζαχαρία ώστε να δεχθούμε την Θεία Αποκάλυψη που εκδηλώθηκε σε Σένα Κύριε Ιησού με την βοήθεια του Αγίου Πνεύματος και τη διδασκαλία της Εκκλησίας Σου ώστε να μπορέσουμε να λάβουμε τη χάρη της σωτηρίας βάζοντας την στη πράξη, να τη διακηρύξουμε και να την δώσουμε και στους άλλους.
Κάνε ώστε η πίστη μας να είναι μια πράξη αγάπης όπως η πίστη του απόστολου Σου Παύλου. Αγίασε τις οικογένειες μας σαν « κατ’οίκον εκκλησίες » ώστε να είναι εκπαιδευτήρια της πίστης και των ανθρώπινων και πνευματικών αξιών.
Κάνε μας να εισέλθουμε στο βάθος της ένωσης μας με τη Αγιότατη Τριάδα στη Θεία Λατρία και από τις πηγές της να φωτιστούμε και ενδυναμωθούμε για να αυξήσουμε την εσωτερική μας ενότητα και την ενότητα του ανθρώπινου γένους. Έτσι ώστε να ανυψώσουμε σε Σένα πάσα δόξα Ω Αγιότατη Τριάδα, Πατέρα Υιέ και Άγιο Πνεύμα σε όλους τους αιώνες των αιώνων, Αμήν
_____________________________________________________
Tuesday, November 11, 2008
Κυριακή της ανακαίνισης της εκκλησίας
Κυριακή της ανακαίνισης της εκκλησίας
9/11/2008
Ο Ιησούς τα κάνει όλα καινούρια
(Εβραίους 9/11-15 ; Ιωάννη 10/22-42)
Εισαγωγή
Με την έναρξη του νέου λειτουργικού έτους και μετά που αναγγέλθηκε ο εξαγιασμός της εκκλησίας και κάλεσε τα παιδιά Του να προσπαθούν να αγιάσουν, όλοι οι πιστοί καλούνται να ανανεωθούν στον Ιησού Χριστό ο οποίος « ήρθε για να τα κάνει όλα καινούρια» (Αποκάλυψης 21/5). Αυτοί ανανεώνονται στη χάρη του Αγίου Πνεύματος.
Η ανανέωση της ζωής των ανθρώπων και της κοινότητας πηγάζει από την συμμετοχή στη τέλεση της Θείας Λατρίας πραγματοποιώντας την εντολή και τη θεία συνταγή « να σέβεστε την ημέρα του Κυρίου».
Η Θεία Λατρία περιέχει το τριπλό ρόλο του Χριστού. Τον προφητικό που αναγγέλλει το Λόγο της Ζωής που είναι ο ίδιος ο Ιησούς, τον ιερατικό λατρεύοντας τον Θεό στη προσευχή και στη προσφορά της θυσίας του εξαγνισμού για την άφεση των αμαρτιών και την συμφιλίωση, και τον βασιλικό ζώντας την εντολή της αγάπης γραμμένο στις καρδιές μας από το Άγιο Πνεύμα.
Η Θεία Λατρία είναι για τους πιστούς, η συμμετοχή στη τριπλή υπηρεσία του Ιησού: να δέχονται το Λόγο Του, τη Χάρη Του και την αγάπη Του τηρώντας και χρησιμοποιώντας τα στην οικογένεια, στη ενορία και στην κοινωνία.
Το ιωβηλαίο έτος του Αποστόλου Παύλου και η επεξήγηση του κειμένου της επιστολής και του σημερινού Ευαγγελίου.
1. Η μεταστροφή του Σαύλου (Πράξεις 9/1-19, 22/3-16 26/9-20)
Στο κύκλο της Κυριακής αυτής της ανακαίνισης της εκκλησίας όπου ο Κύριος «τα κάνει όλα καινούρια» βρίσκουμε το καρπό αυτής της ανακαίνισης στην μεταστροφή του Σαύλου-Παύλου ο οποίος μεταστράφηκε από τον Χριστό τον Αναστημένο, από τον θάνατο, όταν εμφανίστηκε στον δρόμο του για τη Δαμασκό μετατρέποντας τον από διώκτη σε απόστολο της εκκλησίας, αναθέτοντας του της αποστολή της διακήρυξης του Ευαγγελίου στους ειδωλολάτρες και στον ελληνο-ρωμαικό κόσμο. Αυτός είναι παράδειγμα για όλους: Ο Ιησούς τον άλλαξε με το γεγονός της συνάντησης Του μαζί του στο δρόμο για τη Δαμασκό. Φωτίστηκε από τη Αλήθεια του Χριστού, βαπτίστηκε, ξαναγεννήθηκε και έγινε ένας καινούριος άνθρωπος αλλάζοντας τον τρόπο σκέψης και ζωής του.
Ο Ιησούς εμφανίστηκε σε αυτόν με μια εκθαμβωτική λάμψη στο φως της μέρας και έχασε το φως του. Ανάμεσα στη τυφλότητα του την υλική εκδηλώθηκε και η πνευματική του τυφλότητα όσον αφορά στην αλήθεια και στο αληθινό φως που είναι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός. Η όραση του επανήλθε όταν ακούμπησε τα χέρια του σε αυτόν ο Ανανίας και έτσι ο Σαύλος σηκώθηκε και βαπτίστηκε. Έτσι το Φως του Χριστού τον φώτισε, ανέκτησε τις δυνάμεις του και ρίχτηκε στη διακήρυξη του Ευαγγελίου του Χριστού που πέθανε για να μας σώσει από τις αμαρτίες μας και αναστήθηκε για τη δικαίωση μας.
Αυτή η μεταστροφή του Παύλου είναι πραγματικά ένας θάνατος και μια ανάσταση. Πέθανε σε όλα ότι αφορούσε την παλιά του ζωή και ξαναγεννήθηκε σε μια νέα ζωή με το Ιησού Χριστό τον αναστημένο από το θάνατο. Το γεγονός αυτό της προσωπικής του συνάντησης με το Χριστό είναι η βάση και το κλειδί για να αντιληφθούμε όλα όσα συνέβησαν στο Σαύλο. Έχοντας δει τον αναστημένο Χριστό έγινε απόστολος και μάρτυρας της Ανάστασης. Ο Παύλος συσχέτισε την εμφάνιση του Ιησού στο δρόμο προς τη Δαμασκό με τη σειρά των εμφανίσεων Του στους αποστόλους Του (Α Κορινθίους 15/4-11).
Η θεμελιώδης βάση της αποστολής του είναι η εμφάνιση του Ιησού σε αυτόν προσωπικά γι αυτό και έγινε μάρτυρας της ανάστασης Του και έλαβε την έμπνευση και την αποστολή απευθείας από τον Ιησού.
Έτσι και μείς, δεν μπορούμε να είμαστε αληθινοί Χριστιανοί εάν δεν συναντήσουμε τον Ιησού. Εμείς δεν θα τον συναντήσουμε με μια εκθαμβωτική λάμψη όπως ο Σαύλος-Παύλος αλλά θα τον συναντήσουμε στα ιερά βιβλία, στη προσευχή και στη ζωή της Θείας Λατρίας.
Συνεπώς μόνο τότε θα μπορούμε να αγγίξουμε τη ίδια την καρδιά του Ιησού και να νοιώσουμε να αγγίζει την δική μας. Μόνο σε μια προσωπική σχέση με το Ιησού Χριστό το αναστημένο από το Θάνατο και συναντώντας Τον, μπορούμε να γίνουμε αληθινοί Χριστιανοί διότι μόνον ο Χριστός μας ανοίγει το αληθινό θυσαυρό της Αλήθειας Του.
2. Επεξήγηση της επιστολής προς Εβραίους (Εβραίους 9/11-15)
Σε αυτή την επιστολή, ο Απόστολος Παύλος αναλύει τη σωτήρια θυσία του Χριστού που «ήλθε για να τα κάνει όλα καινούρια». Αυτός ξεπέρασε τη παλιά «σκηνή» γνωστή ως «θυσιαστήριο» φτιαγμένη από ανθρώπινα χέρια, όπου κατοικούσε ο Θεός ανάμεσα στο λαό (Εξοδος 25/8) εκεί όπου προσέφεραν στ’ ‘ άγια των αγίων’ θυσίες ζώων στον Θεό σαν σημείο εξιλέωσης των αμαρτιών. Ο Απ. Παύλος λέει « το αίμα των τράγων και των ταύρων και το ράντισμα με στάχτη δαμαλιού εξαγνίζουν αυτούς που είναι ακάθαρτοι στη σάρκα σύμφωνα με το νόμο του Μωυσή (Αριθμοί 19/1-10) πόσο περισσότερο το αίμα του Χριστού ο οποίος έχοντας το πνεύμα του Θεού πρόσφερε τον εαυτό του αψεγάδιαστη θυσία στο Θεό, θα καθαρίσει τη συνείδηση μας από τα έργα που οδηγούν στο θάνατο, έτσι ώστε να μπορούμε να λατρεύουμε τον αληθινό Θεο?(Εβραίους 9/13-14)
Η εκκλησία διδάσκει ότι η θυσία του Χριστού είναι μοναδική: ολοκληρώνει και ξεπερνά όλες τις θυσίες της Παλαιάς Διαθήκης. Πρώτα πρώτα είναι ένα δώρο του ίδιου του Θεού Πατέρα ο οποίος παραδίδει το Υιό Του για να μας συμφιλιώσει μαζί Του. Είναι ταυτόχρονα προσφορά του Υιού του Θεού ο οποίος έγινε άνθρωπος και ελεύθερα και από αγάπη προσφέρει τη ζωή Του στο Πατέρα Του διαμέσου του Αγίου Πνεύματος για να επανορθώσει την ανυπακοή μας. (Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας Αρ.614)
Είναι η μέχρι τέλους αγάπη Του (Ιωάννη 13/1) που δίνει αξία λύτρωσης και επανόρθωσης εξιλέωσης και ικανοποίησης στη θυσία του Χριστού για όλους μας. Γιατί ο Χριστός είναι η κεφαλή όλης της ανθρωπότητας. Και η εκκλησία τιμά τον σταυρό ψάλλοντας: «Χαίρε, σταυρέ, μοναδική μας ελπίδα!» (Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας Αρ.616-617)
Ο Απ. Παύλος βεβαιώνει ότι ο Χριστός «είναι ο μεσίτης μιας νέας διαθήκης σύμφωνα με την οποία όσοι έχουν κληθεί να μετάσχουν στην αιώνια κληρονομιά θα πάρουν το μερίδιο που τους υποσχέθηκε» (Εβραίους 9/15)
Η ευχαριστιακή ιεροτελεστία περιλαμβάνει πάντοτε: τη διακήρυξη του Λόγου του Θεού, την πράξη ευγνωμοσύνης στο Θεό Πατέρα για όλες Του τις ευεργεσίες, προπάντων για το δώρο του Υιού Του, την καθαγίαση του άρτου και του οίνου και τη συμμετοχή στο λειτουργικό συμπόσιο με τη μετάληψη του Σώματος και του Αίματος του Κυρίου. Αυτά τα στοιχεία αποτελούν μια μοναδική πράξη λατρείας. Η Θεία Ευχαριστία είναι η ανάμνηση του Πάσχα του Χριστού δηλαδή του έργου της σωτηρίας που εκπληρώθηκε με τη ζωή, το θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού, έργο που γίνεται παρόν με τη λειτουργική πράξη. Ο ίδιος ο Χριστός μέγας και αιώνιος Αρχιερέας της Καινής Διαθήκης, ενεργώντας δια μέσου της διακονίας των ιερέων, προσφέρει την ευχαριστιακή θυσία. Και ακόμη ο ίδιος ο Χριστός είναι πραγματικά παρών κάτω από τα είδη του άρτου και του οίνου, και γίνεται η προσφορά της ευχαριστιακής θυσίας. (Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας Αρ.1408-1410)
Σε αυτή τη Κυριακή της Ανακαίνισης της Εκκλησίας, εμείς όλοι οι χριστιανοί καλούμαστε να ανανεώσουμε την πίστη μας, την δέσμευση και τη συμμετοχή μας στη ευχαριστιακή ιεροτελεστία της κυριακάτικης λειτουργίας , της ημέρας του Κυρίου και του ανθρώπου. Η Θυσία αυτή του Χριστού ανυψώθηκε για μας, για να μας δώσει λύτρωση, επανόρθωση, εξιλέωση και εξαγιασμό. Με τη συμμετοχή μας αυτή, θα λάβουμε μια νέα ζωή και αιώνια αγαθά που θα σφραγίσουν την ζωή μας, τις εργασίες μας και τις γήινες υποθέσεις μας και έτσι θα εξαγιαστούμε και θα εξαγιάσουμε τον κόσμο.
3. Ιησούς σημείο σωτηρίας για μια ελεύθερη αποδοχή στην πίστη ( Ιωάννη 10/22-42)
Η συζήτηση ανάμεσα στους Ιουδαίους και στο Ιησού, κάτω από τη στοά του ναού του Σολομώντα στα Ιεροσόλυμα κατά τη γιορτή των Εγκαινίων, τελειώνει με « και πολλοί εκεί πίστεψαν σ’ αυτόν» (Ιωάννη 10/42) ενώ αυτοί που συζητούσαν μαζί Του «ζητούσαν πάλι να τον πιάσουν, ο Ιησούς όμως γλίτωσε από τα χέρια τους» (Ιωάννη 10/39) Έτσι εκπληρώθηκε η προφητεία του γέρου Συμεών αναφορικά με το βρέφος Ιησού « Αυτός θα γίνει αιτία να καταστραφούν ή να σωθούν πολλοί Ισραηλίτες . Θα είναι σημείο αντιλεγόμενο» (Λούκα 2/34)
Ο Ιησούς Χριστός είναι ένα σημείο σωτηρίας που δεν θα μπορούσε κανείς να δεχθεί παρά ελεύθερα στην πίστη. Και η σωτηρία είναι, όπως, όλοι οι άνθρωποι αντλήσουν την αλήθεια και τη πίστη. Αυτός βεβαίωσε πώς σε όποιους απευθυνθεί ο λόγος του Θεού και γίνει δεκτός αυτοί θα ονομαστούν παιδιά του Θεού σύμφωνα με τον ψαλμό 82/2 . Αλλά ο κατ’ εξοχή Θεός είναι ο Υιός του Θεού Ιησούς Χριστός « Αυτόν που ο Πατέρας ξεχώρισε και έστειλε στον κόσμο» (Ιωάννη 10/36)
Αυτός που αρνείται το Υιό, αρνείται το ίδιο το Θεό και τη συμμετοχή στη Θεία Του ζωή. Ο Ιησούς σε ένα άλλο μέρος είπε: « Κανείς δεν πάει στο Πατέρα παρά μόνον αν περάσει από μένα» (Ιωάννη 14/6)
Η Εκκλησία, όπως ο Κύριος της είναι θέμα άρνησης ή αποδοχής και θα παραμείνει έτσι μέχρι την αιωνιότητα. Αυτοί που την αρνούνται μέχρι διωγμού είναι αυτοί που την βλέπουν στην ανθρώπινη της όψη αρνούμενοι τη θεϊκή της όψη όταν αυτή διακηρύσσει το Λόγο της Ζωής και της Αλήθειας του Θεού του ανθρώπου και της ιστορίας. Μελετούν δε την ζωή της και τη μαρτυρία των έργων της, ακριβώς όπως έκαναν στο Ιησού οι Ιουδαίοι όταν πήραν πέτρες για να λιθοβολήσουν τον Ιησού λέγοντας: « Δε θέλουμε να σε λιθοβολήσουμε για κάποιο καλό έργο αλλά επειδή βλαστημάς και, ενώ εσύ είσαι άνθρωπος, παρουσιάζεις τον εαυτό σου για Θεό» (Ιωάννη 10/32)
Σ’ αυτή τη Κυριακή της ανακαίνισης της εκκλησίας ανανεώνουμε τη πίστη μας στο Ιησού Χριστό και στη εκκλησία Του ψάλλοντας:
«Εσύ είσαι ευλογημένη ώ Αγία Εκκλησία διότι αντηχεί σε σένα ο ήχος της φωνής του Υιού . Αυτός είναι για σένα ο Φύλακας, γι’αυτό τα θεμέλια σου δεν σείονται ποτέ. Ευλογημένος Αυτός που θυσιάστηκε για σένα, δίνοντας σε σένα το σώμα Tου για τροφή και το αίμα Tου για πόση πνευματική για να σε λυτρώσει και να σου δώσει ζωή σε σένα και στα παιδιά σου» (Λειτουργικός ύμνος της Μαρωνίτικης Λειτουργίας) .
Ας προσευχηθούμε
Κύριε Ιησού, εσύ ήλθες για να ανανεώσεις το κάθε τι. Ανανέωσε και μας με το Πνεύμα Σου το Άγιο, το Λόγο σου, τη Χάρη Σου και την Αγάπη Σου.
Προσέλκυσε μας Σε Σένα ώστε να Σε συναντούμε στους δρόμους της ζωής μας, ακούγοντας τη φωνή Σου μέσα στο διάβασμα των ιερών βιβλίων. Να Σε συναντήσουμε υψώνοντας το μυαλό και τις καρδιές μας προς Σένα. Να Σε συναντήσουμε ενωμένοι μαζί Σου διαμέσου της κοινωνίας μας κατά τη τέλεση κάθε θείας λατρίας.
Κάνε μας να επιστρέψουμε Σε Σένα όπως ο Σαούλ-Παύλος για να βρούμε τη θέση μας στην ιστορία της σωτηρίας. Ευλόγησε τους εκκλησιαστικούς αρχηγούς μας, ώστε σαν καλοί ποιμένες μας φέρουν στο σπίτι Σου σαν αδέλφια για να ζήσουμε μαζί στην εκκλησία Σου και στο κόσμο μια νέα Πεντηκοστή.
Για να μπορέσουμε να Σε δοξάζουμε και ευχαριστούμε Εσένα, το Πατέρα Σου και το Άγιο Σου Πνεύμα σε όλους τους αιώνες των αιώνων. Αμήν
____________________________________________________
9/11/2008
Ο Ιησούς τα κάνει όλα καινούρια
(Εβραίους 9/11-15 ; Ιωάννη 10/22-42)
Εισαγωγή
Με την έναρξη του νέου λειτουργικού έτους και μετά που αναγγέλθηκε ο εξαγιασμός της εκκλησίας και κάλεσε τα παιδιά Του να προσπαθούν να αγιάσουν, όλοι οι πιστοί καλούνται να ανανεωθούν στον Ιησού Χριστό ο οποίος « ήρθε για να τα κάνει όλα καινούρια» (Αποκάλυψης 21/5). Αυτοί ανανεώνονται στη χάρη του Αγίου Πνεύματος.
Η ανανέωση της ζωής των ανθρώπων και της κοινότητας πηγάζει από την συμμετοχή στη τέλεση της Θείας Λατρίας πραγματοποιώντας την εντολή και τη θεία συνταγή « να σέβεστε την ημέρα του Κυρίου».
Η Θεία Λατρία περιέχει το τριπλό ρόλο του Χριστού. Τον προφητικό που αναγγέλλει το Λόγο της Ζωής που είναι ο ίδιος ο Ιησούς, τον ιερατικό λατρεύοντας τον Θεό στη προσευχή και στη προσφορά της θυσίας του εξαγνισμού για την άφεση των αμαρτιών και την συμφιλίωση, και τον βασιλικό ζώντας την εντολή της αγάπης γραμμένο στις καρδιές μας από το Άγιο Πνεύμα.
Η Θεία Λατρία είναι για τους πιστούς, η συμμετοχή στη τριπλή υπηρεσία του Ιησού: να δέχονται το Λόγο Του, τη Χάρη Του και την αγάπη Του τηρώντας και χρησιμοποιώντας τα στην οικογένεια, στη ενορία και στην κοινωνία.
Το ιωβηλαίο έτος του Αποστόλου Παύλου και η επεξήγηση του κειμένου της επιστολής και του σημερινού Ευαγγελίου.
1. Η μεταστροφή του Σαύλου (Πράξεις 9/1-19, 22/3-16 26/9-20)
Στο κύκλο της Κυριακής αυτής της ανακαίνισης της εκκλησίας όπου ο Κύριος «τα κάνει όλα καινούρια» βρίσκουμε το καρπό αυτής της ανακαίνισης στην μεταστροφή του Σαύλου-Παύλου ο οποίος μεταστράφηκε από τον Χριστό τον Αναστημένο, από τον θάνατο, όταν εμφανίστηκε στον δρόμο του για τη Δαμασκό μετατρέποντας τον από διώκτη σε απόστολο της εκκλησίας, αναθέτοντας του της αποστολή της διακήρυξης του Ευαγγελίου στους ειδωλολάτρες και στον ελληνο-ρωμαικό κόσμο. Αυτός είναι παράδειγμα για όλους: Ο Ιησούς τον άλλαξε με το γεγονός της συνάντησης Του μαζί του στο δρόμο για τη Δαμασκό. Φωτίστηκε από τη Αλήθεια του Χριστού, βαπτίστηκε, ξαναγεννήθηκε και έγινε ένας καινούριος άνθρωπος αλλάζοντας τον τρόπο σκέψης και ζωής του.
Ο Ιησούς εμφανίστηκε σε αυτόν με μια εκθαμβωτική λάμψη στο φως της μέρας και έχασε το φως του. Ανάμεσα στη τυφλότητα του την υλική εκδηλώθηκε και η πνευματική του τυφλότητα όσον αφορά στην αλήθεια και στο αληθινό φως που είναι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός. Η όραση του επανήλθε όταν ακούμπησε τα χέρια του σε αυτόν ο Ανανίας και έτσι ο Σαύλος σηκώθηκε και βαπτίστηκε. Έτσι το Φως του Χριστού τον φώτισε, ανέκτησε τις δυνάμεις του και ρίχτηκε στη διακήρυξη του Ευαγγελίου του Χριστού που πέθανε για να μας σώσει από τις αμαρτίες μας και αναστήθηκε για τη δικαίωση μας.
Αυτή η μεταστροφή του Παύλου είναι πραγματικά ένας θάνατος και μια ανάσταση. Πέθανε σε όλα ότι αφορούσε την παλιά του ζωή και ξαναγεννήθηκε σε μια νέα ζωή με το Ιησού Χριστό τον αναστημένο από το θάνατο. Το γεγονός αυτό της προσωπικής του συνάντησης με το Χριστό είναι η βάση και το κλειδί για να αντιληφθούμε όλα όσα συνέβησαν στο Σαύλο. Έχοντας δει τον αναστημένο Χριστό έγινε απόστολος και μάρτυρας της Ανάστασης. Ο Παύλος συσχέτισε την εμφάνιση του Ιησού στο δρόμο προς τη Δαμασκό με τη σειρά των εμφανίσεων Του στους αποστόλους Του (Α Κορινθίους 15/4-11).
Η θεμελιώδης βάση της αποστολής του είναι η εμφάνιση του Ιησού σε αυτόν προσωπικά γι αυτό και έγινε μάρτυρας της ανάστασης Του και έλαβε την έμπνευση και την αποστολή απευθείας από τον Ιησού.
Έτσι και μείς, δεν μπορούμε να είμαστε αληθινοί Χριστιανοί εάν δεν συναντήσουμε τον Ιησού. Εμείς δεν θα τον συναντήσουμε με μια εκθαμβωτική λάμψη όπως ο Σαύλος-Παύλος αλλά θα τον συναντήσουμε στα ιερά βιβλία, στη προσευχή και στη ζωή της Θείας Λατρίας.
Συνεπώς μόνο τότε θα μπορούμε να αγγίξουμε τη ίδια την καρδιά του Ιησού και να νοιώσουμε να αγγίζει την δική μας. Μόνο σε μια προσωπική σχέση με το Ιησού Χριστό το αναστημένο από το Θάνατο και συναντώντας Τον, μπορούμε να γίνουμε αληθινοί Χριστιανοί διότι μόνον ο Χριστός μας ανοίγει το αληθινό θυσαυρό της Αλήθειας Του.
2. Επεξήγηση της επιστολής προς Εβραίους (Εβραίους 9/11-15)
Σε αυτή την επιστολή, ο Απόστολος Παύλος αναλύει τη σωτήρια θυσία του Χριστού που «ήλθε για να τα κάνει όλα καινούρια». Αυτός ξεπέρασε τη παλιά «σκηνή» γνωστή ως «θυσιαστήριο» φτιαγμένη από ανθρώπινα χέρια, όπου κατοικούσε ο Θεός ανάμεσα στο λαό (Εξοδος 25/8) εκεί όπου προσέφεραν στ’ ‘ άγια των αγίων’ θυσίες ζώων στον Θεό σαν σημείο εξιλέωσης των αμαρτιών. Ο Απ. Παύλος λέει « το αίμα των τράγων και των ταύρων και το ράντισμα με στάχτη δαμαλιού εξαγνίζουν αυτούς που είναι ακάθαρτοι στη σάρκα σύμφωνα με το νόμο του Μωυσή (Αριθμοί 19/1-10) πόσο περισσότερο το αίμα του Χριστού ο οποίος έχοντας το πνεύμα του Θεού πρόσφερε τον εαυτό του αψεγάδιαστη θυσία στο Θεό, θα καθαρίσει τη συνείδηση μας από τα έργα που οδηγούν στο θάνατο, έτσι ώστε να μπορούμε να λατρεύουμε τον αληθινό Θεο?(Εβραίους 9/13-14)
Η εκκλησία διδάσκει ότι η θυσία του Χριστού είναι μοναδική: ολοκληρώνει και ξεπερνά όλες τις θυσίες της Παλαιάς Διαθήκης. Πρώτα πρώτα είναι ένα δώρο του ίδιου του Θεού Πατέρα ο οποίος παραδίδει το Υιό Του για να μας συμφιλιώσει μαζί Του. Είναι ταυτόχρονα προσφορά του Υιού του Θεού ο οποίος έγινε άνθρωπος και ελεύθερα και από αγάπη προσφέρει τη ζωή Του στο Πατέρα Του διαμέσου του Αγίου Πνεύματος για να επανορθώσει την ανυπακοή μας. (Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας Αρ.614)
Είναι η μέχρι τέλους αγάπη Του (Ιωάννη 13/1) που δίνει αξία λύτρωσης και επανόρθωσης εξιλέωσης και ικανοποίησης στη θυσία του Χριστού για όλους μας. Γιατί ο Χριστός είναι η κεφαλή όλης της ανθρωπότητας. Και η εκκλησία τιμά τον σταυρό ψάλλοντας: «Χαίρε, σταυρέ, μοναδική μας ελπίδα!» (Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας Αρ.616-617)
Ο Απ. Παύλος βεβαιώνει ότι ο Χριστός «είναι ο μεσίτης μιας νέας διαθήκης σύμφωνα με την οποία όσοι έχουν κληθεί να μετάσχουν στην αιώνια κληρονομιά θα πάρουν το μερίδιο που τους υποσχέθηκε» (Εβραίους 9/15)
Η ευχαριστιακή ιεροτελεστία περιλαμβάνει πάντοτε: τη διακήρυξη του Λόγου του Θεού, την πράξη ευγνωμοσύνης στο Θεό Πατέρα για όλες Του τις ευεργεσίες, προπάντων για το δώρο του Υιού Του, την καθαγίαση του άρτου και του οίνου και τη συμμετοχή στο λειτουργικό συμπόσιο με τη μετάληψη του Σώματος και του Αίματος του Κυρίου. Αυτά τα στοιχεία αποτελούν μια μοναδική πράξη λατρείας. Η Θεία Ευχαριστία είναι η ανάμνηση του Πάσχα του Χριστού δηλαδή του έργου της σωτηρίας που εκπληρώθηκε με τη ζωή, το θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού, έργο που γίνεται παρόν με τη λειτουργική πράξη. Ο ίδιος ο Χριστός μέγας και αιώνιος Αρχιερέας της Καινής Διαθήκης, ενεργώντας δια μέσου της διακονίας των ιερέων, προσφέρει την ευχαριστιακή θυσία. Και ακόμη ο ίδιος ο Χριστός είναι πραγματικά παρών κάτω από τα είδη του άρτου και του οίνου, και γίνεται η προσφορά της ευχαριστιακής θυσίας. (Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας Αρ.1408-1410)
Σε αυτή τη Κυριακή της Ανακαίνισης της Εκκλησίας, εμείς όλοι οι χριστιανοί καλούμαστε να ανανεώσουμε την πίστη μας, την δέσμευση και τη συμμετοχή μας στη ευχαριστιακή ιεροτελεστία της κυριακάτικης λειτουργίας , της ημέρας του Κυρίου και του ανθρώπου. Η Θυσία αυτή του Χριστού ανυψώθηκε για μας, για να μας δώσει λύτρωση, επανόρθωση, εξιλέωση και εξαγιασμό. Με τη συμμετοχή μας αυτή, θα λάβουμε μια νέα ζωή και αιώνια αγαθά που θα σφραγίσουν την ζωή μας, τις εργασίες μας και τις γήινες υποθέσεις μας και έτσι θα εξαγιαστούμε και θα εξαγιάσουμε τον κόσμο.
3. Ιησούς σημείο σωτηρίας για μια ελεύθερη αποδοχή στην πίστη ( Ιωάννη 10/22-42)
Η συζήτηση ανάμεσα στους Ιουδαίους και στο Ιησού, κάτω από τη στοά του ναού του Σολομώντα στα Ιεροσόλυμα κατά τη γιορτή των Εγκαινίων, τελειώνει με « και πολλοί εκεί πίστεψαν σ’ αυτόν» (Ιωάννη 10/42) ενώ αυτοί που συζητούσαν μαζί Του «ζητούσαν πάλι να τον πιάσουν, ο Ιησούς όμως γλίτωσε από τα χέρια τους» (Ιωάννη 10/39) Έτσι εκπληρώθηκε η προφητεία του γέρου Συμεών αναφορικά με το βρέφος Ιησού « Αυτός θα γίνει αιτία να καταστραφούν ή να σωθούν πολλοί Ισραηλίτες . Θα είναι σημείο αντιλεγόμενο» (Λούκα 2/34)
Ο Ιησούς Χριστός είναι ένα σημείο σωτηρίας που δεν θα μπορούσε κανείς να δεχθεί παρά ελεύθερα στην πίστη. Και η σωτηρία είναι, όπως, όλοι οι άνθρωποι αντλήσουν την αλήθεια και τη πίστη. Αυτός βεβαίωσε πώς σε όποιους απευθυνθεί ο λόγος του Θεού και γίνει δεκτός αυτοί θα ονομαστούν παιδιά του Θεού σύμφωνα με τον ψαλμό 82/2 . Αλλά ο κατ’ εξοχή Θεός είναι ο Υιός του Θεού Ιησούς Χριστός « Αυτόν που ο Πατέρας ξεχώρισε και έστειλε στον κόσμο» (Ιωάννη 10/36)
Αυτός που αρνείται το Υιό, αρνείται το ίδιο το Θεό και τη συμμετοχή στη Θεία Του ζωή. Ο Ιησούς σε ένα άλλο μέρος είπε: « Κανείς δεν πάει στο Πατέρα παρά μόνον αν περάσει από μένα» (Ιωάννη 14/6)
Η Εκκλησία, όπως ο Κύριος της είναι θέμα άρνησης ή αποδοχής και θα παραμείνει έτσι μέχρι την αιωνιότητα. Αυτοί που την αρνούνται μέχρι διωγμού είναι αυτοί που την βλέπουν στην ανθρώπινη της όψη αρνούμενοι τη θεϊκή της όψη όταν αυτή διακηρύσσει το Λόγο της Ζωής και της Αλήθειας του Θεού του ανθρώπου και της ιστορίας. Μελετούν δε την ζωή της και τη μαρτυρία των έργων της, ακριβώς όπως έκαναν στο Ιησού οι Ιουδαίοι όταν πήραν πέτρες για να λιθοβολήσουν τον Ιησού λέγοντας: « Δε θέλουμε να σε λιθοβολήσουμε για κάποιο καλό έργο αλλά επειδή βλαστημάς και, ενώ εσύ είσαι άνθρωπος, παρουσιάζεις τον εαυτό σου για Θεό» (Ιωάννη 10/32)
Σ’ αυτή τη Κυριακή της ανακαίνισης της εκκλησίας ανανεώνουμε τη πίστη μας στο Ιησού Χριστό και στη εκκλησία Του ψάλλοντας:
«Εσύ είσαι ευλογημένη ώ Αγία Εκκλησία διότι αντηχεί σε σένα ο ήχος της φωνής του Υιού . Αυτός είναι για σένα ο Φύλακας, γι’αυτό τα θεμέλια σου δεν σείονται ποτέ. Ευλογημένος Αυτός που θυσιάστηκε για σένα, δίνοντας σε σένα το σώμα Tου για τροφή και το αίμα Tου για πόση πνευματική για να σε λυτρώσει και να σου δώσει ζωή σε σένα και στα παιδιά σου» (Λειτουργικός ύμνος της Μαρωνίτικης Λειτουργίας) .
Ας προσευχηθούμε
Κύριε Ιησού, εσύ ήλθες για να ανανεώσεις το κάθε τι. Ανανέωσε και μας με το Πνεύμα Σου το Άγιο, το Λόγο σου, τη Χάρη Σου και την Αγάπη Σου.
Προσέλκυσε μας Σε Σένα ώστε να Σε συναντούμε στους δρόμους της ζωής μας, ακούγοντας τη φωνή Σου μέσα στο διάβασμα των ιερών βιβλίων. Να Σε συναντήσουμε υψώνοντας το μυαλό και τις καρδιές μας προς Σένα. Να Σε συναντήσουμε ενωμένοι μαζί Σου διαμέσου της κοινωνίας μας κατά τη τέλεση κάθε θείας λατρίας.
Κάνε μας να επιστρέψουμε Σε Σένα όπως ο Σαούλ-Παύλος για να βρούμε τη θέση μας στην ιστορία της σωτηρίας. Ευλόγησε τους εκκλησιαστικούς αρχηγούς μας, ώστε σαν καλοί ποιμένες μας φέρουν στο σπίτι Σου σαν αδέλφια για να ζήσουμε μαζί στην εκκλησία Σου και στο κόσμο μια νέα Πεντηκοστή.
Για να μπορέσουμε να Σε δοξάζουμε και ευχαριστούμε Εσένα, το Πατέρα Σου και το Άγιο Σου Πνεύμα σε όλους τους αιώνες των αιώνων. Αμήν
____________________________________________________
Monday, November 3, 2008
Κυριακή του εξαγιασμού της εκκλησίας
Κυριακή του εξαγιασμού της εκκλησίας
2/11/2008
Ανάμνηση των νεκρών μας
Η εκκλησία είναι η κατοικία του Θεού και το όργανο της σωτηρίας
(Εβραίους 9/1-12 ; Ματθαίου 16/13-20)
Εισαγωγή
Με την Κυριακή του εξαγιασμού της εκκλησίας αρχίζει ένα νέο λειτουργικό έτος που μοιάζει με το ηλιακό έτος. Όπως η γη γυρίζει γύρω από τον ήλιο για να συσσωρεύει φως, θερμότητα και ζωή για 12 μήνες που αρχίζουν τον Γενάρη με τις 4 εποχές : χειμώνα, άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο έτσι και η εκκλησία, η κοινωνία των πιστών, γυρίζει γύρω από το μυστήριο του Ιησού Χριστού για να φωτιστεί από το φως του, να πάρει ζωή από τη ζεστασιά της αγάπης του και να συμμετέχει στη θεία του ζωή για 12 μήνες αρχίζοντας το Νοέμβρη χωρισμένο και αυτο σε 4 εποχές :
* Τη γέννηση του Ιησού Χριστού και τη δημόσια ζωή Του (μυστήριο της ενσάρκωσης)
* Το πάθος του Χριστού, ο θάνατος και η ανάσταση Του (μυστήριο της λύτρωσης)
* Η κατάβαση του Αγίου Πνεύματος και η αποστολή της εκκλησίας (μυστήριο της διαχείρισης και της αγιότητας)
* Ο ερχομός του Χριστού μέσα στη δόξα κατά τη συντέλεια του κόσμου (μυστήριο της αιώνιας ζωής).
Αυτές οι 4 εποχές χωρίζονται σε 7 περιόδους :
1. H περίοδος των Χριστούγεννων.
2. H περίοδος των Θεοφανείων.
3. H περίοδος της Ανάμνησης.
4. H περίοδος της Σαρακοστής και των Παθών.
5. H περίοδος της Αναστάσης και της Αναλήψεως.
6. H περίοδος της Πεντηκοστής.
7. H περίοδος του Σταυρού.
Tο ιωβηλαίο έτος του Αποστόλου Παύλου και η επεξήγηση του κειμένου της επιστολής και του σημερινού Ευαγγελίου.
1.Οι επιστολές του Παύλου και το προφίλ του σαν Απόστολος.
Βρισκόμαστε στο ιωβηλαίο έτος όπου γιορτάζουμε τα 2000 χρόνια από τη γέννηση του Αποστόλου Παύλου που ανακηρύχθηκε από τον Πάπα Βενέδικτο ΧVI και άρχισε στις 29 Ιουνίου 2008 και θα λήξει στις 29 Ιουνίου 2009.
Κατά τη διάρκεια της πορείας μας θα δούμε τις 14 επιστολές γραμμένες από τον Απ. Παύλο, αυτόν τον κατ’ εξοχή πρώτο θεολόγο που επεξήγησε το μυστήριο του Χριστού και της εκκλησίας Του.
Θα εξηγήσουμε το νόημα του κειμένου της επιστολής που διαβάζουμε κάθε Κυριακή και θα ψάξουμε για τη σχέση της με το κείμενο του ευαγγελίου της ίδιας ημέρας.
Για να παρουσιάσουμε τις επιστολές του Απ. Παύλου, μπορούμε να πούμε ότι έγραψε κατ’ ακολουθία τις 14 επιστολές του μεταξύ του έτους 50 και 63, αρχίζοντας με τις 2 επιστολές προς Θεσσαλονικείς, τις 2 προς Κορινθίους, την επιστολή προς Γαλάτας αυτή προς Ρωμαίους, την Επιστολή προς Φιλιππησίους, μετά προς Εφεσίους, ακολουθεί αυτή προς Κολοσσαείς η επιστολή προς Φιλήμονα, ακολουθούν οι ποιμαντικές επιστολές δηλαδή οι 2 επιστολές στον μαθητή του Τιμόθεο και αυτή που γράφτηκε προς τον ακόλουθο του τον Τίτο και η τελευταία του επιστολή γραμμένη προς Εβραίους.
Ο Παύλος ανακηρύσσει τον εαυτό του Απόστολο μολονότι δεν ανήκει στους 12 Αποστόλους που διάλεξε ο Ιησούς, που κάλεσε και προσκάλεσε να διακηρύξουν το Ευαγγέλιο Του σε όλο τον κόσμο, κάνοντας τους πυλώνες της εκκλησίας κτισμένους στο βράχο της πίστης. Ο απ. Παύλος προσδιορίστηκε επίσης από τη πατριαρχική παράδοση ως ένας Απόστολος.
Σύμφωνα με τον απ. Παύλο οι αρετές του είναι 3 και το προφίλ του σαν Απόστολος είναι:
1) Η συνάντηση του με το Κύριο Ιησού ήταν η καθοριστική συνάντηση που θα αλλάξει την ίδια του τη ζωή (Α. Κορινθ.9/1). Ήταν η θεία Χάρη που τον κάλεσε και απέστειλε να διακηρύξει τοΕυαγγέλιο στους ειδωλολάτρες (Γαλ 1/15-16). Για τον εαυτό του λέει ότι είναι ο Απόστολος με κλίση (Ρωμ 1/1) δηλαδή καλεσμένος και σταλμένος όχι από ανθρώπους και όχι με ανθρώπινη μεσολάβηση αλλά καλεσμένος από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό και τον Θεό Πατέρα (Γαλ 1/1)
2) Αυτός είναι Απόστολος διότι δεν στάλθηκε ως αντιπρόσωπος από Αυτόν που τον έστειλε αλλά αυτός είναι ο πραγματικός πρεσβευτής και ο κομιστής της αποστολής του. Αυτός πρέπει να εργασθεί ως υπεύθυνος και όχι ως αντιπρόσωπος για συγκεκριμένη εντολή. Γι’ αυτό λέει για τον εαυτό του: « Ο Παύλος, που ο Θεός θέλησε να τον καλέσει ως απόστολο του Ιησού Χριστού » (Α Κορ.1/1), « Ο Παύλος, απόστολος του Ιησού Χριστού, σύμφωνα με το θέλημα του Θεού »(Β Κορ. 1/1), δηλαδή « δούλος του Ιησού Χριστού » ( Ρωμ. 1/1) που έβαλε ολόκληρο το είναι του στη υπηρεσία Του, για να πραγματοποιήσει την αποστολή του στο όνομα του ίδιου του Ιησού, χωρίς κάποιο προσωπικό συμφέρον.
3) Αυτός είναι Απόστολος γιατί ίδρυσε τις εκκλησίες αγγέλλοντας τη χαρμόσυνη είδηση, το Ευαγγέλιο. Η ιδιότητα του ως απόστολος δεν ήταν για αυτόν ένας τίτλος τιμής αλλά μια πραγματική και ουσιαστική δέσμευση και μερικές φορές καταστροφική διότι οι πράξεις και τα έργα του δείχνουν την ταυτότητα του σαν απόστολος. Έζησε ψάχνοντας να καταλάβει τη σχέση μεταξύ του Ευαγγελίου και της ίδιας της ύπαρξης του, και κατάλαβε την υπαρκτή σύνδεση μεταξύ του και του μυνήματος του Ευαγγελίου επειδή ο απ. Παύλος ακολούθησε τη αποστολή του με πολύ αφοσίωση και χαρά.
2. Επεξήγηση της επιστολής προς Εβραίους (Εβραίους 9/1-12)
Αυτή η παράγραφος της επιστολής του απ. Παύλου εντάσσεται στο χώρο της συζήτησης πάνω στην ιεροσύνη του Χριστού ο οποίος πραγματοποίησε τη λύτρωση του ανθρώπινου γένους και έγινε συμμέτοχος στην θεία του ζωή. Η επιστολή προς Εβραίους με τα 13 κεφάλαια της μιλά για το ιερατικό μυστήριο του Χριστού σε τρία κύρια σημεία :
1. 1. Να παρουσιάσει το όνομα του Χριστού και να εγκαταστήσει τη θέση του με το Θεό και το λαό (Κεφ. 1-2)
2. Να δείξει τις κύριες αρετές της ιεροσύνης του Χριστού που είναι: η θέση του κοντά στο Θεό και η συμμετοχή του με τους ανθρώπους ( Κεφ. 3-5)
3. Η πίστη στο μυστήριο του Χριστού σαν Υιό του Θεού και συνεπώς στην Αγιότατη Τριάδα παρούσα στην εκκλησία σαν μια κοινωνία πιστών εργαζομένων σ’ αυτή και στην ιστορία της ανθρωπότητας ώστε η εκκλησία, κτισμένη στο βράχο της πίστης να μην καταρρεύσει ποτέ.
4. Να διατυπώσει το πλήρες και ολοκληρωμένο δόγμα, δηλαδή ότι ο Χριστός είναι ο ύψιστος ιερέας σε ένα νέο τρόπο και η προσωπική του θυσία διαφοροποιείται εντελώς από τις αρχαίες πρακτικές και τηρήσεις. Η δική του θυσία άνοιξε την αληθινή άγια πόρτα του ουρανού η οποία συμβολίζει τη συμμετοχή στη θεία ζωή. Η θυσία που εξασφάλισε όλους τους ανθρώπους και τους έδωσε την άφεση όλων των αμαρτιών τους. (Κεφ. 5-10)
5. Να καλέσει τους χριστιανούς να περπατήσουν στο δρόμο που ο Ιησούς Χριστός χάραξε με την θυσία του, με πίστη και υπομονή (Κεφ. 11-12)
6. Να παροτρύνει τους χριστιανούς να δεσμευθούν να περπατήσουν στο δρόμο της αγιότητας και της ειρήνης (Κεφ.12-13)
Η σημερινή επιστολή μάς μιλά για τη θέση τής παλαιάς λατρείας η οποία ήταν η πρώτη κατοικία του Θεού (9/1-5). Μας μιλά επίσης για τη παλαιά ιερατική υπηρεσία, τις λατρείες και τις θυσίες της (9/6-9) και μας λέει ότι όλες αυτές οι λατρείες είναι γήινες και δεν είναι παρά σαρκικές εντολές που αφορούν σε φαγητά και ποτά και που ισχύουν ωσότου έρθει η ώρα της ανακαινίσεως.(9/10)
Μετά απ’αυτό ο Απ. Παύλος μιλά για την αποτελεσματικότητα της ιεροσύνης του Χριστού και της θυσίας του σώματος με τρόπο τέλειο και αιώνιο. Αυτός είναι ο Ύψιστος Ποντίφικας, η θυσία Του είναι μοναδική και συνεχής και αντικατοπτρίζει το αιώνιο καλό, μια θυσία που έδωσε σε όλους μας την αιώνια σωτηρία.
3. Η εκκλησία σαν δεύτερη και τελευταία κατοικία του Θεού (Ματθαίου 16/13-20)
Στη Καισάρεια του Φιλίππου ο Ιησούς ανήγγειλε το μυστήριο της εκκλησίας η οποία έγινε η κατ’ εξοχή κατοικία του Θεού. Ένα οικοδόμημα κτισμένο πάνω στην πίστη στο Χριστό, μοναδικό Υιό του Θεού όπως το διακήρυξε ο Πέτρος. Απαντώντας στην ερώτηση του Ιησού και στην διακήρυξη του ιδίου του Ιησού, βρίσκουμε τα ουσιαστικά στοιχεία τις ίδρυσης της αγίας εκκλησίας:
1. Η πίστη στο μυστήριο του Χριστού σαν Υιό του Θεού και συνεπώς στην Αγιότατη Τριάδα παρούσα στην εκκλησία σαν μια κοινωνία πιστών εργαζομένων σ’ αυτή και στην ιστορία της ανθρωπότητας ώστε η εκκλησία, κτισμένη στο βράχο της πίστης να μην καταρρεύσει ποτέ.
2. Η πίστη στη Χάρη των μυστηρίων η οποία μπορεί να μας θεραπεύσει από την αμαρτία και την αδυναμία. Μια χάρη που αγιάζει τον πιστό και τον κάνει συμμέτοχο στην Θεία Ζωή, μια δύναμη ενάντια σε κάθε κακό : « και δεν θα την κατανικήσουν οι δυνάμεις του Άδη» .
3. Η εξουσία του να λύνει και να δένει κάθε αμαρτία , γνωστή ως η εξουσία της διαχείρισης των πιστών, η οποία διατάσσει και αποτρέπει για να αυξηθεί η πίστη στον Χριστό σε όλους τους πιστούς και να επιβεβαιωθεί και διατηρηθεί από κάθε παρέκκλιση δια μέσου της διακήρυξης της δογματικής αλήθειας και διδασκαλίας και διαμέσου των νόμων και κανόνων που εκδίδει.
Αυτά τα τρία στοιχεία είναι συνδεδεμένα και συμπληρώνονται μεταξύ τους γι’ αυτό δεν μπορείς να αφαιρέσεις κανένα μόριο, διαφορετικά θα υπάρξει ανισσοροπία στην εκκλησιαστική κοινωνία στις δύο διαστάσεις της. Την κάθετη διάσταση σε σχέση με την κοινωνία με τον Θεό και στην οριζόντια σε σχέση με την ενότητα μεταξύ των μελών της.
Η Κυριακή της αγιότητας της εκκλησίας είναι μια αγγελία ότι η εκκλησία είναι Άγια δια μέσου της ένωσης της με το Χριστό ο οποίος είναι ο λόγος της αγιότητας της. Είναι ένα κάλεσμα που απευθύνεται σε όλα τα μέλη της εκκλησίας για να φθάσουν στην τέλεια και υποσχόμενη σε αυτούς αγιοσύνη.
Με την αγιωνυμία ορισμένων πιστών, δηλαδή όταν ανακηρύσσει επίσημα ότι οι πιστοί αυτοί έζησαν ηρωικά τις αρετές και την πιστότητα τους στη χάρη του Θεού, η εκκλησία αναγνωρίζει τη δύναμη του Πνεύματος της αγιοσύνης που βρίσκεται μέσα της και δυναμώνει την ελπίδα των πιστών προσφέροντας τους αγίους της ως πρότυπο και ως μεσίτες. Η Εκκλησία που περιλαμβάνει στα σπλάχνα της τους αμαρτωλούς είναι ταυτόχρονα αγία και έχει πάντα ανάγκη από κάθαρση και δεν εγκαταλείπει ποτέ τις προσπάθειες για μετάνοια και ανακαίνιση της.
Είναι αμαρτωλοί στους οποίους έχει φθάσει η σωτηρία του Χριστού αλλά βρίσκονται στην πορεία του εξαγνισμού τους. (Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας αρ.827-828)
Ας προσευχηθούμε
Κύριε Ιησού, την Κυριακή του εξαγιασμού της εκκλησίας, διακηρύσσουμε την πίστη μας σε σένα μαζί με τον Απόστολο Πέτρο, και βεβαιώνουμε τη συμμετοχή μας στην εκκλησία που Εσύ οικοδόμησες πάνω στην πέτρα της πίστης, για να αντισταθούμε σε κάθε δύναμη του κακού.
Εμείς πιστεύουμε ότι η εκκλησία είναι αγία διαμέσου της θυσίας του σώματος και του αίματος Σου και ότι είναι η κατοικία της Αγιότατης Τριάδας. Βοήθησε μας, εμάς τα παιδιά της να περπατάμε στο δρόμο της αγιοσύνης με το πλήθος των μακαρίων και των αγίων.
Ανανέωσε την πίστη μας για να πιστεύουμε ότι είσαι ζωντανός στην εκκλησία με την παρουσία Σου στην αγία λειτουργία σαν Σωτήρας, Λυτρωτής και Οδηγός όλων των πιστών στους δρόμους της δικαιοσύνης, του καλού και της αλήθειας.
Σε σένα η δόξα και η τιμή με τον Πατέρα Σου και το ζωοποιό Άγιο Πνεύμα σε όλους τους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
_____________________________________________________
2/11/2008
Ανάμνηση των νεκρών μας
Η εκκλησία είναι η κατοικία του Θεού και το όργανο της σωτηρίας
(Εβραίους 9/1-12 ; Ματθαίου 16/13-20)
Εισαγωγή
Με την Κυριακή του εξαγιασμού της εκκλησίας αρχίζει ένα νέο λειτουργικό έτος που μοιάζει με το ηλιακό έτος. Όπως η γη γυρίζει γύρω από τον ήλιο για να συσσωρεύει φως, θερμότητα και ζωή για 12 μήνες που αρχίζουν τον Γενάρη με τις 4 εποχές : χειμώνα, άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο έτσι και η εκκλησία, η κοινωνία των πιστών, γυρίζει γύρω από το μυστήριο του Ιησού Χριστού για να φωτιστεί από το φως του, να πάρει ζωή από τη ζεστασιά της αγάπης του και να συμμετέχει στη θεία του ζωή για 12 μήνες αρχίζοντας το Νοέμβρη χωρισμένο και αυτο σε 4 εποχές :
* Τη γέννηση του Ιησού Χριστού και τη δημόσια ζωή Του (μυστήριο της ενσάρκωσης)
* Το πάθος του Χριστού, ο θάνατος και η ανάσταση Του (μυστήριο της λύτρωσης)
* Η κατάβαση του Αγίου Πνεύματος και η αποστολή της εκκλησίας (μυστήριο της διαχείρισης και της αγιότητας)
* Ο ερχομός του Χριστού μέσα στη δόξα κατά τη συντέλεια του κόσμου (μυστήριο της αιώνιας ζωής).
Αυτές οι 4 εποχές χωρίζονται σε 7 περιόδους :
1. H περίοδος των Χριστούγεννων.
2. H περίοδος των Θεοφανείων.
3. H περίοδος της Ανάμνησης.
4. H περίοδος της Σαρακοστής και των Παθών.
5. H περίοδος της Αναστάσης και της Αναλήψεως.
6. H περίοδος της Πεντηκοστής.
7. H περίοδος του Σταυρού.
Tο ιωβηλαίο έτος του Αποστόλου Παύλου και η επεξήγηση του κειμένου της επιστολής και του σημερινού Ευαγγελίου.
1.Οι επιστολές του Παύλου και το προφίλ του σαν Απόστολος.
Βρισκόμαστε στο ιωβηλαίο έτος όπου γιορτάζουμε τα 2000 χρόνια από τη γέννηση του Αποστόλου Παύλου που ανακηρύχθηκε από τον Πάπα Βενέδικτο ΧVI και άρχισε στις 29 Ιουνίου 2008 και θα λήξει στις 29 Ιουνίου 2009.
Κατά τη διάρκεια της πορείας μας θα δούμε τις 14 επιστολές γραμμένες από τον Απ. Παύλο, αυτόν τον κατ’ εξοχή πρώτο θεολόγο που επεξήγησε το μυστήριο του Χριστού και της εκκλησίας Του.
Θα εξηγήσουμε το νόημα του κειμένου της επιστολής που διαβάζουμε κάθε Κυριακή και θα ψάξουμε για τη σχέση της με το κείμενο του ευαγγελίου της ίδιας ημέρας.
Για να παρουσιάσουμε τις επιστολές του Απ. Παύλου, μπορούμε να πούμε ότι έγραψε κατ’ ακολουθία τις 14 επιστολές του μεταξύ του έτους 50 και 63, αρχίζοντας με τις 2 επιστολές προς Θεσσαλονικείς, τις 2 προς Κορινθίους, την επιστολή προς Γαλάτας αυτή προς Ρωμαίους, την Επιστολή προς Φιλιππησίους, μετά προς Εφεσίους, ακολουθεί αυτή προς Κολοσσαείς η επιστολή προς Φιλήμονα, ακολουθούν οι ποιμαντικές επιστολές δηλαδή οι 2 επιστολές στον μαθητή του Τιμόθεο και αυτή που γράφτηκε προς τον ακόλουθο του τον Τίτο και η τελευταία του επιστολή γραμμένη προς Εβραίους.
Ο Παύλος ανακηρύσσει τον εαυτό του Απόστολο μολονότι δεν ανήκει στους 12 Αποστόλους που διάλεξε ο Ιησούς, που κάλεσε και προσκάλεσε να διακηρύξουν το Ευαγγέλιο Του σε όλο τον κόσμο, κάνοντας τους πυλώνες της εκκλησίας κτισμένους στο βράχο της πίστης. Ο απ. Παύλος προσδιορίστηκε επίσης από τη πατριαρχική παράδοση ως ένας Απόστολος.
Σύμφωνα με τον απ. Παύλο οι αρετές του είναι 3 και το προφίλ του σαν Απόστολος είναι:
1) Η συνάντηση του με το Κύριο Ιησού ήταν η καθοριστική συνάντηση που θα αλλάξει την ίδια του τη ζωή (Α. Κορινθ.9/1). Ήταν η θεία Χάρη που τον κάλεσε και απέστειλε να διακηρύξει τοΕυαγγέλιο στους ειδωλολάτρες (Γαλ 1/15-16). Για τον εαυτό του λέει ότι είναι ο Απόστολος με κλίση (Ρωμ 1/1) δηλαδή καλεσμένος και σταλμένος όχι από ανθρώπους και όχι με ανθρώπινη μεσολάβηση αλλά καλεσμένος από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό και τον Θεό Πατέρα (Γαλ 1/1)
2) Αυτός είναι Απόστολος διότι δεν στάλθηκε ως αντιπρόσωπος από Αυτόν που τον έστειλε αλλά αυτός είναι ο πραγματικός πρεσβευτής και ο κομιστής της αποστολής του. Αυτός πρέπει να εργασθεί ως υπεύθυνος και όχι ως αντιπρόσωπος για συγκεκριμένη εντολή. Γι’ αυτό λέει για τον εαυτό του: « Ο Παύλος, που ο Θεός θέλησε να τον καλέσει ως απόστολο του Ιησού Χριστού » (Α Κορ.1/1), « Ο Παύλος, απόστολος του Ιησού Χριστού, σύμφωνα με το θέλημα του Θεού »(Β Κορ. 1/1), δηλαδή « δούλος του Ιησού Χριστού » ( Ρωμ. 1/1) που έβαλε ολόκληρο το είναι του στη υπηρεσία Του, για να πραγματοποιήσει την αποστολή του στο όνομα του ίδιου του Ιησού, χωρίς κάποιο προσωπικό συμφέρον.
3) Αυτός είναι Απόστολος γιατί ίδρυσε τις εκκλησίες αγγέλλοντας τη χαρμόσυνη είδηση, το Ευαγγέλιο. Η ιδιότητα του ως απόστολος δεν ήταν για αυτόν ένας τίτλος τιμής αλλά μια πραγματική και ουσιαστική δέσμευση και μερικές φορές καταστροφική διότι οι πράξεις και τα έργα του δείχνουν την ταυτότητα του σαν απόστολος. Έζησε ψάχνοντας να καταλάβει τη σχέση μεταξύ του Ευαγγελίου και της ίδιας της ύπαρξης του, και κατάλαβε την υπαρκτή σύνδεση μεταξύ του και του μυνήματος του Ευαγγελίου επειδή ο απ. Παύλος ακολούθησε τη αποστολή του με πολύ αφοσίωση και χαρά.
2. Επεξήγηση της επιστολής προς Εβραίους (Εβραίους 9/1-12)
Αυτή η παράγραφος της επιστολής του απ. Παύλου εντάσσεται στο χώρο της συζήτησης πάνω στην ιεροσύνη του Χριστού ο οποίος πραγματοποίησε τη λύτρωση του ανθρώπινου γένους και έγινε συμμέτοχος στην θεία του ζωή. Η επιστολή προς Εβραίους με τα 13 κεφάλαια της μιλά για το ιερατικό μυστήριο του Χριστού σε τρία κύρια σημεία :
1. 1. Να παρουσιάσει το όνομα του Χριστού και να εγκαταστήσει τη θέση του με το Θεό και το λαό (Κεφ. 1-2)
2. Να δείξει τις κύριες αρετές της ιεροσύνης του Χριστού που είναι: η θέση του κοντά στο Θεό και η συμμετοχή του με τους ανθρώπους ( Κεφ. 3-5)
3. Η πίστη στο μυστήριο του Χριστού σαν Υιό του Θεού και συνεπώς στην Αγιότατη Τριάδα παρούσα στην εκκλησία σαν μια κοινωνία πιστών εργαζομένων σ’ αυτή και στην ιστορία της ανθρωπότητας ώστε η εκκλησία, κτισμένη στο βράχο της πίστης να μην καταρρεύσει ποτέ.
4. Να διατυπώσει το πλήρες και ολοκληρωμένο δόγμα, δηλαδή ότι ο Χριστός είναι ο ύψιστος ιερέας σε ένα νέο τρόπο και η προσωπική του θυσία διαφοροποιείται εντελώς από τις αρχαίες πρακτικές και τηρήσεις. Η δική του θυσία άνοιξε την αληθινή άγια πόρτα του ουρανού η οποία συμβολίζει τη συμμετοχή στη θεία ζωή. Η θυσία που εξασφάλισε όλους τους ανθρώπους και τους έδωσε την άφεση όλων των αμαρτιών τους. (Κεφ. 5-10)
5. Να καλέσει τους χριστιανούς να περπατήσουν στο δρόμο που ο Ιησούς Χριστός χάραξε με την θυσία του, με πίστη και υπομονή (Κεφ. 11-12)
6. Να παροτρύνει τους χριστιανούς να δεσμευθούν να περπατήσουν στο δρόμο της αγιότητας και της ειρήνης (Κεφ.12-13)
Η σημερινή επιστολή μάς μιλά για τη θέση τής παλαιάς λατρείας η οποία ήταν η πρώτη κατοικία του Θεού (9/1-5). Μας μιλά επίσης για τη παλαιά ιερατική υπηρεσία, τις λατρείες και τις θυσίες της (9/6-9) και μας λέει ότι όλες αυτές οι λατρείες είναι γήινες και δεν είναι παρά σαρκικές εντολές που αφορούν σε φαγητά και ποτά και που ισχύουν ωσότου έρθει η ώρα της ανακαινίσεως.(9/10)
Μετά απ’αυτό ο Απ. Παύλος μιλά για την αποτελεσματικότητα της ιεροσύνης του Χριστού και της θυσίας του σώματος με τρόπο τέλειο και αιώνιο. Αυτός είναι ο Ύψιστος Ποντίφικας, η θυσία Του είναι μοναδική και συνεχής και αντικατοπτρίζει το αιώνιο καλό, μια θυσία που έδωσε σε όλους μας την αιώνια σωτηρία.
3. Η εκκλησία σαν δεύτερη και τελευταία κατοικία του Θεού (Ματθαίου 16/13-20)
Στη Καισάρεια του Φιλίππου ο Ιησούς ανήγγειλε το μυστήριο της εκκλησίας η οποία έγινε η κατ’ εξοχή κατοικία του Θεού. Ένα οικοδόμημα κτισμένο πάνω στην πίστη στο Χριστό, μοναδικό Υιό του Θεού όπως το διακήρυξε ο Πέτρος. Απαντώντας στην ερώτηση του Ιησού και στην διακήρυξη του ιδίου του Ιησού, βρίσκουμε τα ουσιαστικά στοιχεία τις ίδρυσης της αγίας εκκλησίας:
1. Η πίστη στο μυστήριο του Χριστού σαν Υιό του Θεού και συνεπώς στην Αγιότατη Τριάδα παρούσα στην εκκλησία σαν μια κοινωνία πιστών εργαζομένων σ’ αυτή και στην ιστορία της ανθρωπότητας ώστε η εκκλησία, κτισμένη στο βράχο της πίστης να μην καταρρεύσει ποτέ.
2. Η πίστη στη Χάρη των μυστηρίων η οποία μπορεί να μας θεραπεύσει από την αμαρτία και την αδυναμία. Μια χάρη που αγιάζει τον πιστό και τον κάνει συμμέτοχο στην Θεία Ζωή, μια δύναμη ενάντια σε κάθε κακό : « και δεν θα την κατανικήσουν οι δυνάμεις του Άδη» .
3. Η εξουσία του να λύνει και να δένει κάθε αμαρτία , γνωστή ως η εξουσία της διαχείρισης των πιστών, η οποία διατάσσει και αποτρέπει για να αυξηθεί η πίστη στον Χριστό σε όλους τους πιστούς και να επιβεβαιωθεί και διατηρηθεί από κάθε παρέκκλιση δια μέσου της διακήρυξης της δογματικής αλήθειας και διδασκαλίας και διαμέσου των νόμων και κανόνων που εκδίδει.
Αυτά τα τρία στοιχεία είναι συνδεδεμένα και συμπληρώνονται μεταξύ τους γι’ αυτό δεν μπορείς να αφαιρέσεις κανένα μόριο, διαφορετικά θα υπάρξει ανισσοροπία στην εκκλησιαστική κοινωνία στις δύο διαστάσεις της. Την κάθετη διάσταση σε σχέση με την κοινωνία με τον Θεό και στην οριζόντια σε σχέση με την ενότητα μεταξύ των μελών της.
Η Κυριακή της αγιότητας της εκκλησίας είναι μια αγγελία ότι η εκκλησία είναι Άγια δια μέσου της ένωσης της με το Χριστό ο οποίος είναι ο λόγος της αγιότητας της. Είναι ένα κάλεσμα που απευθύνεται σε όλα τα μέλη της εκκλησίας για να φθάσουν στην τέλεια και υποσχόμενη σε αυτούς αγιοσύνη.
Με την αγιωνυμία ορισμένων πιστών, δηλαδή όταν ανακηρύσσει επίσημα ότι οι πιστοί αυτοί έζησαν ηρωικά τις αρετές και την πιστότητα τους στη χάρη του Θεού, η εκκλησία αναγνωρίζει τη δύναμη του Πνεύματος της αγιοσύνης που βρίσκεται μέσα της και δυναμώνει την ελπίδα των πιστών προσφέροντας τους αγίους της ως πρότυπο και ως μεσίτες. Η Εκκλησία που περιλαμβάνει στα σπλάχνα της τους αμαρτωλούς είναι ταυτόχρονα αγία και έχει πάντα ανάγκη από κάθαρση και δεν εγκαταλείπει ποτέ τις προσπάθειες για μετάνοια και ανακαίνιση της.
Είναι αμαρτωλοί στους οποίους έχει φθάσει η σωτηρία του Χριστού αλλά βρίσκονται στην πορεία του εξαγνισμού τους. (Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας αρ.827-828)
Ας προσευχηθούμε
Κύριε Ιησού, την Κυριακή του εξαγιασμού της εκκλησίας, διακηρύσσουμε την πίστη μας σε σένα μαζί με τον Απόστολο Πέτρο, και βεβαιώνουμε τη συμμετοχή μας στην εκκλησία που Εσύ οικοδόμησες πάνω στην πέτρα της πίστης, για να αντισταθούμε σε κάθε δύναμη του κακού.
Εμείς πιστεύουμε ότι η εκκλησία είναι αγία διαμέσου της θυσίας του σώματος και του αίματος Σου και ότι είναι η κατοικία της Αγιότατης Τριάδας. Βοήθησε μας, εμάς τα παιδιά της να περπατάμε στο δρόμο της αγιοσύνης με το πλήθος των μακαρίων και των αγίων.
Ανανέωσε την πίστη μας για να πιστεύουμε ότι είσαι ζωντανός στην εκκλησία με την παρουσία Σου στην αγία λειτουργία σαν Σωτήρας, Λυτρωτής και Οδηγός όλων των πιστών στους δρόμους της δικαιοσύνης, του καλού και της αλήθειας.
Σε σένα η δόξα και η τιμή με τον Πατέρα Σου και το ζωοποιό Άγιο Πνεύμα σε όλους τους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
_____________________________________________________
Subscribe to:
Posts (Atom)
